19de Driekoningentocht te Poederlee

Het is nog pikdonker als ik thuis vertrek naar Hoeilaart waar de IJsetrippers uit Overijse hun 27ste Zoniënwoudwandeltochten organiseren. Tijdens de rit regent het nog, maar als ik mijn auto parkeer houd het op en kom ik droog in RSB Het Groene Dal waar de start is. Je hebt hier twee zalen, in de bovenste is nog niemand, buiten de medewerkers natuurlijk, en ook in de onderste waar de inschrijving doorgaat is er nog niet teveel volk te bespeuren. Ik schrijf me in voor de dertig kilometer en om half acht kan ik eraan beginnen, na eerst een lekker broodje met gehakt gegeten te hebben
Vorig jaar had het nog stevig gevrozen en ben ik gevallen na enkele honderden meters, nu is het een heel pak warmer maar ben ik toch wel voorzichtig met de natte bladeren op de grond. De eerste twee kilometer is het regelmatig zoeken naar de pijltjes, niet zo simpel in het donker zonder pillamp, maar na het verlaten van het centrum word het net op tijd klaar genoeg want we trekken het Zoniënwoud in. Dit woud rond het Brusselse heeft iets magisch, je kan er uren in rond lopen en elk seizoen is anders. We krijgen ook al een eerste klimmetje te verwerken over de Dumberg, lastig om boven te raken en zeker even lastig om weer beneden te geraken met de bladeren op de grond, je ziet zo goed als niets van de takken en het water eronder, gelukkig heb ik mijn wandelschoenen bewerkt met een waterdicht middel We gaan onder de R0 door en laten de andere afstanden voor wat ze zijn, even later hebben we een eerste keer controle in een boshut.
Na de controle duiken we verder het woud in. Gelukkig regent het nog steeds niet en kan ik volop genieten van de prachtige omgeving, hier komt een mens echt tot rust. We vervoegen ons terug bij de andere afstanden waardoor het een beetje drukker word, ondertussen zijn er ook al vele joggers en mountain-bikers gearriveerd om ook te komen sporten in dit prachtige decor. Ik kom een jogger tegen met ontbloot bovenlijf, het is nu wel niet echt koud maar dit vind ik er toch wel wat over. Na een uurtje zijn we aan de rand van het woud in Oudergem waar we in een school een tweede keer controle hebben, tijd voor mijn buikje te vullen
Op deze controle maken we een lus van een kleine acht kilometer. We bezoeken het domein van het Rood Klooster, een klooster dat is ontstaan in 1367, en dat de laatste jaren volop gerestaureerd word. Tussen de vijvers door komen we voorbij de oude molenaarswoning, de voormalige priorwoning (de enig overgebleven vleugel van het klooster) en de portierswoning. De restauratiewerken zouden volgend jaar afgewerkt zijn, een reden te meer om volgend jaar zeker terug te komen. Hierna is het tijd om door de verschillende langwerpige parkjes tussen Oudergem en Bosvoorde te wandelen, achtereenvolgens bezoeken we het Bergojepark, het Senypark en het Tenreukenpark. Aan het Axa-hoofdkantoor slaan we linksaf (nu weet ik waar mijn verzekeringsgeld naartoe gaat ) en trekken weer het woud in. De zon is er ondertussen helemaal doorgekomen en geeft me meer het gevoel van een lente- dan van een herfstwandeling. Als ik weer in de controlezaal kom zit het er goed vol, ik zet me met mijn colaatje dan maar in de gang.
Het laatste stuk brengt me onderdoor het Leonardkruispunt, één van de drukste van België, en ik verbaas me erover dat je hier zeer makkelijk te voet op de autosnelweg geraakt. We verlaten definitief het woud en komen nog even over het grondgebied van Overijse onder een stralende zon, voorlopig is er van slecht weer nog geen sprake. Om half één ben ik weer in de startzaal, die nu propvol zit. Ik kijk op het bordje en zie dat er om 12 uur reeds meer dan 1700 deelnemers zijn, ergens anders hangt er een bordje dat de Brusselse parken sluiten om 12 uur omdat er rukwinden op komst zijn, daar heb ik vandaag zeker geen last van gehad. Na het eten van een broodje met een zwarte pens kan ik voldaan naar huis na een zeer mooie en geslaagde tocht!

