Archief

Vandaag stond homeopathie wederom in het vizier van de wetenschappelijke garde. Zij schijnen geen beweringsgrond te hebben gevonden om het onomstotelijk bewijs te kunnen leveren van zijn nut. De populaire flesjes en granullen blijken te zijn gevuld met puur water, en dus niet behebt te zijn met enige medicinale waarde. Deze discussie tussen de conventionele geneesheren en de alternatieve aanhangers verloopt al enkele decennia's. Ondertussen heeft de lijdende burgerij zijn weg gevonden in het vocabulair van Samuel Hahnemann's nalatenschap. De activisten beweren dat zij zelf, hun kinderen en zelfs hun huisdieren al flink geholpen werden met een verscheidenheid van het zogezegde waterproduct. Volgens de klassieke dokters is homeopathie en trouwens het hele gamma uit de alternatieve rekken alleen behulpzaam voor de Maladie imaginaire.
De rauwe discussie zou meteen opgelost en gladgestreken  zijn moesten de beide partijen enig flauw idee hebben op welke basis de werking van deze behandeling steunt. De sleutel van de homeopathie is esoterie, niet meer dan dat. Geneeskunde die pretendeerd te zijn geschoold door volwaardige kennis heeft het daar blijkbaar moeilijk mee, misschien ook die die zichzelf alternatief noemt. Desondanks zou het lonend zijn om die esoterische achtergrond iets meer te bewandelen, zodat het verziekt proletariaat wat minder zijn toevlucht moet zoeken in prozac en nutteloze antibiotica.
In dezelfde krant van vandaag stond ook een artikel dat 1 op de 4 baby's teveel paracetamol krijgen voorgeschreven door dezelfde waakhonden die erop toezien dat onze ziekenfondsen geen onnodige investeringen besteden in niet-conventionele genezingsvormen.

franciscus

Waar is mijn huis
als de liefde in mij is?
Tot welke Bron moet ik nog bidden
als de liefde in mij danst?
Welke cultuur of religieus decor
kan mij nog iets bieden
als ik zelf de speler en het spel
de regisseur en de toeschouwer blijk te zijn ...
Marcel Messing

Marcel Messing heeft het mooi verwoord vind ik. Het Spel en de Speler, de Regisseur en de Toeschouwer zijn Eén. Er is geen sprake van dat we kunnen spreken van een God in ons of in de Hemel. Heel de vertoning is een illusie en ze is perfect gespeeld. Wie zoekt God? Wie vindt God? Het draait altijd om Dezelfde. Moeilijk om met het "denken" te begrijpen, want dat is trouwens niet in staat om dat te begrijpen. Het "denken" is slechts in staat om te functioneren in de illusie, waarvoor het natuurlijk goed uitgerust is, met oa zintuigen van hoge kwaliteit, soms met de hulp van inventieve accesoires, soit. Het denken kan alleen redeneren en rationaliseren, het hoogste inzicht daarentegen kunnen we alleen intuïtief ervaren in het nu, en dat is onbereikbaar voor het denkinstrument.
Er was nooit een begin en er zal nooit een einde aan komen. Het Universum met al de Melkwegstelsels leeft voor eeuwig en bestaat slechts in dit Moment. De zoeker zoekt maar is nog niet tot het inzicht gekomen dat hij of zij nooit iets kwijt gespeeld is, dat hoort natuurlijk bij het Spel van de Illusie.

Je ware identiteit is gevestigd in het hier en nu, eens je dat intuïtief gevonden hebt, oftewel herontdekt, zul je dat punt nooit meer uit het intuïtieve oog verliezen...tot dan is het niet te be-grijpen.

tot dan leef je in de spiegel  - 
je ware ik kijkt naar de spiegel  - 
uiteindelijk kom je tot inzicht
dat er zelfs geen spiegel is

met een korte boodschap van de grappige U.G. Krishnamurti

Handvest voor Compassie
of Mededogen

Het principe van compassie of mededogen ligt ten grondslag aan alle religieuze, ethische en spirituele tradities; steeds opnieuw wordt daarmee een beroep op ons gedaan alle anderen te behandelen zoals wij zélf behandeld willen worden. Compassie is onze drijfveer om ons onvermoeibaar in te zetten voor het verzachten van het leed van onze medeschepselen, om terug te treden uit het middelpunt van onze wereld en een ander voor het voetlicht te plaatsen, en om recht te doen aan de onschendbare heiligheid van ieder mens en een ieder, zonder enige uitzondering, te behandelen met volstrekte waardigheid, billijkheid en respect.

