een storm

daar, waar zoveel onbeschrijfelijks en verdrietigs was gebeurd?
Werd het je misschien ook duidelijk hoe beperkt je eigenlijk was,toen de wond die zoveel pijn bracht door jouw woorden niet genas?
Heb je wel eens ervaren, dat je zinnen hebt gezegdmet de allermooiste woorden daarin hartelijk neergelegd,dat je troostrijke gedachten welgemeend naar voren brachten de ander toch vergeefs nog op het wonder heeft gewacht?
Heb je toen ook begrepen, dat je beter stil kunt zijnen gewoon probeert te voelen hoeveel angst er is en pijn?
Als je dan de storm hoort gieren over 'n woeste levenszee,sla je arm maar om die ander, zeg eens niets en huil slechts mee.
Frits Deubel










