80 van de Langstraat te Waalwijk

Vandaag maken ikzelf en mijn echtgenote er een gecombineerd dagje van. We rijden naar Philippine in Nederland waar de Kwartels uit Groot-Assenede hun 12de mosselfeestentocht organiseren. In dit Mekka van de mossel is het tijdens het laatste weekend van augustus een feest voor de mosselliefhebbers, met niet enkel een wandeltocht maar nog tal van andere activiteiten in dit kleine dorpje. Even voor negen zijn we ter plaatse en schrijven we ons in in het veel te kleine voetbalchalet van de plaatselijke club. We kiezen voor de 10 kilometer aangezien we nog andere dingen willen doen vandaag.
We beginnen met een rondje door de wijk en verlaten het dorpje via de mosselpolderstraat om langs de mosselpolder zelf heen te gaan. We laten de grotere afstanden voor wat ze zijn en gaan alleen verder langs de kleine Stellepolder. Er staat hier een zeer fris briesje, typisch voor deze gebieden. Na een klein uurtje hebben we controle in een schuur, tijd om van de gelegenheid gebruik te maken om eens zo'n grote éclair te proeven, wat me zeer erg smaakt.
Het tweede gedeelte brengt ons langs de mosselpolder terug naar het dorp via het Spuikomparkje. In het centrum beginnen stilletjesaan de festiviteiten, ondertussen kijken we al eens waar we seffens kunnen gaan eten. In het centrum zijn maar liefst acht mooie mosselrestaurants, waarvan de eigenaars bijna allemaal familie van elkaar is. Op het dorpsplein staat het mosselmonument, een grote mosselschelp gemaakt van gemalen arduin en kunsthars, waar er steeds water overstroomt. Onderweg wil een folkloristische mosselverkoper nog gewillig op de foto en we verlaten zo het centrum en keren terug naar het voetbalveld. Ondertussen is het middag geworden en gaan we na het afstempelen van onze boekjes weer naar het centrum waar we in één van de restaurants lekker gaan eten, voor mezelf ossehaas en voor mijn echtgenote mosselen, overheerlijk!
In de namiddag brengen we nog een bezoekje aan de winkels in Terneuzen en rijden we op tijd terug naar huis, vanavond ga ik nog naar de voetbal kijken en morgen denk ik naar Averbode te gaan, ik moet er nog even over denken.

Vandaag gaan we Lier bezoeken met de Zimmertocht van de Kleitrappers uit Terhagen. Voor zeven uur staat mijn auto reeds geparkeerd aan het parochiecentrum, ze beloven voor vandaag zeer warm weer en dan vertrek ik graag zo vroeg mogelijk. Na mijn inschrijving drink ik nog snel een koffie, broodjes zijn er nog niet, en stipt om zeven uur kan ik vertrekken voor 30 kilometer door en rond Lier.
We vertrekken richting Duffel en gaan door de "polder van Lier" en het domein van het Ringenhof kasteel. Langs de oevers van de Nete gaan we onderdoor de ring van Lier en wandelen we Lier halfrond langs het fietspad tussen de bomen, onderweg staan er verschillende standbeelden uit de Lierse geschiedenis. Na een dik uur zijn we in zaal Lispelaar een eerste keer op de controle, waar ik wel een broodje kan eten. Op deze controle maken we een grote lus van zo'n dikke twaalf kilometer, onderweg is er wel ergens een taverne waar je iets kan drinken maar die is spijtig genoeg pas na tien uur open en daar zal ik reeds vroeger passeren.
De lus begint met een passage voorbij het stadion van één van onze grootste aartsvijanden, Wadi Degla II (ofwel SK Lierse ), en verlaten het centrum naar de Kloosterheide. De andere afstanden laten ons nu alleen en we trekken verder doorheen het Natuurreservaat Zomerklokje en Steenbeemden, tot aan de voetbalvelden van Excelsior Kessel en terug. Dit stukje is nieuw ten opzichte van vorig jaar en is zeer de moeite Terug door de Kloosterheide en na een klein ommetje langs de Kleine Nete gaat het weer naar de Lispelaar. Onderweg heeft Jan van de pompoenstappers me ingehaald en samen zullen we de rest van de tocht voltooien.
Het derde gedeelte laat ons het noordelijke gedeelte van de stad Lier zien, het heeft een beetje weg van Brugge in het klein We brengen een bezoekje aan de Sint-Gummaruskerk, een kerk uit de veertiende eeuw met een toren van maar liefst 83 meter, gaan even over het marktplein en hebben controle in het vrije technische instituut, waar we ons even bij Jean en Suzanne zetten.
