waarom

is het zo moeilijk

soms

om terug te zien

 

wat geweest is en je niet weet

wat geweest is,  maar altijd voelt

 

waarom

bestaan herinneringen

soms

zo heel diep verborgen

 

wat je niet ziet en dagelijks beleeft

wat je niet ziet,  wat je leven beweegt

waarom
kan het bestaan
soms
dat alles je zo raakt

 

wat niet geraakt kan worden

wat niet geraakt mag worden

 

waarom

ben ik

soms

toch zo vaak

aangeraakt

............

Cornel van Noppen

              

Ik weet dat de realiteit goed is zoals die is

want als ik mij er tegen verzet voel ik spanning en frustratie.

Ik heb gezocht, gevonden en verloren
en weer opnieuw gezocht totdat ik het weer vond.

Een mens wordt zoveel meer dan ééns geboren
en voor wie zoekt is op 'n dag de cirkel rond.



Toon Hermans

Waar een hek is
is meestal ook een weg.

Er was eens ..... een man die stenen hakte uit een rots.
Hij vond zijn werk veel te zwaar en droomde dat hij rijk was
en plotseling was hij rijk.

Op een dag stond hij langs de weg toen er een koning voorbij kwam in een prachtige koets.
Was ik maar koning dacht hij ontevreden, dat zou nog mooier zijn
en plotseling was hij koning.
Met veel ruiters en paarden reed hij in een gouden koets door zijn rijk.

Maar de koning begon te klagen over de hete zon, die zijn gezicht schroeide.
Ontevreden als hij was, zuchtte hij en dacht : was ik maar de zon.
En zie, onmiddellijk was hij de zon en strooide hij zijn gouden stralen over de aarde.

Totdat er een wolk kwam die zijn stralen tegenhield.
Ik wou dat ik zo machtig was als die wolk, dacht hij ontevreden.
En zo werd hij een wolk en kon hij de stralen van de zon tegenhouden.
De wolk viel in grote druppels naar de aarde en het water stroomde woest over het land, alleen een rots bleek machtiger dan het water.

Toen werd hij kwaad omdat de rots nog sterker was en wilde hij liever een rots zijn en ook dit gebeurde.
Er kwam een man met een scherpe beitel en een grote hamer, die hakte in de rots om er stenen van te maken.
Toen dacht de rots : was ik maar weer die steenhouwer.

Het gebeurde ...
vanaf dat moment deed de man elke dag zijn zware werk en was tevreden.

daar drogen stilaan
in strelende wind
de modderplassen

daar dragen
betraande voetafdrukken
weerspiegelingen
van onbegrensd licht

nu de wolken
voorbij zijn ...

©    ©    ©


God blijft ons op handen dragen

óók als het lot ons onder handen neemt


©    ©    ©