Samen met Vic en Sonja rijden we met zijn drieën naar de grens met Nederland, meer bepaald naar Putte waar de Wandelende Krabben hun jaarlijkse Sint-Nicolaastocht organiseren. Na een klein ommetje bereiken we goed en wel sporthal De Biezen, binnen is het niet te druk en we drinken er nog een koffietje, broodjes zijn er spijtig genoeg niet We gaan vandaag voor het 18 kilometer-parcours, en even na negen uur zijn we op pad.
Al na enkele meters worden we gescheiden van de andere wandelaars die het bos intrekken, enkel onze afstand gaat rechtdoor. Het weer is prachtig, het zonnetje schijnt volop en vele wandelaars wandelen enkel in t-shirt, een raar zicht voor de tijd van het jaar. We wandelen doorheen het Markiezaat De Brabantse Wal en even later doorheen Grenspark De Zoom, een stuk van de Kalmthoutse Heide. We lopen bijna letterlijk op de grenslijn van België en Nederland, soms weet ik niet eens in welk land ik ben Na twee uurtjes en tien kilometer verder komen we in Ossendrecht waar we in de hoeve Hoeks een eerste keer controle hebben. Even voor de controle staan twee zwarte pieten die ons pepernoten geven, kleine bolletjes die heel erg hard op speculoos lijken. We zetten ons buiten op een bankje en doen ons te goed aan een broodje en een zeer lekkere aspergesoep.
In het tweede gedeelte brengen we een bezoekje aan het natuur- en recreatiedomein Groote Meer, in deze streek ligt het ene natuurgebied naast het andere blijkbaar. Even later is het weer de beurt aan Grenspark De Zoom waar we een lange zandweg dienen te volgen. Dankzij het zeer zonnige weer komt deze mooie streek nog beter tot uiting, diegene die hier niet zijn missen iets. Even voor we terug in Putte zijn passeren we een groot Joods kerkhof, Machsike Hadass, één van de drie Joodse begraafplaatsen in Woensdrecht. Er zouden hier ook veel Belgische Joden liggen, omdat er bij ons niet wordt gegarandeerd dat de begraafplaats eeuwig blijft liggen. Onze tweede controleplaats is in de kantine van De Batters, de softbalclub uit Putte. Ook hier is er binnen geen plaats en zetten we ons buiten op het terras in het zonnetje.
Vanaf hier zou het maar 2,5 kilometer meer mogen zijn, het zouden er uiteindelijk zes worden! In dit laatste gedeelte is het de beurt aan het Moretusbos om een bezoekje te krijgen. Onderweg komen we voorbij de Gloriëtte, een theehuis uit 1768 dat op Nederlands grondgebied staat en  een paar honderd meter verder staan we voor het kasteel Ravenhof, dit staat dan weer op Belgisch grondgebied. Na 21,5 kilometer komen we weer aan de sporthal en zit deze Sint-Nicolaastocht erop.
Deze tocht van de Wandelende Krabben had zowel plus- als minpunten. Minpunten waren vooral het ontbreken aan broodjes in de startzaal en de foutieve kilometers op het einde, pluspunten waren het zeer mooie parcours en de prima bepijling dat samen met het mooie weer ervoor zorgden dat we toch een prima wandeldag achter de rug hebben.

Met hoofdpijn en een zeer droge mond sta ik om acht uur op (zaterdagavonden op Malinwa zijn soms zeer zwaar ) want ik heb om half negen met Rik afgesproken om samen naar Boortmeerbeek te gaan waar Tornado hun Wandel-Mee dag organiseren. Gelukkig is het maar tien minuutjes rijden, na een parkingplekje gevonden te hebben aan het station kunnen we naar de Gildezaal waar het vertrek is. Na een sterke koffie en een broodje ben ik klaar voor een tocht van twintig kilometer, verdeeld in drie stukken.