Het laatste gedeelte brengt ons over het marktplein waar er verschillende prachtige oude gebouwen staan, waaronder het Belfort, het stadhuis en de Sint-Jacobskapel. Ik maak er verschillende foto's, al is dat soms niet makkelijk met de zon die fel schijnt. Na de markt is het de beurt aan het beroemde Zimmerplein met zijn toren. De Zimmertoren is genoemd naar uurwerkmaker Louis Zimmer, de toren dateert van voor 1425 en noemde Corneliustoren. In 1928 schonk Zimmer aan de stad Lier een uurwerkmechanisme (de Jubelklok) dat diverse tijden en kosmische en andere periodieke verschijnselen aangeeft. Er werd besloten dit uurwerk onder te brengen in de bouwvallige Corneliustoren, die daartoe werd verbouwd en gerestaureerd en sindsdien Zimmertoren wordt genoemd. De tocht gaat verder naar het Begijnhof dat we volledig doorkruisen. Na al deze geschiedenisrijke plaatsen is het tijd om het centrum te verlaten en wandelen we terug naar het parochiecentrum, waar het buiten op het terras zoeken is naar een plaatsje met dit mooie weer.
Ik sluit mijn zeer geslaagde wandelweekend af met een lekkere trappist en een hot-dog, een mens kan soms met weinig heel content zijn

Vandaag gaan we op bezoek in Herselt waar de Herentalse Wandelclub hun Herseltse Heuvelstocht organiseren. Zoals overal in het land zijn ze ook in Herselt aan het werken en het duurt even voor ik de start gevonden heb. Op het pleintje achter de kerk staan overal tenten, er is hier blijkbaar vanalles te doen. Bij de inschrijving krijg je een (klein) computertje voor op je fiets waar je je snelheid, afstand enz. kan op af lezen, een kleine attentie die geapprecieerd wordt
Om half acht ben ik er klaar voor, 20 kilometer over de Herseltse Heuvels. De eerste honderden meters gaan door het centrum van Herselt, langs de kerk naar de Molenberg. Als we boven zijn komen we langs de watertoren, daarna gaat het afwaarts naar de Langdonken. Dit is een overgangsgebied tussen de arme zandgronden uit de Kempen en de rijkere gronden van het Hageland. In dit natuurgebied hebben we een eerste keer controle, in taverne "De Schilders" waar ik me op het terras even bij Jan en zijn twee metgezellen zet.
Het tweede gedeelte brengt ons terug door de Langdonken tot aan de rand van het dorpje Varenwinkel en zo naar de Kapittelberg. Op deze heuvel ligt op de zuidflank een groot wijndomein met maar liefst 14.000 wijnstokken waarvan de "Witte Kapittel" wordt gemaakt, een droogfruitige witte wijn. De controle is dan ook in de wijnschuur, maar ikzelf houd het bij een colaatje. Alhoewel het bewolkt is lijkt het me toch niet te gaan regenen, ideaal op me even op het terras te posteren.
In het derde gedeelte laten we de Kapittelberg achter ons en trekken domein Hertberg in. Dit domein is met zijn 236 hectare het grootste groendomein van de provincie Antwerpen en blijkbaar erg geliefd bij mountainbikers Onze derde controle is in taverne "Mie Maan" waar ik terug een colaatje drink. Een blik op de kaart van deze taverne leert me dat ze hier Mie Maan bier hebben, een speciaal biertje uit Blauberg op basis van honing.
Het laatste gedeelte laat ons nog een groot stuk van het domein zien. Aan de rand van Herselt moeten we nog over de Stippelberg en om elf uur ben ik terug aan de tenten op het pleintje. Na een broodje en een blonde Maredsous ben ik klaar om naar huis te gaan, al zal dat niet van een leien dakje lopen met al die wegomleggingen Morgen naar Zandhoven tussen de kastelen

Op mijn vrije maandag komen Vic en Sonja me om half acht ophalen en samen rijden we naar Diepenbeek, waar De Schoverik haar Oogsttocht organiseert. Na een uurtje rijden zijn we aan de startzaal Rooierheide op het Patersplein, binnen is het al een gezellige drukte, de mensen profiteren blijkbaar van het mooie weer vandaag na de stortbuien van gisteren. Na het eten van een broodje zijn we klaar voor het langste pacours van de dag, 17 kilometer doorheen een gebied dat voor mij onbekend is en ik vandaag ga ontdekken.
