Archief

"Alleen in landloosheid schuilt de hoogste waarheid"

Kapitein Achab

Kapitein Achab was geobsedeerd door zijn zoektocht naar de Witte Wavis; het verhaal van Herman Melville blijkt een metafoor te zijn voor het archetype van de zoekende reiziger. De zoeker die antwoorden op grote levensvragen zoekt doorheen mentale en relationele conflicten, en vooral ook spirituele crisissen, en die niet tevreden is met ersatz. De Witte Walvis is het laatste obstakel dat vernietigd moet worden om de ultieme Werkelijkheid te kunnen herontdekken.
Het verhaal uit 1851 heeft helemaal niets te maken met deze moderne toeristen die de ervaring van hun leven meemaakten.

Veel mensen worden ook tegelijkertijd geliefd en gehaat...
Verschillende religieuzen houden ook van kinderen en in ziekenhuizen genezen ze soms ook patiënten...
En mirakels gebeuren tegenwoordig ook, zie maar naar John van God... (later meer hierover)

Anderzijds moet ik bekennen dat het goed is dat moderne zoekers op zoek gaan naar de mens achter het idool dat zich Jezus Van Nazareth noemde. Op zoek gaan naar antwoorden op metafysische levensvragen is een trend die van alle tijden is en blijft, en in mijn ogen was Jezus daar een trendsetter van, zoals velen van zijn genre. Deze individuen zijn ook van alle tijden, sommigen worden bekend en vele anderen blijven onbekend. We hoeven ze niet op onze handen te dragen, maar wel hun weg te volgen; maar altijd is het een weg die onbetreden is, voor iedereen is de weg anders. Bijgelovige fans die blijven hangen voor de posters van hun lieveling missen het echte leven, terwijl ze de kans laten voorbijgaan om zelfstandige en volwassen mensen te worden.

Soms vraag ik me af ofdat dat wel mogelijk is: je-zelf in de weg zitten. Als het niet mogelijk is hoef je aan je-zelf niets te veranderen. Laat de personen in hun wijsheid voortleven, hun profane levenswijze is perfect zoals het moet zijn. Zelfs Jezus was niet voortdurend iedereen aan het terechtwijzen, hij kon meegenieten met hun plezier, leefde mee met hun verdriet, en was ieders vriend. Hij luisterde naar ieders woord en gaf soms zijn mening aan wie het vroeg. Hij was een levensgenieter en had ontzag voor de wonderen en de schoonheid van de natuur. Leefde van moment tot moment en aanvaarde geen gezag naast de stem van zijn hart. Dat was natuurlijk een doorn in het oog van de rabijnen, het vervolg was voorspelbaar.

Als wijze van appreciatie plaats ik hier met plezier de bijdrage van Paul de Blot die onlangs op zijn blog verscheen. Hij behandelt hierin datgene wat voor ons allemaal belangrijk is, namelijk leven vanuit een innerlijk gevoel van éénheid met al wat leeft op deze planeet. Dat is niet vanzelfsprekend, omdat hiermee de grenzen tussen individuen verdwijnen, voor de meesten onder ons is dat een stap te ver. Niettemin is dat de enige oplossing om te evolueren naar een spirituele broederschap.

Franciscus


"Als we de laatste maanden het nieuws volgen staat alles in brand en we hebben geen effectieve blusapparatuur. Het is alsof we in onze planning nergens meer houvast kunnen vinden.

We zien telkens weer hoe door de democratische bewustwording de mensen steeds harder strijden om hun vrijheid en de situatie daarmee steeds minder beheersbaar maken waardoor steeds grotere verwarring ontstaat. Dat ervaren we niet alleen in onze politiek, maar ook op wereldniveau. Volkeren en groeperingen komen in opstand tegen heersers om hun vrijheid te bevechten zoals we nu zien in het Midden Oosten. We zien hoe gemakkelijk deze brand uitslaat naar andere gebieden van de wereld.

Niet alleen menselijke vrijheid maakt planning onmogelijk, maar ook de onvoorspelbaarheid van de natuur waar we geen greep op hebben. Na de watersnood in Pakistan waarvan de gevolgen nog niet geheel te overzien zijn volgden de desastreuze overstromingen in Australië en als hoogtepunt van de ellende de tsunamie in Japan. Het trotse en technisch hoog ontwikkelde Japan, dat in staat was de atoombom te overleven wordt nu getroffen door een complex van rampen die onbeheersbaar zijn. Een zware aardbeving, een ontzagwekkende tsunamie die drie havens, een vliegveld en een belangrijke industriële regio wegvaagt, het gevaar van een nucleaire ramp en nu ook nog de dreiging van een cholera-, tyfus- en griep-epidemie. 