Na een bezoekje aan het marktplein van Boortmeerbeek verlaten we het centrum en steken de drukke baan Mechelen-Leuven over, vriendelijk geholpen door twee helpers van de club die het verkeer tegenhouden. Even later staan we op de dijk van de Leuvense Vaart die we in de richting van Kampenhout volgen, voorbij Kampenhout-Sas gaat het rechtsaf en trekken we naar Haacht waar we in een schooltje controle hebben. Ik drink er snel twee ice-tea's, niet voor de warmte , binnenin mijn hoofd is het ondertussen ook opgeklaard!
Tijd voor een lus op deze controle, na een ommetje door de wijk staan we aan de ingang van de brouwerij van Haacht waar het bier Primus gebrouwen wordt. Na het oversteken van de spoorweg gaan we de natuur in tot aan de rand van Buken, daarna gaat het weer terug naar het schooltje in Haacht. Binnen zitten Vic en Sonja samen met Suzanne en we zetten ons even bij hen.
Met vier vertrekken we voor het laatste stukje dat vooral langs de straten en tussen de huizen doorgaat. Onderweg zien we nog wel verscheidene paddestoelen, het valt me op dat er dit jaar erg veel zijn. Na een uurtje zijn we weer in het Gildezaaltje waar het bijzonder druk is, blijkbaar wilden veel mensen nog genieten van dit mooie weer vandaag. Achteraan het gebouw is er nog een tweede zaaltje waar het heel wat rustiger is en waar we iets kunnen drinken en een zwarte pens met een broodje eten. Het wandelweekend zit er weeral op, woensdag gaan we naar Bonheiden voor de allerlaatste tocht van wandelgroep Flamingo!

Vanochtend al vroeg uit de veren voor de Duivelskuilwandeling te Kasterlee van de Pompoenstappers. Aan het Sancta Maria instituut staan nog niet te veel wagens, het is nog geen half acht en de weerman heeft zeer slecht weer voorspeld, al is het voorlopig nog droog. Na mijn inschrijving en een koffietje ben ik even voor acht uur klaar om te vertrekken, samen met Jan zullen we het parcours van 25 kilometer volgen.
De pompoenstappers zijn bekend voor hun zeer mooie natuurwandelingen, en ook vandaag krijgen we al direct een mooi stukje natuur onder de voeten, het natuurgebied Hoge Mouw, een prachtig domein van 95 hectare dat gevormd is rond een landduin die vroeger een hoogte had van bijna dertig meter maar ondertussen dankzij de erosie al heel wat minder hoogte heeft. Na een uurtje zijn we reeds op de controle, het ontmoetingscentrum van Lichtaart.
Na een koffietje maken we op deze controle een lus van zes kilometer. Over bos- en veldweggetjes gaat het naar camping Langenberg en weer terug naar Lichtaart. In de zaal zijn de broodjes aangekomen, samen met een soepje goed voor de innerlijke mens te versterken.
Het derde gedeelte brengt ons terug een stukje korter bij Kasterlee, ook nu blijven we door de natuur wandelen, het is hier een prachtige streek! Na een uurtje zitten we aan 't Boslicht, een kampeerterrein met een groot gebouw waar vooral jeugdkampen doorgaan. In gebouw zelf hebben we een derde keer controle, we drinken er snel iets en gaan weer verder voor het laatste gedeelte van deze wandeling.
