Archief

Oeterdalmarathon (25-40-75-100-115 km)  van WTC Blijf Jong en WTC De Wringers te Opoeteren op 14-08-2011.

 

Toen ik op deze zondagochtend bij het krieken van de dag opstond en naar buiten keek, verdwenen door de neergutsende regen als bij donderslag alle illusies en hoop op een mooie zomerdag en veelbelovende rit met de bike als sneeuw voor de zon!  Toen ik met kleine oogjes mijn ontbijt verorberde kletterde de regen hoe langer hoe harder op het dak van de veranda.  Omdat ik de toer met Vos in de bossen zou meerijden, met de moed der wanhoop vertrokken voor een autorit van 110 km nadat ik op de radio vernomen had dat er door het hondenweer op diverse plaatsen al ongevallen gebeurd waren.  Vloekend door het feit dat ik de computer nog had aangezet om het forum te raadplegen, uiteindelijk was vergeten te kijken en het ding had laten op staan!  Wegenwerken in Wommelgem en in Ham met de elektronische dreiging dat er verhoogde snelheidscontroles waren!  Het feit dat ik een parkeerplek kreeg toegewezen zo dicht bij de start, bewees dat er nog niet veel deelnemers waren opgedaagd.  De inspanningen van de inrichtende clubs verzopen letterlijk en figuurlijk in de voorspelde twintig liter water per vierkante meter!  Bovendien nog een kwartier te laat aan de start!  De Vos had reeds het hazenpad gekozen!  Ik kwam niet toe met de op voorhand voorziene tien euro in mijn achterzakje omwille van de vijf euro waarborg voor het nummerbordje!  Rugzakje dus weer helemaal open moeten doen!  In de gietende regen mijn stuurbordje bevestigd!  Gekkenwerk om nu te gaan fietsen!

 

Vijfhonderd meter na de start zag ik er al uit alsof ik door de inhoud van een beerton besproeid was geworden geweest!  Mijn eurocent viel!  Dat noodnummer op de achterkant van het stuurbordje even op een papiertje genoteerd!  Want door het water begon de inkt van dat etiketje al uit te lopen!  En misschien zou het vandaag wel eens van pas kunnen komen!  De bossen die er hier bij mooi weer zo mooi bij liggen boden een troosteloze indruk in een verzopen landschap.  De illusie op het rijden van de 100 km werd al snel afgezwakt tot de hoop de 75 km rond te maken!  Het zouden 75 km worden doorheen een waar slijkparadijs, van de eerste tot de laatste centimeter!  Al goed dat de Fat Albert en de Nobby Nick bij eerdere tochten mijn vertrouwen hebben kunnen winnen om het slijk zonder glijpartijen te kunnen trotseren.  Het eerste klimmetje herkende ik van bij vorige edities en noopte mij net zoals toen tot afstappen.  Idem dito voor de twee bikers die volgden en mij moed inspraken door te zeggen dat het verder tijdens de rit nog veel meer klimmen geblazen zou zijn!  Deze opkikker kon ik nu echt gebruiken!  Verderop voelde ik de hete adem van twee bikers in m’n nek, net op het moment dat ik een enorme plas naderde!  Om niet voor watje versleten te worden, er regelrecht doorheen gereden, gevolgd door de twee bikers die op dit nat leken te kicken!  Maar de plas was dieper dan verwacht!  Tot aan onze knieën stonden we in het water!  Om een volgende passant te horen zeggen en tonen dat er naast de plas een paadje was!  En waterdichte sokken hebben nog slechts weinig nut als men zo diep in het water staat!  Verder op m’n pad kwam er iemand naast me rijden.  Het bleek Sofeurken te zijn.  Deze mens zal zich zijn kennismaking met deze streek en ondergetekende in het verre Limburg wel in betere omstandigheden voorgesteld hebben.  Omdat mijn tempo lager ligt dan dat van de gemiddelde biker zit samen rijden er voor mij zelden in.  Maar ik zou hem later nog ontmoeten aan de bikewash en aan z’n auto.