In een dergelijke onvoorspelbare situatie zijn er geen rationele oplossingen mogelijk. Het gaat om mensen in wanhoop die ondanks hun grote vrijheid geen houvast vinden en zich machteloos voelen. Ofschoon we in Nederland niet direct in deze ellende betrokken zijn, ervaren we zeker ook de gevolgen ervan, want we zitten in een wereldomvattend netwerk niet alleen van economische en politieke verbondenheid, maar ook van menselijke verwevenheid met elkaar.

De grote vraag die ons bezig houdt is de zinvraag, waar niemand concreet antwoord op kan geven. Het postmodernisme wijst alle filosofische systemen af als een onhoudbaar antwoord op de zinvraag. Volgens hen is enkel het relatiesysteem in staat om houvast te geven aan onze zinvraag. Dat blijkt ook uit de ervaring van mensen in het dieptepunt van hun leven. De psychiater Viktor Frankl beschrijft in het vernietigingskamp van de Joden in Dachau hoe mensen dood gingen uit wanhoop. Enkel menselijke relaties en vriendschap konden hun kracht geven om te overleven. Dat is ook de ervaring uit mijn kamptijd dat je zonder vrienden het kamp niet kon doorstaan.

Bij al die rampen, in al die oorlogen blijkt telkens weer dat het enige houvast en de enige redding wordt gevonden in de menselijke relaties, bij vrienden die je helpen en geliefden die je houvast bieden. Het zijn de 50 onbekende namen die aan de kernreactor in Japan met eigen levensgevaar alles doen om een ramp te voorkomen en daarmee duizenden mensenlevens kunnen sparen. Het is deze verantwoordelijkheid voor de medemens, deze openheid voor vriendschap en relaties die als enig houvast bieden om in uitzichtloze situaties staande te blijven.

Het gaat altijd weer om mens te zijn, mens voor anderen en met anderen. Vrijheid gaat niet om willekeur, het is geen vrijheid om macht uit te oefenen of naar bezit te graaien. In haar wezen gaat het om vrijheid als mede-verantwoordelijkheid voor de ander, met nadruk op mede. Dat is de openheid voor relaties en gerichtheid op vriendschap, op het samen iets doen om te overleven.  

Life is not a problem to be solved.            
Life is a mystery to be lived.                       
Osho

Het leven is geen probleem dat moet opgelost worden.
 Het leven is een mysterie dat moet geleefd worden
Osho

Creationisme of Evolutie, het is inderdaad niet  één van beiden, maar eerder beiden tesamen; moeilijk te begrijpen in de twee kampen. De oplossing ligt zoals altijd in de schatkamer van je innerlijke Stilte, en ik schrijf het speciaal met een hoofdletter. Want met Stilte bedoel ik niet een bepaalde leegte in je hoofd of in je hart. De Stilte die ik bedoel is niet de afwezigheid van geluid (misschien heb je het ook gewaar geworden bij Faithless). Leegte  met een hoofdletter is de bron van alle materie, en materie op zich is dus de expressie van de Leegte. Daar kan je mee in contact komen via de praktijk  van de meditatie. Meditatie is zoals een upgrade van je persoonlijkheid, het linkt je aan je ware identiteit, zoals je navelstreng je ooit verbonden heeft  aan de bakermat van je familie. Je ware identiteit is de eenheid met alle mensen en alle dingen, met andere woorden: het ganse universum. Als je eenmaal die ervaring hebt beleeft kan je ze nooit meer vergeten. In ieder moment van de dag herken je dan diezelfde ervaring, alles is vervat in dat ene "hier en nu". En dan kan geen enkele theoloog of wetenschapper je nog op andere ideeën brengen. Natuurlijk zijn de gevolgen  van een dergelijk inzicht niet te overzien en moeilijk te delen met personen die niet  door die inwijding gegaan zijn; het is misschien te vergelijken met een inwijding. Het is  eigenlijk ieders erfrecht, en niet het privilege van enkelen. Maar de eerste stap moet je wel zelf zetten. Wees eens stil en luister...