In dit laatste gedeelte krijgen we nog de Duivelskuil te zien en trekken we over de Kabouterberg waar er veel kinderen aan het spelen zijn, ondanks het sombere weerbericht hebben we nog geen druppel regen gekregen. Stipt twaalf uur staan we terug op de speelplaats van het Instituut, ik neem afscheid van Jan die er nog een extra lusje gaat bij doen, ikzelf ga binnen in de zaal en trakteer mezelf op een lekkere pannenkoek en een warme chocomelk. Buiten begint het ondertussen te regenen, met een beetje geluk af en toe kan het leven toch mooi zijn

Na een kort nachtje rij ik in de vroegte naar Kumtich, de weerman heeft vanaf 's middags slecht weer gegeven dus probeer ik er zo vroeg mogelijk bij te zijn. De locale wandelclub Trip Trap organiseert haar pannenkoekentocht en dat kan nooit slecht zijn Als ik om half acht mijn auto parkeer komt Kurt van onze club ook juist aangereden en samen gaan we naar de startplaats. Er is hier al heel wat volk, blijkbaar zijn er nog mensen die voor de regen willen binnen zijn.
Even voor achten vertrekken we samen voor het 22 kilometer parcours. We verlaten het dorpje en gaan naar Tienen via het Aardgat, een natuurgebied van zo'n 7 hectare. De zon is ondertussen aan de hemel verschenen en zorgt voor mooie plaatjes, voorlopig wijst niks erop dat het straks slecht weer wordt. Na een bezoekje aan het stadspark van Tienen hebben we even later controle in het chalet van Sparta Tienen. Binnen is het verschrikkelijk warm, mijn soep koelt maar niet af
Op deze controle maken we een lus van maar liefst elf kilometer , best wel lang voor een gewone tocht. Via de Rozendaalbeekvallei gaat het omhoog naar Vissenaken, ik moet ondertussen mijn jas uitdoen want het wordt nu toch wel warm voor de tijd van het jaar. Na een klein bezoek aan het dorpje gaat het weer naar beneden richting Tienen, de wind komt ondertussen opzetten en zorgt voor verfrissing. Als we weer in het chalet zijn is het er zeer druk, en we vinden met moeite een plaatsje.
Het laatste gedeelte brengt ons terug naar Kumtich via landelijke wegen. Even na twaalf uur zijn we weer in het chalet van Kumtich en kunnen we onze pannenkoek opeten, die eigenlijk best een beetje warmer mocht zijn. Trip Trap heeft voor een mooie wandelzondag gezorgd, en ook de wolken bleven weg zodanig dat we meer een lentedag hadden dan een herfstdag, hopelijk is het volgend weekend evenmooi weer.

Na een rit van een klein uurtje komen Vic, Sonja en ikzelf aan in Zottegem voor de Halloweentocht van wandelclub Egmont. Alhoewel je pas vanaf 16u mag vertrekken, en dat is de tijd dat we de zaal binnenstappen, zijn er reeds een dikke 500 mensen vertrokken. Bij de inschrijving krijgen we nog een wafel met chocolade en na het eten van een broodje zijn we klaar voor deze avondtocht van 22 kilometer.
We vertrekken langs de achterkant van de school en gaan via het voetbalstadion naar het centrum van de stad. Overal staan er uitgeholde pompoenen met lichtjes in, hier hebben de organisatoren zeer veel werk ingestoken, prachtig Spijtig genoeg is het nog niet echt donker, anders had het effect nog mooier geweest. Via het station komen we in het centrum van de  stad dat we volledig doorkruisen, daarna trekken we de natuur in en gaan naar Slijpen waar het in het ontmoetingscentrum controle is.
Op deze controle maken we een lus van zeven en een halve kilometer. Ondertussen is het donker geworden en kunnen we onze zaklamp nemen, geen overbodige luxe op deze lus. Nu staan er geen pompoenen meer, begrijpelijk want op een tocht zoals deze doen er niet teveel wandelaars de grootste afstand. De lus brengt ons door de velden langs de Bostmolen de berg op, tijdens de afdaling hebben we een prachtig zicht op het verlichte Slijpen. Om half acht zijn we terug in het ontmoetingscentrum en kunnen we ons verwarmen aan een pompoensoepje.