 

We kwamen de bossen uit in een straat die ik herkende van toen ik met een Limburgse clubgenoot hier eens een nachtrit gereden heb.  Zijn huwelijk met een vrouw uit onze contreien is de reden dat hij Papegaai is geworden.  Het was de Hoevestraat in Dilsen-Stokkem en ik zal ze nooit nog vergeten omdat ik tijdens die nachtrit niet gezien had dat er in de straat verkeersremmers geplaatst zijn in de vorm van halve cirkels waarover ik toen bijna met mijn klikken en klakken gevlogen ben!  Na nog enkele straten in Dilsen-Stokkem arriveerden we aan een diepe groeve.  De poorten van de hel gingen open, want we werden door een extreem vettig pad gestuurd waarvan de bodem omgewoeld was geworden geweest door machines en bulldozers!  Vermengd met zoveel regenwater was daar voor mij geen doorkomen aan!  Mijn tellertje toonde amper 20 km en de moed zonk samen met de modder in mijn schoenen!  De fietsbanden vol slijk, de remmen die al weggesleten waren en alsof dit nog niet genoeg was weigerden de versnellingen achteraan alle dienst!  Een aanslag op het materiaal was een feit!  Als een gek moest ik op een kleine versnelling verder!  De eerste bevoorrading diende zich aan na 23 km aan het stationnetje van As.  Twee mannen van aan de bevoorrading hebben me geholpen om de versnellingen op een aanvaardbare stand te zetten zodat ik toch op een deftige wijze mijn rit kon vervolgen.  Een van m’n redders in nood zou ik later nog treffen aan de toog bij aankomst.

 

Van rubber-12 verwonderde het mij dat hij via een berichtje liet weten dat hij vertrokken was voor de 75 km om 10.00 u met als aanvulling “goed zot”.  Want bij regen zou hij niet gekomen zijn!  Zijn boodschap beantwoord met “me too”, maar dat had enkel betrekking op “goed zot” en niet op het tijdstip van vertrek!  En hij maar trappen om me in te halen.  Het slechte weer zal zijn achtervolging ook wel vertraagd hebben!  Verzopen paadjes maakten kennis met m’n banden, verstand op nul, de blik op oneindig.  Nog een geluk dat het nat enkel van onder kwam!  Het had intussen toch opgehouden met fel regenen.  De keuze “met of zonder terrils” was deze keer voor mij snel gemaakt!  Wat kan een pannenkoek daar boven nu gaan doen, laat staan in deze omstandigheden.  Na een houten trap diende zich na een 40 km de tweede stop aan.  Daar had iemand naar me gevraagd, ik dacht rubber-12 die me eventueel via de terrils zou hebben ingehaald, maar ik vermoed dat het Vos in de bossen geweest is.  En de rubber overal maar vragen of die met zijne Papegaai al gepasseerd was, zich afvragend of ik soms dope geslikt had omdat hij er maar niet in slaagde me in te halen!  Aan de tweede stop onder een hutje met een eigen weerstation (als de steen nat is, regent het, ziet hij wit, dan sneeuwt het, zwiept hij heen en weer dan is er wind, …) waren de mannen blij dat zo stilaan de laatsten zich aandienden.  Verderop stonden twee mannen van de clubs al klaar om de pijlen weer weg te halen.  Ze wisten me te zeggen dat ik nog niet de laatste was!  De biker met stuurnummer 76 had die eer en dat was de rubber bleek nadien.