We starten langs de kerk en het beeldje van de mijnwerker op het Patersplein en verlaten zo het centrum van het dorp richting het Albertkanaal, waar we de sluis oversteken. We nemen even de tijd om een paar foto's te nemen van deze indrukwekkende sluis waar juist een boot invaart voor versluist te worden. We duiken de natuur in in de buurt van de Stiemerbeek door natuurgebied De Maten, een 300 hectare groot reservaat met verschillende vijvers en waar het heerlijk wandelen is. Na een dik uurtje wandelen komen we voor de eerste keer op de controleplaats, de voetbalkantine van de damesploeg Berg en Dal. Tijd om buiten in het zonnetje eventjes uit te blazen en iets te drinken.
Op deze controleplaats maken we een lusje van vijf kilometer doorheen het natuurgebied. Er zijn hier maar liefst 35 vijvers in dit domein en het is hier dan ook een waar paradijs voor de vogels. Het is een uurtje puur genieten van dit prachtige gebied, meer dan de moeite waard om eens tot hier te komen. Als we terug aan de kantine komen zit Rene hier iets te drinken en praat ik met hem even na over de natte tocht gisteren in Kasterlee.
Het laatste gedeelte van de tocht leidt ons eerst naar de dijk van het Albertkanaal, waar we een ijsje eten aan een strategisch opgesteld ijskarretje We maken een laatste ommetje langs één van de vijvers en steken via de brug weer het Albertkanaal over. De laatste kilometers brengt ons tussen de huizen weer terug naar het Patersplein, het valt me op dat er bijzonder veel studentenhuizen in Diepenbeek zijn, ik wist niet dat de universiteit hier zo kortbij was. Even na half twee komen we aan in de zaal en kunnen ons boekje laten afstempelen, een blik op het deelnemerspapier leert me dat er al bijna duizend deelnemers zijn en dat voor een weektocht, niet slecht.
Het was mijn eerste wandeling bij De Schoverik in Diepenbeek, en dankzij het mooie parcours en de uitstekende organisatie zal ik hier zeker nog eens naar toe komen!

Vanmorgen zeer vroeg uit de veren want ik heb met Rene afgesproken om half zeven in Kasterlee waar de Pompoenstappers hun Kabouterbergwandeling organiseren. Onderweg naar ginder regent het de hele tijd, maar als ik een parkeerplaatsje bemachtig wordt het droog, hopelijk blijft het zo! Rene is even na half zeven ook ter plaatse en kan ik hem de flessen geven die ik vorige week voor hem meegebracht had. Na een blik op het plannetje besluit ik om de 40 kilometer te stappen, al kan ik onderweg door een lus te laten liggen de afstand inkorten tot 29 kilometer, het zal wat afhangen van het weer.
Stipt om zeven start ik aan mijn tocht. Na een kwartiertje begint het terug te regenen, het zal spijtig genoeg niet meer ophouden vandaag Bijna onmiddellijk gaat het over de Kabouterberg, een heuvelrug waar kleine kinderen zich kunnen uitleven, overal staan er kabouters die je de weg wijzen. Hierna gaan we het provinciaal domein Hoge Mouw in. In dit domein van zo'n kleine 100 hectare groot ligt de Hoge Mouw, een zandberg van 35 meter hoog. Na deze twee klimmetjes komen we voorbij Keeses Molen. Deze molen werd in 1853 gebouwd in Heist-op-den-Berg, maar was afkomstig van Antwerpen, waar hij rond 1650 werd gebouwd. Toen in 1921 de houten molen op de Heesbergen in Kasterlee omwaaide, kwam de huidige molen daarvoor in de plaats. De molen had toen een gesloten voet en nog houten borstroeden. In 1954 werd de molen overgebracht naar de huidige standplaats onder impuls van de Koninklijke Vereniging voor Natuur en Stedenschoon. Hierbij werd de gesloten voet veranderd in een open voet, maar de houten borstroeden werden opnieuw gestoken. Ernaast liggen enkele tavernes en een minigolfterrein maar daar heb ik nu geen tijd voor, er wachten me nog vele kilometers Na nog een klein stukje langs de oevers de Kleine Nete heb ik een eerste keer controle na zes kilometer in Oosteinde. Tijd om mijn paraplu eventjes neer te leggen en een colaatje te drinken.
Het tweede gedeelte brengt ons over de Kleine Nete door de natuur naar de rand van domein het Prinsenpark, waar we in het bezoekerscentrum een tweede keer controle hebben. Binnen eet ik een soepje en besluit om de lus van elf kilometer die we hier moeten maken niet te doen, het blijft regenen en het ziet er niet naar uit dat het snel zal beteren.