Op het laatste gedeelte is er vanalles en nog wat te zien en mee te maken, de lichtjes in de pompoenen komen nu volledig tot hun recht en zorgen voor een prachtig schouwspel. Aan de Zottegemse bibliotheek kan je aanschuiven voor allerlei lekkers, dit laten we links liggen wegens teveel volk. Ook aan het Gildenhuis en café De Zoeten Inval staan kraampjes waar je iets kan eten en drinken. Als laatste gaan we door domein Breivelde waar de volledige route is aangeduid met lichtjes en waar je onderweg nog een drankje krijgt aangeboden. Om negen uur komen we aan de zaal waar we vannamiddag vertrokken zijn, buiten neem ik een hamburger want mijn maag begint nu toch wel te knorren, daarna is het binnen tijd voor een pannenkoek en kunnen we rond half tien tevreden huiswaarts keren na een zeer geslaagde Halloweenwandeling.

Dankzij het winteruur kan ik een uurtje langer slapen, en als ik om even na zeven uur de parking oprij is het reeds licht, alles heeft zo zijn voor- en nadelen Vandaag zijn we te gast in een buurgemeente van Mechelen, namelijk in Sint-Katelijne-Waver waar de Kadodders hun dertiende Jan Kadoddertocht organiseren. Ik parkeer mijn auto op de plaats waar ik vroeger veel kwam, een magazijn waar ik reeds vele jaren geleden een tijdje gewerkt heb. Heel de tocht zal voor mij zeer bekend zijn, ik heb hier in de streek vroeger nog gewoond en zal dus vele zaken nog eens terugzien. Na een koffie en een broodje is het tijd om te beginnen aan het parcours van de dertig kilometer.
Als eerste krijgen we een lus rond het fort Midzelen dat gebouwd is juist voor de eerste wereldoorlog. Daarna volgen we het vernieuwde fietspad en komen langs de achterkant binnen bij Petrivo, een zaak die gespecialiseerd is in tropische planten, bomen en dergelijke. We mogen doorheen de serre's langs de palmbomen, ik voel me weer op vakantie in Turkije In de winkel zelf hebben we een eerste keer controle, na mijn stempeltje ben ik snel weer weg.
Het tweede gedeelte voert ons naar het gehucht Elzestraat. We komen aan het Sint-Michielskasteel, een neoclassicistisch kasteel dat omstreeks 1800 gebouwd werd. We bezoeken het parkje erachter en komen via het zwembad weer op de straat en gaan naar de Liersesteenweg. Aan het kerkhof steken we de baan over en even later sta ik voor de eerste keer in tuinbedrijf De Keyser waar het een tweede keer controle is. Deze keer neem ik wel de tijd om iets te eten en te drinken, er zit reeds meer dan negen kilometer van de tocht op.
Op deze controleplaats maken we twee lussen, we moeten hier dus driemaal komen! De eerste lus brengt ons naar domein Roosendael waar we twee weken ook al te gast waren tijdens de marathon van Duffel. Aan de oevers van de Nete gaan we rechtsaf, we blijven onder de dijk en even later gaan we weer rechtsaf richting Elzestraat tot aan het kerkhof en moeten we even het zelfde stuk volgen als daarstraks. In het tuinbedrijf eet ik een soepje, het is er ondertussen al een pak drukker dan een uur geleden.
De tweede lus laat ons passeren aan het fort van Walem en zo naar het centrum. We slaan rechtsaf richting domein Roosendael en komen aan de achterkant van het domein aan de oevers van de Nete, waar we nu wel de dijk opgaan. Via de oevers van de Nete komen we in domein Battenbroek waar we de keuze hebben tussen asfalt en natuur, asfalt brengt ons rond de Kleine Vijver, natuur blijft ervoor en is een klein stukje korter. Ik kies voor het natuurstuk, onderweg ben ik er zowel blij mee als dat ik er een beetje spijt van heb. Het is een prachtig stukje natuur, we klimmen over bomen en moeten over een paadje dat bijna dichtgegroeid is, spijtig genoeg heb ik dankzij het mooie weer mijn korte broek aan en de netels prikken blijkbaar ook in de maand oktober. Als we de wildernis verlaten komen we in de industriezone van Mechelen-Noord en komen we voorbij de wereldberoemde gebouwen uit "Familie" van de Vandenbossche's Een paar minuutjes later sta ik voor de derde keer in het tuinbedrijf, deze keer voor het laatst.