 

Na 50 kilometer wist hij me dan toch in te halen, fulminerend over het feit dat ik hem in de waan gelaten had op quasi hetzelfde ogenblik te zijn vertrokken, terwijl ik drie kwartier voorsprong had genomen!  Hij zag er even verzopen uit als ik, waardoor hem de zin verging om ook de Vos nog te vloeren.  Wij deden als hekkensluiters de derde bevoorrading aan en daar ontspon zich een geanimeerd gesprek over zaken die niet voor publicatie in aanmerking komen!  Met dank aan de mensen die zo lang op ons gewacht hebben met hun lekkernijen.  Want aan de bevoorradingen was een overdadige keuze aan koeken en bananen.  Het laatste derde van de tocht afgemaald.  Zelden heb ik zo de kilometers afgeteld, zo uitgekeken naar de aankomst!  Een pittige helling gaf me de doodsteek waardoor de rubber een aanzienlijke voorsprong kreeg en ik hem enkel nog op langere rechte stukken in de verte door het bos zag klieven.  Als apotheose kregen we nog een lastig paadje naast diepe voren die vol water stonden!  De aanblik van het voetbalveld was een verlossing, maar tegelijk ook een overwinning, omdat ik het al na twintig kilometer eigenlijk niet meer zag zitten en toch doorgebeten heb in plaats van aan de eerste de beste die ik ontmoette de snelste weg naar af te vragen!  Ik ben trouwens een aantal keren wandelaars tegengekomen die het natte weer evenmin schuwden!

 

De lekker warme douche deed de modder verdwijnen en vergeten.  Aan de toog ontstond al snel een geanimeerd gesprek tussen Rubber, de Vos en twee Wringers, overgoten met een blonde of bruine, waardoor wij weer als allerlaatsten bijna letterlijk met de bezem buitengeveegd werden!  Zelf was ik te moe om nog veel te zeggen!  Zelfs buiten gingen de discussies nog verder!  De voorzitter van de Wringers herinnerde me zich nog van vorig jaar, omdat hij me toen tijdens een stortbui de snelste weg naar af gewezen had.  Ik ben toen nog ergens gaan aanbellen om te vragen waar de Dornerstationstraat ergens was nadat ik er 107 km op had zitten, mijn op twee na langst gereden afstand.  Thuis nog wat werk gehad om fiets en spullen proper te krijgen.  En omdat rubber me aangeboden heeft om de mankementen aan remmen en versnellingen onder handen te nemen, is dat ook weer een zorg minder!  Of in nood leert men zijn vrienden kennen!  Jammer voor de clubs die met een 70 marathonrijders en een 105 toertochtrijders het aantal deelnemers terug zagen lopen tot één derde van het verwachte aantal.  De tijd, moeite en centen die er in gestoken zijn blijven immers hetzelfde!  Maar aan ons heeft het dus niet gelegen!

Dit verslag is ook te lezen op mountainbike.be en op mtb-you!

Flyer Nightride Mellowbikers 14 oktober 2011

Filmpje: Eerste Mellowbikers Nightride oktober 2010

Mountainbikewedstrijd aan De Leeuw Van Vlaanderen te Zandvliet!

De MTB-Koers heeft voor de vierde maal plaats.

Op 13/08/2011

Startuur om 18u00 aan Taverne De Leeuw van Vlaanderen in Zandvliet

Adres : Antwerpsebaan 413 2040 Zandvliet

Inschrijving op de dag zelf tot 1 uur voor de start ( 5€ )

6 tot 7 ronden van +/- 4.5 km

Alle soorten mountainbikes toegelaten

Iedereen mag meedoen van 9 tot 99 jaar

De bekende fietsenzaak www.bikeaholic.be uit Stabroek zal aanwezig zijn met een infostand!

Tot dan.

Toertocht te Bekkevoort (15-25-40-48-65 km) van de Megabikers op 07-08-2011.

 