Het volgende stuk brengt me door het Prinsenpark. Dit park van 215 hectare is blijkbaar zeer geliefd bij joggers want er lopen me velen voorbij. Na dit mooie park blijven we in het groen wandelen, spijtig genoeg is het weer nu echt wel slecht, de regen valt met bakken uit de lucht. Na een uurtje heb ik controle in een tent te Tenaard, waar ik een broodje eet en even blijf wachten tot het weer wat minder regent, zonder succes
De volgende controle is dezelfde als vanmorgen, deze in Oosteinde, en ik zet er mijn tocht onmiddellijk verder. Onderweg worden de veld-en boswegen stilletjesaan echte modderpoelen, mijn schoenen verdwijnen onder een dikke laag slijk. Om half één ben ik terug waar het vanmorgen begon, na het afstempelen van mijn boekje vertrek ik kletsnat naar huis
De pompoenstappers hebben voor een zeer mooie tocht gezorgd, spijtig genoeg was het weer een zeer grote spelbreker vandaag!

De plannen om vandaag vroeg op te staan zijn gisterenavond gekelderd tijdens de fandag van Malinwa , pas om 11 uur rijd ik het parkeerterrein op in Leest waar De Slak reeds hun 21ste Zennetochten organiseren. Na het nodige papierwerk drink ik nog snel iets en ben dan op pad voor 14 kilometer doorheen het zuidelijk gebied van groot-Mechelen. Na een passage doorheen De Kouter komen we tot aan de grens met Hombeek, maar gaan richting Kappelle op den Bos waar we een eerste keer controle hebben in de Steyne Molen. Aan de bonnetjes zit mijn maatje Kurt waar ik vroeger nog mee gevoetbald hebt, en even later zet ik me bij Guido en Marie-Jeanne, twee leden van onze club.
Het tweede gedeelte brengt ons langs het kasteel van Ekspoel over Hombeek terug naar Leest, waar we traditiegetrouw controle hebben aan het Kasteel van Moyson met ernaast de Lourdesgrot van Leest. Op deze controleplaats is het elk jaar heerlijk vertoeven, als het mooi weer is, je kan hier ook proeven van de speciale slakkenpaté. Ondertussen is Rik hier ook aangekomen en gaan we met zijn vieren verder.
Het laatste stukje van deze tocht brengt ons nog tot aan de boorden van de Zenne, die zeer laag staat deze tijd van het jaar. We volgen de Zenne tot aan het Brughuis en slaan dan linksaf het centrum van Leest in. Langs de kerk en het kleine dorpspleintje komen we zo terug tot in de startzaal waar het zeer druk is. Na een drankje en een hamburger van op de barbeque neem ik nog twee flessen slakkenbier mee en een glas dat samen in een geschenkverpakking zit, spijtig genoeg kan ik vandaag niet van dit heerlijk biertje drinken, mijn maag zou hier niet mee akkoord gaan na gisteren

Zoals steeds na een lange-afstandstocht ga ik de dag erna een klein tochtje wandelen om de spieren los te maken. Vandaag moet daar niet ver voor rijden want wandelgroep Flamingo organiseert in Bonheiden hun eerste Imeldatocht. De start is in zaal De Krekel waar het best druk is. We kiezen voor het parcours van acht kilometer, en rond half twaalf zijn we klaar om te starten. Het eerste gedeelte brengt ons door de villawijken langs het Imelda-ziekenhuis, na een klein uurtje (het tempo ligt laag vandaag ) komen we aan de manége Vijverstein waar het controle is. We zetten ons in de zeteltjes en blazen even uit terwijl we beneden naar de ruiters kunnen kijken.
In het tweede gedeelte laten we de bebouwing achter ons en trekken we natuurgebied Mispeldonk in. De lucht boven ons wordt dreigend en even voelen we een paar lekjes maar gelukkig blijft het droog. Om half twee zijn we terug in de startzaal waar we ons bij Jean en Suzanne zetten. Als ik onze boekjes laat afstempelen sla ik nog een praatje met Daniel, die ik ken van de lange-afstand. Blijkbaar hebben ze ook mijn startkaart getrokken (ieder uur een andere winnaar) en krijg ik uit handen van voorzitter Jan nog een grote fles Leffe die ik in dank aanneem.

Vrijdagavond vertrek ik samen met Rik naar Binche waar we zullen deelnemen aan de 23ste 100 kilometer van Binche, georganiseerd door Les Marcheurs de la Police de Binche. Op het perron komen we Kris, Filip en Hugo van Vos Schaffen tegen en samen reizen we verder naar Binche, waar we even voor acht uur aankomen. Na vijf minuutjes zijn we in Le Kursaal waar de start van deze zware tocht gegeven wordt, de zaal zit vol met bekende wandelaars. We zetten ons even bij Fernand en Chantal, maar al snel ga ik buiten wachten want in de zaal is het veel te warm.