Daarbij hoort tevens de opdracht om er zowel in het openbare als in het privé-leven voor te waken geen enkele vorm van leed te veroorzaken. Door gewelddadig te handelen, door de kwaliteit van het leven van een ander te verslechteren, door de grondrechten van die ander te misbruiken of te ontkennen, en door haat te zaaien met laatdunkende uitingen over anderen - zelfs over onze vijanden - doen wij de menselijkheid die wij allen met elkaar delen geweld aan. Wij erkennen dat wij er niet in zijn geslaagd een leven te leiden vervuld van compassie en dat sommigen uit naam van hun religieuze overtuiging het totale menselijke leed zelfs groter hebben gemaakt.

Daarom roepen wij iedere man en vrouw op om ~ compassie opnieuw te maken tot de kern van moreel handelen en van religie ~ terug te keren naar het oude principe dat iedere interpretatie van geschriften die aanzet tot geweld, haat of minachting geen enkele legitimiteit heeft ~ garant te staan voor de verstrekking van correcte en respectvolle informatie over andere tradities, godsdiensten en culturen aan jongeren ~ positieve waardering van culturele en religieuze verscheidenheid te stimuleren ~ bij te dragen aan medeleven, gebaseerd op kennis, voor het leed van alle mensen, ook van hen die wij als onze vijanden zien.

Het is van wezenlijk belang dat wij compassie of mededogen in onze gepolariseerde wereld maken tot een duidelijke, lichtende en dynamische kracht. Indien compassie is geworteld in principiële vastbeslotenheid om uit te stijgen boven egoïsme, kan zij politieke, dogmatische en religieuze grenzen oversteken. Als product van onze wezenlijke afhankelijkheid van elkaar, speelt compassie een fundamentele rol binnen menselijke relaties en bij een volwaardig mensdom. Compassie of mededogen voert naar verlichting en is onmisbaar voor het realiseren van een eerlijke economie en een harmonieuze wereldgemeenschap die in vrede leeft met elkaar

Rabindranath Tagore

De filosofie van Nobelprijswinnaar Rabindranath Tagore was dat "God" of "spiritualiteit" in het dagelijks leven kon worden ervaren. Je moet alleen leren bewust te kijken naar je omgeving, de natuur, dieren en mensen. Hoe wordt zijn visie in deze tijd gedragen?

Over Rabindranath

Rabindranath Tagore is de zoon van Debendranath Tagore, een belangrijke leider van de Bengaalse hervormingsbeweging de Brahmo Samaaj. Deze richtte zich op de uitleg van het hindoeïsme zoals die wordt beschreven in de Oepanishads. Rabindranath startte na zijn studies een experimentele school Shantiniketan waarin de Oepanishads centraal stonden. De bedoeling was een ashram Indiase stijl te creëeren waar op Westere manier onderwijs werd gegeven. Daar schreef hij zijn beroemde werk Gitanjali. Hij werd bekend als groot dichter, schrijver, schilder, hervormer en componist. Hoewel hij niet politiek bewogen was, was hij wel een goede vriend van Mahatma Gandhi en werd hij wereldberoemd als de stem van India's spirituele erfgoed. Hij overleed 7 augustus 1941. Dit jaar precies 70 jaar geleden.