Vandaag zondag de toertocht “De Parel van ’t Hageland” van de Megabikers gereden in Bekkevoort.  Eerst en vooral de GPS van de auto wat om de tuin geleid, want die wil me altijd over Lummen sturen en dat is dik 20 km meer.  Via Geel-Zammel, Westerlo en Averbode gaat het immers ook!  Me ingeschreven en voor een luttele drie euro zou ik vandaag mijn hart weer kunnen ophalen.  Een bericht gestuurd naar rubber-12 om mijn vertrek te melden, terwijl hij letterlijk achter m’n rug stond!  Dus zijn we samen vertrokken omstreeks 9.45 u, maar lang zouden we niet samen blijven, vermits mijn tempo een stuk lager ligt.  Via de achterkant van het voetbalveld en een stukje rustige betonbaan werden we het Hondstraatje in gestuurd.  Reeds na een kleine vier kilometer volgde al een eerste kuitenbijter.  Het voordeel ervan is wel dat ze meestal gevolgd worden door een plezante afdaling, dus ging het even later inderdaad lekker snel weer naar beneden.  In wat volgde kregen we een mengeling van veld- en assenwegen voor de wielen geschoven.  Het traject volgde min of meer de richting van de snelweg.  Rustige paadjes, alhoewel je soms diende uit te kijken bij het kruisen van verkeerswegen.  Daar waar we een brug over de snelweg over moesten, even gestopt om het noodnummer te noteren.  Op diverse plekken hingen immers bordjes met het nummer van de oppikplaats in geval van problemen en het te bellen noodnummer.

 

Na tien kilometer moesten we rechtsaf de velden in en leidde het paadje ons over een korte maar stevige klim, gevolgd door een lekker lange en snelle afdaling over een kasseiweg in een mooie holle weg.  Ik ben verzot op die holle wegen in Brabant.  Bij ons vind je dat niet.  Er kwam een zware klim in de buurt van de snelweg, eerst over asfalt en aan een huis boven overgaand in een aarden weg.  Ik ben hier nog al over gereden bij een toertocht.  Toen stond er beneden een bordje met de naam van de klim en de hellingsgraad.  Dat was vorig jaar tijdens de toer van de Tieltse Wielervrienden eind augustus.  Het was de moeite om boven even te stoppen en eens achterom te kijken naar het mooie vergezicht.  Eens boven reden we een tijd door boomgaarden waarvan de bomen vele vruchten droegen, appelen en peren.  Aan de andere kant van de snelweg kon je grote windmolens in aanbouw zien staan.  Ze zouden een hele tijd het uitzicht blijven beheersen, want de toer slingerde zich in deze omgeving heen en weer.  We kregen ze zelfs van zeer dichtbij te zien.  Op een gegeven ogenblik reden we pal naast de snelweg en moesten we naar boven het gras in.  Dat was daar even te voet.  Via een brug voor landbouwverkeer moesten we de snelweg over aan een boomgaard waarvan de rode appelen mooi afkleurden tegen het groen van de bladeren.  Een opgespannen lint toonde aan dat we hier op de terugweg nog eens zouden passeren.  We volgden nu het traject van de vaste rode route van Diest.  Na 22 km kwam de bevoorrading aan de voet van de snelweg die een stuk hoger lag en onder een partytent die het hard te verduren kreeg van de wind in de open vlakte!  Er was daar keuze genoeg om te smullen: bananen, appelsien, cake, rozijnencakejes en roodbruine en groene drankjes.  Dat rode had toch wel een speciale smaak!

 

Na de bevoorrading ging het verder naast de snelweg en was het optornen tegen de felle wind in over een zachte opwaartse helling.  De snelweg weer over via dezelfde brug met het opgespannen lint.  Dan keerden we langs de andere kant op onze stappen terug.  Deze keer lekker naar beneden zoeven met de wind in de rug.  Eens weer beneden op de grens met Halen, bemerkte ik een brug onder de snelweg waar auto’s geparkeerd stonden.  Ik zag er ook een biker voorbijkomen en vroeg me af of we daar zonet gepasseerd waren en of daar de bevoorrading stond!  Even onder de brug doorgereden en ik bleek gelijk te hebben.  We hadden dus een rondje om gereden.  Maar op diezelfde plek werd ik even met de neus op de harde realiteit geduwd en liepen de koude rillingen even over m’n rug.  Er stond daar een kruis achter witte kiezelsteentjes ter herinnering aan Shana Appeltans en Kevin Paulus die daar op 2 januari 2010 werden vermoord!  Ik ben nu wel content dat ik onder die brug gereden ben, anders had ik het niet gezien.  De volgende kilometers moest ik daar toch even aan denken.  Als er nu in een handgemeen of een ruzie iemand een duw krijgt, ongelukkig valt en het leven laat, dat kan ik nog begrijpen.  Maar voor een doorsnee sterveling zal het nooit duidelijk zijn wat er in de geest omgaat van een persoon die zonder enige reden zo’n moorden pleegt.  Ik zou geen mes in iemands lijf kunnen ploffen, tenzij het een kwestie zou zijn van hij of ik misschien!  Met deze griezelige gedachten vervolgde ik m’n weg tussen de perenbomen.