Stipt om negen uur luid de bel en kan ik samen met 223 andere wandelaars de weg op voor deze tocht, en mijn gemaakte belofte om het rustig aan te doen smijt ik al vrij snel overboord en zet er een stevige pas in. Na een ommetje door Binche gaan we naar Waudrez waar we na een kleine vier kilometer een eerste keer bevoorrading krijgen. Even ervoor krijgen we de eerste paar regendruppels, al zijn het er niet veel en kan ik vrij snel mijn paraplu terug wegsteken. Snel een colaatje drinken en weer weg, voorlopig wil ik niet te veel tijd verliezen. Het begint donker te worden en we wandelen nu meer op de heuvels waar er verscheidene windmolens staan voor onze groene energie. We gaan errond naar Estinnes waar we na een kleine elf kilometer een tweede keer bevoorrading hebben. Hier eet ik een suikerwafel en drink een colaatje, snel een toiletbezoek en weer weg.
Het volgende uur gaat het parcours op en neer en het valt me op dat er veel wind staat als je op hoger gelegen gebieden komt. Voor en achter mij zijn geen wandelaars meer te zien, de groep is helemaal uit elkaar gevallen. In Vellereilles-le-sec krijgen we een AA-drink en een koekje, de eerste 18 kilometer zitten erop!
Bij het buitengaan wacht er me een onaangename verrassing, het regent en nog geen beetje. Gewapend met mijn paraplu trek ik verder de donkere nacht in, het weer verandert nu met de minuut, dan weer druppels, dan weer niet. In Haulchin hebben we in het oude cafeetje "Chez Michel" een vierde keer controle, hier krijgen we een lekkere warme soep.
Het volgende stuk brengt ons naar Fauroeulx via een ommetje langs Croix-Lez-Rouveroy. Het parcours wordt onderweg een stuk zwaarder, de hoogteverschillen worden groter en groter. Vlak voor Fauroeulx kom ik in een halve wolkbreuk terecht, ondanks mijn paraplu loopt het water langs mijn benen zo in mijn schoenen dankzij de felle wind. Er zijn stukken bergop bij waar het water zo hard naar beneden stroomt dat ik moet opletten om mijn voeten niet helemaal te laten verdrinken. Schuilmogelijkheden heb ik ook niet dus kom ik op de controleplaats aan als een verzopen kieken. Ik drink er een colaatje en ga weer verder, nu naar Merbes-le-Chateau. Onderweg blijft het nu even droog, maar als ik aan het bos van Chêne Houdier kom valt de regen terug met bakken uit de hemel. De moed zinkt stilletjesaan in mijn schoenen, de wind, regen en het golvend parcours hebben me al erg afgemat. Na de controle gaat het nu naar Fontaine-Valmont, ik steek de Samber over, ga door het dorpje Solre-Sur-Sambre en ga eenzaam verder naar de bagagepost na 45 kilometer. Het is onderweg gestopt met regenen, gelukkig maar! Om kwart na vier bereik ik de bagagepost, neem buiten mijn tas en binnen krijg ik vrij snel mijn ontbijt, lekkere spek met eieren. Iedereen trekt droge kleren aan, als ik in mijn tas zie merk ik dat ik geen extra kousen bij heb , hoe kan ik dat nu vergeten. Gelukkig heb ik wel droge schoenen bij, das toch al iets. Ik besluit om mijn trui aan te houden, het weerbericht heeft ook voor vandaag tijdens de dag geen goed weer en frisse temperaturen voorspeld.
Om twintig voor vijf ben ik klaar voor het daggedeelte van deze tocht, al is het voorlopig nog wel donker. Bij het oversteken van de Samber bel ik even naar Rik om te informeren hoe het met hem gaat. Hij is een half uurtje voor mij maar ze hebben met vier man problemen omdat ze geen pijlen niet meer zien, verkeerd gelopen dus. Ik wens hem nog veel succes en zet mijn weg verder. Even verder moeten we rechtsaf de spoorweg volgen en hier is Rik met de anderen verkeerd gelopen, zo zou later blijken. We verlaten de spoorweg en gaan langs de oevers van de Samber, ondertussen begint het licht te worden. Onderweg haalt Paul me in en even later is hij al uit mijn zicht verdwenen, ongelooflijk hoe snel hij stapt en toch nog zoveel foto's kan nemen. Na 54 kilometer zitten we in Thuin, waar de laatste 200 meter voor de controle steil bergop zijn. Hijgend en puffend kom ik in het zaaltje aan, ik zet me vijf minuutjes neer om mijn banaan op te eten en even te bekomen van de zware klim.