Het voorlaatste gedeelte brengt ons via de rand van de beruchte R6 (jaarlijks vallen hier heel wat verkeersdoden) weer naar de platenfirma Petrivo waar ik op de controle Rik even zie. Ik stap direct verder want in de zaal zitten Vic en Sonja op me te wachten. In dit laatste kleine stukje krijgen we nog de Midzeelhoeve als attractie en lopen we zo binnen na een mooie tocht. Als toetje eet ik nog een lekkere pannekoek, daarna snel naar huis want vanavond word ik verwacht achter de kazerne om te supporteren voor mijn Malinwa tegen Anderlecht.

Na mijn twee succesvolle tochten in groep dit jaar besluit ik om eens deel te nemen aan een Euraudax-tocht, de eerste in de reeks voor een gouden arend. In Terhagen organiseert Euraudax Bohomen een tocht van 25 of 50 kilometer, met start in het clublokaal van de kleitrappers. Ik kies voor de 25 kilometer, in het lokaal word ik wat geholpen met het papierwerk door de ervaren wandelaars in deze discipline. Er zijn heel wat wandelaars die ik ken, gelukkig maar want ik was een beetje bang dat ik er niemand zou kennen.
Stipt om negen uur zijn we op pad. We verlaten Terhagen en gaan een stukje doorheen De Schorre, even later zijn we in Boom waar we de A12 oversteken. We volgen de spoorweg naar Niel en in het dorpscentrum hebben we na acht kilometer een caférust. Binnen is het een drukte van jewelste, tenslotte komen we met zeventig personen binnenvallen. Ik zet me samen met Joost en Maaike buiten op het terras, waar we rustig een pintje drinken.
Na de caférust komen we voorbij het kasteel Nielderbroek, daarna komen we voorbij de Laarkapel waar we een klein lusje maken door het Niels Broek, via het Ravenstein komen we op de Dijk van de Rupel. Even verderop hebben we onze eerste wagenrust waar we een lekker ijsje krijgen.
We blijven de dijk volgen en een klein uurtje later staan we voor het appartement van onze baankapitein waar we een snoepje en een cola krijgen. Het laatste stukje brengt ons langs de oude steenbakkerijen van Boom en Terhagen. Langs de aanlegsteiger van Boom komen we voorbij het standbeeld van Robert Vekemans en het overblijfsel van de brug van Enschodt, en om veertien uur staan we weer aan het lokaal van De Kleitrappers. Binnen doen de meesten zich te goed aan een croqske, ik laat mijn wandelboekje, spaarkaart en mijn euraudax-boekje afstempelen en neem afscheid van mijn medewandelaars.
Mijn eerste Euraudax-wandeling was een zeer plezierige ervaring, er zullen er dus nog volgen.

Vandaag rij ik samen met Rik naar Berlaar, waar WSV Berchlaer hun 20ste editie organiseren van de Nete-en Kastelentocht. Even voor achten zijn we in zaal Forum", terwijl we iets aan het eten zijn komt ook Kurt binnen en samen zullen we het 18 kilometer parcour volgen.
Vannacht heeft het een beetje gevrozen en dit zorgt zo vroeg in de morgen voor mooie plaatjes, samen met de lichte mistvorming en de opkomende zon is het prachtig wandelen. Onderweg passeren we het Kesselhof, het kasteel dat reeds in 1374 werd vernoemd als "Goet ten Dyke". Het huidige kasteel werd gebouwd eind 19de begin twintigste eeuw en is nu in het bezit van de bekende modeontwerpster An Demeulemeester. Langs de dijken van de Nete gaan we naar Bevel waar we in de parochiezaal een eerste keer controle hebben. Tijd voor een warme choco, de temperatuur is buiten aan de frisse kant
Tijd voor de lus op deze controle. We krijgen van de parcoursbouwer een prachtig stukje natuur voorgeschoteld, de Kruiskesberg. Het domein dankt zijn naam aan het Kruis en de bijhorende kapel dat vroeger een echt bedevaartsoord was. Hierrond is een heel domein met afwisselend bossen en open heidevelden, typisch voor deze streek. Aan de rand van Herenthout komen we voorbij het voetbalveld 't Hutteke, ooit waren we hier eens te gast met onze ploeg. Na een dik uurtje genieten zijn we weer in de parochiezaal van Bevel waar we een lekkere pannenkoek eten. In de zaal zitten ehr en der nog enkele clubleden, we gaan overal dan ook eens goeiedag zeggen.