 

In het eerste gedeelte van de tocht zaten nogal wat verharde wegen en vermits ik er tot aan de bevoorrading iets meer dan een uur over gedaan had, moet mijn gemiddelde een stuk hoger gelegen hebben dan gewoonlijk.  Daar zou in het tweede gedeelte snel verandering in komen.  De eerste 12 km na de rust kregen we namelijk een zeer mooi stuk voorgeschoteld.  Bijna uitsluitend off-road met een afwisseling van wegen en paadjes, dan weer door holle wegen, soms lekker snel naar beneden, dan weer puffend naar boven, en op de toppen telkens afgewisseld met de doortocht van boomgaarden.  Een bepaald stuk reed ik een tijdje achter een blonde schoonheid die vrij traag reed, ook op de vlakkere stukken, maar schijnbaar zonder moeite traag maar zeker elke klim bedwong!  Sommige van die lange klimmetjes konden toch wel tellen, zeker zo omstreeks 35 km.  Daardoor zakte mijn gemiddelde snel weer tot de normale proportie die ik gewend ben te halen.  Aan een afslag naar links door een klein stukje bos, stond een bordje met de mededeling: “Losvliegende bijen!  Als de bijen komen: plat op de grond gaan liggen en wachten op hulp.  Indien geen hulp komt: sterkte!”  En dan nog iets in de stijl van wie graag fruit eet ook bijen moet kunnen verdragen!  Het zal de plezantste thuis zijn die dat daar gezet heeft!  Mijn tellertje stond toen op 39 km.

 

Het parcours bleef eigenlijk best mooi, soms had je prachtige vergezichten.  Op een plek kon je in de verte verschillende dorpen zien liggen.  Geregeld moest je opboksen tegen de wind en tegen de hellingen, soms tegen beiden tegelijk.  En als de wind door je helm waait, dan hoor je niks meer van de omgeving.  Aan een kapelletje hoorde ik dan toch toevallig dat m’n gsm een berichtje aankondigde.  Er kwamen nog twee bikers voorbij, ik had er al een hele tijd geen meer gezien.  Rubber-12 meldde dat hij gearriveerd was.  Ik had er toen nog maar zo’n 46 km op zitten en nog steeds geen splitsing voor de 65 km gezien.  Even later kwam die dan toch.  Een rekensommetje leerde me dat ik nog zeker een uur onderweg zou zijn voor de grootste toer en dan weer zou toekomen als alles opgeruimd was!  Vermoeidheid begon ook de kop op te steken, ook al was ik tot hiertoe overal vlot op en af geraakt.  Bovendien had ik de vorige twee dagen ook al tochten gereden.  Met de gedachte niet altijd het onderste uit de kan te hoeven hebben, ben ik dan de 48 km opgedraaid om vrij snel daarna de startplaats weer te treffen.

 

Rubber was al aan de trappist.  Nog elk twee glazen en een lekkere pistolet soldaat gemaakt.  Het was daar goed zitten in de zon en uit de wind!  Ook de delegatie Bierbikers die we zo bij wijlen ontmoeten op toertochten in deze streek, bleek present te zijn.  Het zag er naar uit dat we weer in ons doel, dit is als laatsten opkrassen, zouden slagen!  Dat lukte zeker toen we onze bikes gingen halen, de laatsten die er nog stonden, en in een geanimeerd gesprek raakten met de Megabikers.  En zo maakten we kennis met GPSteven en z’n kompanen.  Het is altijd leuk van een biker van het forum eens te ontmoeten.  Ik heb op die manier toch al verschillende mensen uit diverse streken in Vlaanderen te zien gekregen.  En soms kom je die dan wel eens tegen op toertochten.