Als ik buiten kom bel ik nog eens naar Rik en blijkt dat hij nu achter mij zit, hij zal me straks wel inhalen. Van hierboven heb je een prachtig zicht op Thuin waar de Samber doorstroomt, het klimwerk wordt dan toch beloond en mijn fototoestel doet overuren In het bos van Lujeu stromen de beekjes dankzij de overvloedige regenval van vannacht hevig en de kleine watervalletjes maken een rustgevend geluid. Aan de Sint-Lernard kapel haalt Rik me bij en na een paar minuutjes gaat ook hij verder, mijn tempo ligt iets lager. Na zestig kilometer zitten we in Biesme-Sous-Thuin waar we in het schooltje onze negende controle hebben. Ook hier neem ik vijf minuutjes pauze en als ik terug rechtsta voel ik dat het vet van de soep is.
Nu volgt een lastige afdaling door het Reumont-bos en zetten we koers naar de ruines van de abdij van Aulne. Reeds van ver zie je deze prachtige overblijfselen liggen van deze abdij die reeds in 656 werd opgericht door Sint-Landelinus maar in 1794 werd platgebrand tijdens de Franse Revolutie. In Leernes steken we weer de Samber over en hebben we controle in een wel heel oud schooltje waar ik een sandwich eet met kaas en een colaatje drink.
Na de controle volgen we weer de oevers van de Samber. Ik krijg het gezelschap van een man uit de streek die me vertelt dat je van hieruit bootochten kan maken tot in Mons. Na een half uurtje verlaten we de rivier en duiken het bos in. Ook hier moet er stevig geklommen worden over moeilijke boswegen en begint mijn linkerknie pijn te doen. De gedachte om op te geven spookt door mijn hoofd en ik heb het bijzonder moeilijk, mijn inzinking is nabij. Gelukkig bereik ik even later de controle in Thuin in een schooltje en kan ik even op krachten komen. Nog 25 kilometer te gaan, het worden nog lange uren.
Van hieruit krijgen we een stuk van negen kilometer voorgeschoteld. Na weer een zwaar stuk door het bos komen we op een grote weg die we enkele kilometers volgen en waar ik mentaal getest wordt. Gelukkig hebben de regenwolken van vannacht plaats gemaakt voor de zon en dat maakt het allemaal een beetje aangenamer natuurlijk. We verlaten de weg en slaan linksaf het bois d'Howis in waar me weer een zware klim wacht. Tijdens de klim moet ik even halt houden en als ik achterom kijk zie ik ook een paar andere wandelaars de heuvel opkruipen, ik ben blijkbaar niet alleen die het zwaar heeft. Stikkapot kom ik in Mont Saint-Geneviève aan, waar we controle hebben na 84 kilometer. Ik eet hier een cervela en drink een chocomelk, mijn maag zal het komende uur niet erg akkoord gaan met deze combinatie
Het is twaalf uur 's middags als ik vertrek voor de laatste zestien kilometer. Het parcours blijft op en neer gaan, al is het nu iets minder dan daarstraks. Na 88 kilometer zitten we in Buvrinnes, ook hier rust ik vijf minuutjes. De volgende zeven kilometer brengen ons naar Vellereille-Les-Brayeux. Als ik in het dorp ben krijg ik telefoon van Rik die in de abdij op me zit te wachten om samen de laatste kilometers af te leggen. Ik zie de abdij al liggen maar toch duurt het nog even voor ik op de controle zelf ben. In deze abdij "Abbaye de Bonne Espérance" kan je het bier drinken dat hier gebrouwen word, maar ik hou mijn bonnetje nog even bij tot aan het einde, als ik nu een biertje drink geraak ik helemaal geen stap meer vooruit.
De laatste vijf kilometer leg ik samen met Rik af, de eerste keer in mijn wandelcarrière dat we dit doen (gewoonlijk is hij al lang binnen)! Het gaat in dalende lijn via Waudrez naar Binche, waar we om half vier moe maar voldaan Le Kursaal betreden. De voorzitter luidt aan de bel als we binnenkomen en we krijgen van de mensen in de zaal een deugddoend applaus, een prachtig moment Als beloning voor onze inspanning krijgen we een diploma en een mooi t-shirt wat ik in dank aanvaard.
Dankzij de regen en de wind 's nachts was het een bijzonder zware tocht, maar voor mij de mooiste van België, volgend jaar ben ik (hopelijk) weer op de afspraak hier!