Het laatste gedeelte brengt ons weer naar Berlaar langs de oevers van de Nete. Onderweg komen we nog voorbij het Hof van Rameyen, een waterburcht daterend uit de dertiende en veertiende eeuw. In 1696 werd de burcht gerestaureerd en in 1888 volledig hersteld. Spijtig genoeg draaien we rechtsaf en zien we er bijna niks van, Rik gaat langs de andere kant om wat foto's te nemen. Daarna krijgen we nog het kleien kerkje en het oude gemeentehuis van Gestel te zien en even later zit onze zondagstocht erop. In de zaal eten we nog een zwarte pens met appelmoes, aan eten was er zeker geen gebrek!

Vandaag trekken Vic en ikzelf naar de Limburg, in het dorpje Bolderberg bij Zolder organiseren De Rakkers uit Hasselt hun maandagtocht. Het vertrek is in het parochiezaaltje, en van hieruit kan je drie verschillende lussen bewandelen, eentje van 9 kilometer, eentje van zes en eentje van drie. We besluiten om ze van groot naar klein te doen, en even na negen uur kunnen we op pad voor de grootste lus.
Even na de splitsing komen we voorbij hostellerie De Kluis, aan het gebouw te zien wanen we ons even in Oostenrijk of Zwitserland. Van hieruit kan je verscheidene natuurwandelingen maken, elk parcours heeft er zijn eigen kleur. We trekken de natuur in en beklimmen de Galgeberg, al is dit meer een klein heuveltje dan een berg. De grond is er vrij drassig, zeker na de voorbije regenachtige dagen, en overal staan er paddestoelen, soms alleen maar soms ook met grote trossen samen, een prachtig beeld. Als we uit het bos komen kunnen we een glimp zien van de omloop van Terlamen, oftewel het circuit van Zolder, met zijn vier kilometer doorheen de bossen zeer gekend bij de autosportliefhebbers. We laten het asfalt voor wat het is en trekken terug het groen in langs de Bolderbergse heide en de Koeweide, en na een bezoek aan domein Bovy gaat het naar het parochiezaaltje. Tijd voor een broodje en een soep, de helft zit er reeds op met deze eerste lus.
De tweede lus van vandaag, zes kilometer, leidt ons de andere kant uit. We gaan de Bolderberg zelf op en komen boven aan de Kluis, een gebouw uit het jaar 1673 met een hele geschiedenis. Tot 1880 woonden er twaalf kluizenaars, ondertussen is het sinds 1996 een beschermd monument en sinds de restauratie word het sinds 2006 terug bewoond. Het gebouw bestaat uit een woonhuis en een kapel die je kan bezoeken. Naast het gebouw staat een pelgrimskruis waar je symbolisch een steen kan een steen kan neerleggen, letterlijk je steentje bijdragen tot een mensvriendelijke samenleving. We dalen terug af tot aan de rand van de Grote Vijver en keren zo weer terug naar het zaaltje.
De derde lus is een kort lusje dat ons langs de ingang van het racecircuit brengt en zo naar de vijver van Terlamen. Onderweg blijven we maar paddestoelen zien, enkel van de kabouters ontbreekt elk spoor Na een half uurtje zijn we weer terug en zit deze prachtige natuurwandeling erop. Na een broodje als middagmaal kunnen we tevreden huiswaarts keren, de werkweek kan beginnen