Oost-West

Tagore werd niet alleen geroemd in Bengalen of India, maar ook in het Westen. Zo was de Nederlandse psychiater en schrijver Frederik van Eeden een groot bewonderaar. En ook Albert Einstein was onder de indruk van deze man. Voor Einstein stond(en) Tagore (en Gandhi) voor vriendelijkheid, schoonheid en waarheid. Tagore heeft de eeuwenoude Indiase visie op de wereld en het leven ontsloten voor een Westers publiek. In zijn werk Naibedya (Offeringen) schreef hij over de spirituele essentie van de waarheid.

Kleine dingen

Tagore zocht het in de kleine dingen. Zelf stond hij in nauw contact met de natuur. Hij werd steeds weer geraakt door de kleuren en de schoonheid, geuren en kleuren van de wereld om hem heen. Deze benadering kunnen we ook nu nog proberen te leren. In het kader van zijn geboortedag 150 jaar geleden, zijn er verschillende activiteiten om deze grote man te herdenken. Toch zijn er ook mensen die nog nooit van hem hebben gehoord. Welke indruk laat Tagore achter op mensen die hem nu leren kennen? En waarom zijn sommigen al jaren verslingerd aan zijn werken?

(bron De Lotusvijver)

bij een Indische Nobelprijswinnaar (voor literatuur) past natuurlijk het best etnische en sfeervolle muziek met een sitaar en om de kerk in het midden te houden ook een gitaar...

Laat ons ontwaken tot ons ware zelf,

mensen worden vol van mededogen,

onze gaven ten volle ontplooien,

ieder volgens de eigen roeping in het leven.

Ons bewust worden van het lijden (de doodsstrijd),

persoonlijk en maatschappelijk,

en de bron ervan onderkennen.

De juiste richting ontdekken,

waarin de geschiedenis zou moeten voortgaan,

en elkaar de hand reiken,

zonder onderscheid naar man of vrouw zijn,

zonder onderscheid naar ras, natie of klasse.

Laat ons met mededogen de gelofte afleggen,

het diepe verlangen van de mensheid

naar bevrijding van haar ware zelf

werkelijkheid te doen worden,

en een wereld bouwen, waarin iedereen

waarachtig en in heelheid kan leven.

Boeddhistische Gelofte aan de Mensheid,
Hisamatsu Shin'ichi

De dingen gebeuren, in de wereld en met onszelf, zoals ze moeten gebeuren. De discussie over de vrije wil of voorbestemdheid is nog niet ten einde, maar zal ook nooit opgelost geraken. Het is zoals Kant het noemde: een antinomie, de twee standpunten kunnen beiden met stevige argumenten verdedigd of afgebroken worden, de uitslag blijft altijd hetzelfde. Momenteel lees ik een boek over de filosofie van Kierkegaard. Hij raadde iedereen aan om te blijven twijfelen, nooit tevreden te zijn met de antwoorden die uit de rede komen, omdat beweerde hij, de rede onmogelijk de antwoorden kan kennen, de leefwereld van het denken is namelijk begrensd. Iedere mens moet zich door die grote Twijfel heen werken, totdat hij in de Leegte terecht komt, een gelijkaardige houding vinden we ook terug in de Zen. Dan leeft de Mens wederom in de onschuld van het Paradijs, dan pas kan hij authentiek zijn en leven in het hier en nu, bevrijd van alle dualiteit.

Men moet de dingen
hun eigen stille, ongestoorde ontwikkeling laten
die van diep binnenin komt,
en door niets opgejaagd kan worden,
alles is uitdragen

en dan baren.

Rijpen als de boom, die zijn sap niet opjaagt
en vol vertrouwen in de lentestormen staat
zonder angst
dat daarna geen zomer zou komen
die komt toch!
Maar hij komt alleen voor de geduldige
die daar zijn, alsof de eeuwigheid voor hen ligt
zo zorgeloos, stil en wijds …

Men moet geduld hebben
met het onopgeloste in het hart
en verzoeken, de vragen zelf lief te hebben
als gesloten kamers
en als boeken

die in een zeer vreemde taal geschreven zijn.

Het gaat erom in alles te leven
als men in de vraag leeft
leeft men langzaam
zonder het te merken
op een vreemde dag
het antwoord binnen.