Na een deugddoende vakantie van twee weken in het zeer zonnige Turkije zijn we terug op pad op de wandelwegen. Vandaag rijd ik samen met mijn vrouw naar Hulsonniaux waar Les Batteurs De Cuir Dinant hun derde Marche de la Vallée de la Lesse organiseert. Na een rit van meer dan anderhalf uur, stomme file's, zoek ik een plaatsje in het kleine dorpje ten zuiden van Dinant. In een doodlopend straatje is nog een plaatsje en vijf minuutjes later zijn we in een hoeve waar de start is. We eten een broodje en drinken een cola, buiten is het al zeer warm, het beloofd een mooie dag te worden. We kiezen voor de kleinste afstand van zes kilometer omdat we in de namiddag Dinant zelf eens willen bezoeken.
We starten met een kort klimmetje tot aan de begraafplaats van het dorpje. Daarna gaat het bergaf naar de vallei van de Lesse, onderweg krijgen we mooie vergezichten van deze mooie streek. We duiken de bossen in waar het een pak frisser en aangenamer is dan in de zon, langs smalle paadjes tot aan de oevers van de Lesse, waar we na een drie kilometer controle hebben. Het is een tentje en het drinken word gekoeld in de Lesse zelf, het heeft wat weg van kamperen. We rusten even uit, we hebben tenslotte de tijd vandaag.
Het tweede gedeelte is heel wat andere koek! Als je altijd bergaf gaat weet je dat je er ook terug op moet, een prima testje voor morgen. We volgen een klein beekje en komen zo terug op de heuvel waar we vertrokken zijn. Als middagmaal eten we een braadworst van op de barbeque, even later begeven we ons naar de auto en bezoeken we in de namiddag het centrum van Dinant.
Morgen gaan we naar Binche voor de 100 kilometer daar, het weer zal waarschijnlijk heel wat minder zijn dan vandaag

Het is tijd voor één van de klassiekers van het wandeljaar, de 30e Nacht van Vlaanderen te Torhout. Als ik op het perron kom zitten ook Fernand en Chantal te wachten voor de trein naar Torhout. Na een voorspoedige reis zijn we reeds om even na 16 uur ter plaatse en zoeken we de taverne waar we vorig jaar zo lekker gegeten hebben. Na een deugddoende maaltijd trekken we naar de sporthal waar we onze inschrijvingspapieren ophalen en ons in de zaal bij de andere wandelaars zetten. De zaal zit vol met bekenden en het duurt dan ook even voor ik tegen iedereen goeiedag gezegd heb. Om kwart voor acht begeven we ons naar buiten en gaan we naar de startplaats waar ik Gaston zie (na enige telefoontjes ). Om acht uur starten de lopers aan hun Nacht, met als inzet het wereldkampioenschap! De wandelaars moeten nog even geduld hebben en mogen vertrekken om kwart na acht.
Het is al bijna twintig over acht als we dan eindelijk kunnen beginnen aan deze jubileumeditie. Na een kilometer verlaten de mensen van de 42km ons parcours, waardoor het al iets minder druk word. Na een kleine vijf kilometer krijgen we onze startstempel en na zeven kilometer verlaten ook de wandelaars van de mini-nacht (10km) ons parcours en hebben we weer een beetje meer plaats, want tot hiertoe is het drummen geweest en lag de snelheid niet al te hoog. Onderweg naar Veldegem zijn we Fernand en Chantal kwijt en blijf ik met Gaston alleen over. Na twee uurtjes zijn we in het centrum waar de fanfare ons hartelijk welkom heet, we krijgen een nieuwe stempel op onze kaart en als bevoorrading is er een appel en een bekertje water. Het begint donker te worden maar ik blijf voorlopig in mijn t-shirt lopen, het is nog vrij warm.
De kilometers vliegen voorbij terwijl Gaston en ik vertellen over het voorbije jaar, want het is al van Bornem geleden dat ik nog eens met hem een lange tocht gedaan heb. In Loppem hebben we controle in een tentje en we gaan direct weer verder richting Oostkamp. In Oostkamp hebben we twee keer controle binnen de kilometer, eerst in café Vogelzang waar we een flesje water krijgen en even later in zaal Nieuwvliet waar er een post van het Rode Kruis is. Als we er toekomen zit er een man op de stoel buiten die zwaar gevallen is op zijn gezicht, dankzij de wolken is het een donkere nacht en moet je bijna overal je lampje gebruiken. Hier zetten we ons even vijf minuutjes neer, tenslotte zitten de eerste 25 kilometer erop.
