Ouderdom

Geen kogels maar schema's
omdat de werkelijkheid te groot
bevattingsvermogen veel te klein
vereenvoudigen simpeler lijkt

Laten we geven wie we zijn
er is van ons genoeg
een glimlach kan men
duizend en één keer geven

Het begint van binnen uit
er is geen buitenkant
waar elk mee eens kan zijn
er groeit alleen maar binnenland

Het gaat sneeuwen
de indrukken in het wit gemaakt
vullen zich met vers en zacht

Geen weg terug
hemel en aarde even blank
Het grote verdwijnen
kan gaan beginnen

Er groeien vleugels zachtaardig
met donzige veertjes uit de huid
De zon geeft licht en is ver weg

Het meisje doet haar kleedje uit
laat de woorden zien, die beroeren
lange nek en schouderbladhaartjes
de nerven van haar ruggengraat

Zij nodigen uit tot levenslang kussen
vederlicht strelen van het gemoed
Zo bestaan zij in de naaktheid
van ouderwetse dingen en tranen

om wie men liefhebt en vervolgens
met tanden in de onderlip tegenkomt
rood gekerfde lippen en de smaak
van ijzer uit het stenentijdperk

Darwin droomt zich af met zijn markante kop
in zijn jeugd vroeger zo rond en glad
Soms stopt hij met snurken en komt er iemand kijken
of hij nog steeds ademhaalt, nog geen ster geworden is
met vleugels van licht op zoek naar het begin
van niets, toen alles mogelijk was

Zo gaat dat vaak, je deponeert een vast adres
waarop je bent te bereiken en afstanden doen
er niet toe, want in deze tijd zijn er altijd
manieren om jou in vaste toestand te raken

Je kent dat wel: de zon gaat op en onder
de oude boer, die bij het landhek staat
telt op een vertwijfelde manier eenzaamheid
daarna rekent hij uitgebreid zijn kloten