Rainer Maria Rilke

Trouwe lezers zullen al opgemerkt hebben dat ik van interessante voordrachten alleen nederlandstalige versies zoek en plaats. Maar deze keer is dat niet mogelijk, later volgt er misschien een ondertitelde versie, niettemin wil ik deze versie niet weren uit mijn blog omdat deze toespraak juist zo waardevol en prachtig is. Caroline Casey is namelijk blind geboren, en als je haar op het podium ziet rondlopen kun je dat niet geloven. Hopelijk kan je met een basiskennis Engels haar woorden verstaan en haar getuigenis volgen en begrijpen.

WAARSCHUWING

Probeer dit niet thuis als je alleen bent !!! 

Het kan ooit gebeuren dat je in de knoop zit met jezelf, ga dan de miserie niet uit de weg, maar ga de confrontatie aan met je problemen, zonder onmiddelijk te willen grijpen naar zogezegde rationele oplossingen. Maar laat de knoop zijn zeg doen. Knopen zeggen ons inderdaad iets, het zijn zoals spiegels. Ze nodigen ons uit om goed te kijken, om even stil te staan bij onszelf.
De draad van dit onderwerp nodigt me uit om iets te vertellen over één van de Tarotkaarten, namelijk over Zwaarden Acht. Op de kaart zien we een vrouwelijk personage die zich in een hachelijke situatie bevindt. Ze zit gevangen tussen een achttal gevaarlijke zwaarden; ze is vasgebonden en geblinddoekt; daardoor ziet ze natuurlijk niet dat ze niet echt door de zwaarden wordt omsingeld, dat is enkel zo in haar denken. Ze kan eigenlijk zo uit haar situatie stappen, en het touw zal ook wel niet goed vastgemaakt zijn, want we zien er geen knoop in. De kaart nodigt ons uit om de stap te zetten uit de situatie; ieder moment maken we keuzes en ieder moment is het gevolg van vorige keuzes. Iedere dag kunnen we opnieuw kiezen tussen gelukkig zijn ofwel ongelukkig zijn, op zich lijkt dat geen moeilijke keuze, maar toch kiezen de meeste mensen voor het laatste. Ze vinden altijd wel een goed argument...beweren ze...

Jiddu Krishnamurti
op zesentachtig jarige leeftijd
gaf deze uiteenzetting
in het Zwitserse Saanen
in 1981

Personen van zijn niveau en met een dergelijk inzicht hebben inderdaad geen betrokkenheid meer met hun omgeving en met hun “publiek”; het is een paradox, want voor de spirituele gemeenschap en voor allen die geïnteresseerd zijn, zijn ze een onvermoeibare wegwijzer. Het is niet mogelijk om dit verschijnsel met het denken te begrijpen. We proberen dat wel via gefilosofeer en redeneringen, maar het is niet mogelijk, ons oordeel zal altijd gekleurd zijn door de status van onze eigen psyche. Als we het niet bekijken als een koan zullen we nooit naar een antwoord toekomen. Een koan oplossen doe je via de stilte van de meditatie, de triptiek van dharana, dhyana en samadhi. Toch en niettemin moet de adept niet te vlug in de veronderstelling leven dat een eindresultaat verwacht kan worden.
Alles hangt af van wat je met het mediteren wenst te bereiken, wil je beter functioneren op de werkvloer of wil je door de deur van de ultieme waarheid stappen. Als je voor dat laatste kiest ga je voor een weg die onvoorspelbaar en onbeoordeelbaar is door anderen en zeker niet door de rede. Terwijl je wel door de anderen, die het niet be-grijpen, etiketten krijgt opgeplakt; zo werkt het onvolwassen denken nu eenmaal.

Het antwoord ligt niet in het verstand.
Je kunt het denken niet gebruiken om
je te bevrijden van de problemen en
kronkels die het denken zélf heeft gecreëerd.
Het is een nobel streven,
maar gedoemd om te mislukken.

John Wheeler