Franciscus

Roei roei roei de boot
langzaam langs de stroom
vrolijk en blij vrolijk en blij
't leven is maar een droom

Het gaat hier blijkbaar van kwaad naar erger, wat het niveau van de boxen betreft toch. De volgende sfeerbeelden dateren van tweeduizend en vijf, de plaats waar het zich afspeelde was Rock Werchter. Op dat ogenblik stonden er duizenden jonge mensen op de weide. De groep Faithless stond op het podium en leidde het publiek naar hoge euforisch momenten. Mijn zoon en zijn beste vriend waren erbij, ergens vooraan. Via Belgacom konden we thuis ook alles volgen. Mijn hart is verloren wanneer het al deze data moet verwerken. Het ritme van het slagwerk en ook het buitengewone charisma van de zanger Maxwell Fraser, maar vooral de intense innerlijk beleving van deze man maken iets los in mijn gevoel. Ik voel zijn beleving van eenheid met zijn publiek, dat als één centrum in dit heelal ademt en leeft. Probeer het in ieder geval tot het einde met mij te beleven. Hierna beloof ik dat mijn blog wat rustiger gaat worden, met een kinderliedje nog wel...

Enya en andere meditatieve muziek zijn zalvingen voor de ziel en onontbeerlijk om van het dagelijks leven iets sacraals te maken, zo in de late uurtjes of zomaar en zelfs in de auto, met de boxen juist boven het niveau van de motor.
Maar het hoeft niet altijd verfijnde muziek te zijn, het kan ook wat harder, zelfs het slagwerk van Metallica kan een sleutel zijn om de ziel te ontroeren,
gedragen door de emotie van het publiek,
gewoon fantastisch...zet je schrap

Zo dicht bij,
maakt niet uit hoe ver weg
Zou niet verder van het hart weg kunnen zijn
Voor altijd vertrouwend op wie we zijn
En niets anders doet er iets toe

Mezelf nog nooit zo geopend
Het leven is van ons, we leven het op onze manier
Al deze woorden zeg ik gewoon niet
En niets anders doet er iets toe

Ik zoek vertrouwen en dat vind ik in jou
Elke dag is voor ons iets nieuws
Sta open voor een nieuwe blik
En niets anders doet er iets toe

Nooit iets gegeven om wat ze doen
Nooit iets gegeven om wat ze weten
Maar ik weet
Zo dicht bij, maakt niet uit hoe ver weg
Zou niet verder van het hart weg kunnen zijn
Voor altijd vertrouwend op wie we zijn
En niets anders doet er iets toe

Nooit iets gegeven om wat ze doen
Nooit iets gegeven om wat ze weten
Maar ik weet
Mezelf nog nooit zo geopend
Het leven is van ons, we leven het op onze manier
Al deze woorden zeg ik gewoon niet
En niets anders doet er iets toe

Ik zoek vertrouwen en dat vind ik in jou
Elke dag is voor ons iets nieuws
Sta open voor een nieuwe blik
En niets anders doet er iets toe

Nooit iets gegeven om wat ze zeggen
Nooit iets gegeven om de spelletjes die ze speelden
Nooit iets gegeven om wat ze doen
Nooit iets gegeven om wat ze weten
En ik weet
Zo dicht bij, maakt niet uit hoe ver weg
Zou niet verder van het hart weg kunnen zijn
Voor altijd vertrouwend op wie we zijn
Nee niets anders doet er iets toe

Met Toon Hermans kon je lachen en schateren, maar een echte traan kon er ook eens bij komen.
Hij zette de mensen aan het denken en toonde hen een weg om het leven te relativeren, hun verdriet en hun emotionele pijn. Maar natuurlijk zonder hen te schokeren, hij was zo een lieve man.
Luister maar even...

Dit gedicht van Dr Eugène Mattelaer wil ik niemand onthouden. Het is de man die ook het bekende gedicht van John McCrae: "In Flanders fields" heeft vertaald, ook dat gedicht wil ik hier graag plaatsen.

Blijf in ’t goede steeds geloven

Zeg niet alles wat gij weet,

wie al zegt wat hij weet,

zorgt dikwijls voor eigen leed.

Geef niet al wat gij bezit,

wie al geeft wat hij bezit,

heeft vaak zelf geen eigen zit.

Geef vertrouwen niet aan allen,

wie vetrouwen geeft aan allen,

zal veel dromen zien vervallen.