 

Men kan van mij bezwaarlijk zeggen dat ik een diepgelovig mens ben, maar als ik naar deze streek kom om te fietsen, dan rijd ik op de terugweg wel eens om langs Scherpenheuvel.  Auto geparkeerd, fiets er weer afgehaald en naar de basiliek gereden.  Deze is intussen uit de steigers, de gevels netjes opgekuist, de gouden sterren op het dak schitterend in de zon.  Ik heb een kaars aangestoken ten bate van alle bekende en onbekende bikers, voor veilige tochten zonder valpartijen of ongevallen.  Jullie zouden dus een tijdje safe moeten zijn, zeker omdat ik meer in de offerblok heb gestoken dan nodig!  En dan nog eentje voor persoonlijke intenties.  Ondanks de werken op de E313 toch vlot weer thuis geraakt.  Fietske nog proper gemaakt, deze was eigenlijk niet zo heel vuil geworden.  Plezant tochtje, goed afgepijld, mooi weer en gezellig toeven na afloop.  Zo moet elke zondag zijn!

Dit verslag is ook te lezen op mountainbike.be en op mtb-you!

Toertocht (25-45 km) van WTC De Gildetrappers te Wiekevorst op 06-08-2011.

 

Vandaag naar Wiekevorst gekomen voor het rijden van de toertocht van WTC De Gildetrappers.  Het vertrek was nu vanaf het voetbalterrein en niet meer vanuit de zaal in dezelfde straat.  Daarom dat er daar zo weinig auto’s geparkeerd stonden!  Me ingeschreven en exact om 13.00 u vertrokken voor de rit van 45 km die er voor mij 52 zouden worden!  Langsheen veldwegen en paadjes door de weiden werden we in de richting van Heist-op-den-Berg gestuurd.  In de Leistraat aldaar werd mijn aandacht getrokken door de mooi aangelegde tuinen van ik vermoed een villa, want men kan door de keurig onderhouden en sierlijk geknipte hagen moeilijk zien wat voor gebouw er eigenlijk staat.  Het geheel doet me eerder denken aan een park met een grote serre.  Eigenaardig genoeg strekt het domein zich uit langs weerskanten van de kasseiweg.  Ik heb dat bij eerdere edities daar ook al gezien en ik vraag me af wat dat daar eigenlijk dan wel is.  Toen ik op m’n stappen terugkeerde zag ik de delegatie van de United Bikers uit Diest passeren, een groepje van een biker of vijf.  Ik had ze al gezien aan de inschrijving met hun nieuwe blauwe pakken in tegenstelling tot de oranje van vroeger.

 

Na de Leistraat volgde een kasseiweg naast een boerderij en dan ging het weer de velden in.  Ik herkende de plaatsen van de vorige twee keren dat ik hier al ben komen rijden.  Nochtans was de tocht niet helemaal hetzelfde als de vorige editie, vermits ik een aantal zaken die ik vermoedde tegen te komen deze keer niet gezien heb.  Een bospad leidde ons naar de Peerdenkerkhofstraat en na enkele straten doken we de Herenbossen in om er over de met kiezelsteentjes verharde paden te rijden.  Vorig jaar stak hier bijna een hond onder m’n wielen!  Er viel een regenbui, maar op het goede ogenblik, vermits ik onder de bomen reed.  Het bospad gaf uit op de dijk langsheen de Nete.  Een andere eenzame deelnemer stak me voorbij.