Het parcours brengt ons verder langs Waardamme naar Hertsberge na een dikke 36 kilometer. Ook in dit cafeetje rusten we even en als we buiten komen voel ik iets waar ik al de hele week voor vreesde, mijn knie begint weer lastig te doen. Gelukkig had ik mijn voorzorgen genomen en wandel ik al sinds de start met een knieverband, geen overbodige luxe blijkt nu. Ondanks de lastige knie houden we er hetzelfde tempo op na en gaat het langs Ruiselede naar Beernem, waar we na 51 kilometer een eerste keer over onze bagage kunnen beschikken. Traditiegetrouw nemen we hier de tijd om eens flink uit te blazen, goed te eten (overheerlijke broodjes met gehakt) en ons klaar te maken voor het gedeelte van de tocht in het daglicht. Mijn lampje en trui verdwijnen in mijn trolley en ik wissel van schoenen, tijd voor een maatje groter. Naast me zit Sandra die haar eerste "100" wandelt en ondanks de blaren en de pijn vastbesloten is verder te doen. Na een half uur rust is het tijd om weer te starten, net op dat moment komen Chantal en Fernand toe, we wensen elkaar nog veel succes.
We volgen de oevers van het kanaal Brugge-Gent naar Moerbrugge. De ochtendzon laat zich zien tussen de wolken door en ik kan enkele mooie foto's maken. Na een uurtje zijn we in het zaaltje Zuidleie, waar we een suikerwafel en een colaatje krijgen. Bij het buiten gaan verwittigd Gaston me dat ik mijn paraplu vergeten ben, snel weer naar binnen en buiten, extra meters die pijn beginnen te doen Door mooie natuurstukken van Zuid-Brugge gaan we naar Assebroek waar het controle is in het parochiezaaltje. Het volgende gedeelte brengt ons door de zuidkant van de stad Brugge, we passeren het oude kerkhof, komen langs de haven en via de Katelijnepoortbrug komen we in het centrum. Via het Minnewater gaan we naar het station en naar het Boudewijn Seapark, waar we in de ijspiste een tweede keer over onze bagage kunnen beschikken. Ook hier zijn er lekkere broodjes en nemen we even de tijd. Bij het rechtstaan gaat het al wat moeilijker, en ook Gaston is niet meer de frisse man die gisteren aan de start stond
Na de stad is het weer tijd voor de mooie natuur! We doorkruisen het mooie Tillegembos met zijn prachtige kasteel, hebben nog een controle in de bossen en komen daarna in domein Beisbroek, waar er in het kasteel een volkssterrenwacht gevestigd is. De E40 gaan we nu onderdoor (tijdens de nacht was het over een brug) en gaan we naar Zedelgem, waar we in het sport- en cultuurcentrum De Groene Meersen controle hebben na 85 kilometer. Ik drink er twee chocolademelkjes die lang op mijn maag zullen blijven liggen. Van hieruit is het nog zo'n zestien kilometer, het einde is in zicht.
Het volgende stuk brengt ons naar Aartrijke. We moeten door een boerderij waar de boerin vriendelijk naar ons zwaait, even verder moeten we de helling op die eigenlijk niks is maar na negentig kilometer als de Mont Ventoux aanvoelt. Mijn geluk kan niet op als ik de voetbalkantine van VV Aartrijke zie, niet omdat ik er naar de voetbal kan zien maar omdat ik naar het toilet kan want de chocomelk zit nu lastig te doen in mijn darmen
Nog negen kilometer, mooi verdeeld in twee stukken. Via een ommetje naar Wijnendale gaan de laatste kilometers oevr het lange fietspad tot aan de grote baan, waar we Rikske, de vader van Chantal tegenkomen. Ik zeg hem dat ze zo'n twintig minuutjes achter ons zitten en dat we al plaats zullen houden in de zaal. Even na drie uur zien we terug de sporthal van Torhout, binnen mogen we bellen en via de rode loper kunnen we ons afmelden na 18 uur en 50 minuten, 50 minuutjes sneller dan vorig jaar! Als beloning krijgen we een zwart t-shirt, een medaille en een diploma.
In de tweede zaal is geen plaats dankzij de massale belangstelling voor de prijsuitreiking van de lopers, zodanig dat we in het eerste zaaltje blijven en zo de andere wandelaars zien binnen komen. Na een uurtje trekken we naar het station en twee uurtjes later ben ik weer thuis, moe maar voldaan.
Het was een zeer mooie tocht, prima georganiseerd, goede bevoorrading, zeer vriendelijke medewerkers en een afwisselend mooi parcours. Mijn zevende medaille is hier binnen, volgend jaar kom ik voor nummer acht!