Oordeel niet al wat gij ziet,

wie steeds oordeelt wat hij ziet,

ziet zoveel dat niets bediedt.

Geloof ook niet al wat gij hoort,

wie gelooft al wat hij hoort,

zegt zo vaak veel leugens voort.

Maar wie in de Liefde blijft geloven,

in de Vriendschap blijft geloven,

dan drijft Goedheid altijd boven.

Dr. Eugène Mattelaer

In Vlaanderens velden


In Vlaanderens velden staan papavers rood
tussen de kruisen, root aan root,
die merken onze plaats; en in de lucht
reppen leeuweriken, luid zingend nog, hun vlucht
maar in ’t geschut beneden klinkt hun lied verloren.

Wij zijn de Doden. Pas is de dag voorbij
dat wij leefden, sneefden, zagen de
avondzonne gloren,
beminden, werden bemind, en nu, nu liggen wij
in Vlaanderens voren.

Zet onze strijd met de vijand voort;
begevend reiken onze handen u de toorts;
het is uw taak ze hoog te dragen.
Beschaamt gij ’t vertrouwen in ons, de gevelden,
dan slapen wij niet, ofschoon papavers blaken
in Vlaanderens velden.

In Flanders fields

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place ; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields

Take up our quarrel with the foe
To you from failing hands we throw
The torch ; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow

met vriendelijke groeten, franciscus

Wetenschap houd zich bezig met het bestuderen van de werkelijkheid, de objectieve werkelijkheid van het leven, en is daar een meester in. Spiritualiteit richt zich op een totaal andere werkelijkheid, althans de volwassen vorm van de spiritualiteit, namelijk de werkelijkheid van de dood of het proces van het sterven. Dat is waarom wetenschap en spiritualiteit elkaar nooit de hand zullen reiken. Wetenschap kan spiritualiteit niet begrijpen, juist om die reden. Spiritualiteit heeft dan weer moeite om de resultaten die uit de Wetenschap voortkomen als volwaardig te beschouwen en meer als een tijdverdrijf, juist door het aspect van het Momentum Mori. Spiritualiteit kijkt op dat vlak op een meer lucide manier naar de werkelijkheid dan de Wetenschap. Voor de spiritualiteit heeft het leven geen zin, voor de Wetenschap heeft de wereld wel een zin, daarom onderzoekt zij haar constant, op zoek naar de ultieme Zin, die volgens de spiritualiteit luoter een fata morgana is.
Wetenschap meent dat het de Rede als bondgenoot heeft maar beseft niet hoe wankel die relatie is. In een Universum waar groei en verval onduidelijk zijn, heeft men aan het hebben van een denken niets.

Vanuit het hier-en-nu moment kijk ik met liefde terug naar de vergane momenten die ik mocht beleven. Ik wil me, ter wille van de tijd, hier beperken naar mijn kijk en visie op de werking van de wedergeboorte. Op dit terrein ben ik gegaan langs vele gezichtspunten, en deze wil ik kort bekijken. Met deze term bedoelen we collectief de wedergeboorte van de ziel, maar bedoelen we eigenlijk en op een sluipse manier niet de wedergeboorte van het "ik". Ik voeg er die bedenking bij omdat ik meer en meer het diepe gevoel krijg dat de wedergeboorte ten dienste staat van het kleine "ik". Er is nog nooit een levend bewijs gevonden dat het feit van de wedergeboorte kan staven, ondanks de vele onderzoekingen die er al gebeurt zijn langs de verschillende wegen zoals hypnose en regressie. De getuigenissen van mensen die beweerden hun vorig leven te herinneren overtuigen evenmin de meest welwillende skepticus.
Ik zie het fenomeen van de wedergeboorte eerder als de immanente uitdrukking van de Ene Kosmische Energie, of de Explosie van Universele Liefde onder de vorm van de cyclus van geboorte en dood, of met andere woorden, en vanuit een ander perspectief: het eindeloos switchen van materie naar pure energie, wetende vanuit de innerlijke ervaring van de intuïtie, dat er slechts één spinosiaanse substantie bestaat. Die persoonlijke en speciale kijk is momenteel de plaats van de Romeinse Grensgod die zich tegen alle regels in, niettemin en desondanks nog kan verplaatsen naarmate de momenten zich opvolgen. De dag van morgen behoort toe aan de blanco bladzijden van het voorland.