 

Via een bruggetje dienden we de Nete te kruisen en hield ik even halt.  Er kwamen een biker en zijn zoontje naar me toe.  Of ik toevallig geen inbussleutel bij me had!  Aldus kwam mijn multitool die ik altijd bij me heb nog eens van pas.  Het heeft al meer gediend om anderen uit de nood te helpen dan mezelf!  De kleine jongen had last met de versnellingen omdat er een schroef gelost was.  Met een paar keren draaien was het probleem van de baan.  En dan viel mijn eurocent, want het duo kwam me vrij bekend voor!  Het waren de vader en zijn zoontje die ik had zien vertrekken bij de toertocht in Mol-Millegem op 21 juli en onderweg nog was tegengekomen niet ver van de bevoorrading en op de bevoorrading zelf!  Ik heb daar toen nog over geschreven in het verslag van die tocht!  In Mol werden onmiddellijk na de bevoorrading foto’s gemaakt en ik heb de foto’s van deze mensen nog gezien omdat ik vlak na hen vertrokken was en wij dus na elkaar op de gevoelige plaat werden vastgelegd!  Het tweetal was afkomstig van Wiekevorst, ze reden dus een thuisrit, en de vader vertelde dat ze van plan waren om naar de grootvader van de jongen te rijden die in de buurt woonde om het zaakje te laten vastschroeven.  Maar dat was dus niet meer nodig!  De kans dat ge op een volgende tocht onbekende mensen een tweede keer ontmoet is quasi nihil!  Maar blijkbaar kan het dus toch gebeuren!  Trouwens, bij nader toezien had ik ze ook zien starten, want toen ik van de parking naar de inschrijving reed zag ik in de verte een vader en kind vertrekken.  Even verderop scheidden echter onze wegen, want daar kwam de splitsing tussen de beide afstanden.

 

De kleine toer ging verder langs de Nete en ik vermoed dat daar een bevoorrading voor was ter hoogte van de grens met Heultje-Westerlo.  Volgens mij heb ik hier ooit zowel de grote als de kleine toer na elkaar gereden.  Voor mij ging het langs een track richting Westmeerbeek (Hulshout)  alwaar mijn aandacht getrokken werd door de ruïne van de oude kerk die zich achter de huidige kerk bevindt.  Volgde een kort stukje langs de hoofdweg die ik al diverse keren bereden heb met de auto op weg naar Westerlo of Aarschot omwille van de jarenlange omleiding in Herselt wegens van de heraanleg van het centrum aldaar.  We werden het bosrijke gebied ingestuurd in de merkwaardige omgeving van de Goorstraat, de Spaarpot en Binnengoor.  Daar rijd je in een bos langsheen een soort van grachtenstelsel waarachter zich heel wat buitenverblijven met tuinen en vijvers bevinden.  De grachten stonden zo goed als droog.  Ik heb ooit geweten dat ze tot op de rand gevuld waren.  Het eigenaardige lange hoge “huis” dat over een vijver gebouwd is stond er nog altijd.  Zeer bizar.  De kant die je te zien krijgt lijkt te bestaan uit één grote verroeste metalen plaat!  Het vloekt eigenlijk met de omgeving!

 

Volgde een kort stukje langsheen de drukke Provinciebaan te Herselt ter hoogte van de visvijvers en taverne Het Loze Vissertje.  Na enkele rustige baantjes dienden we een drukke weg over te steken.  Dat was daar niet evident!  Aan de overzijde stond een groepje van drie vrouwen ook te wachten om over te geraken!  Geen auto die stopte!  Daarna het smalle Vijverstraatje in, waar ik bij de beide vorige edities bijna van mijn sokken gereden werd door automobilisten die niet goed uit hun doppen keken!  Deze keer was er niemand om een aanslag op m’n leven te beramen!  We doken de mooie bossen in ter hoogte van Wouwers.  Jammer dat hier zo veel buitenverblijven staan.  Ze worden dan nog permanent bewoond.  En sommigen kunnen van hun bostuin nogal een zootje maken.  Hier wat rommel, daar een stapel hout, ginder resten van bouwmaterialen!  De Suikerberg in Herstelt leidde ons naar camping en recreatiedomein Dry Eiken.  Het parcours even verlaten omdat mijn aandacht getrokken werd door opvallende plakkaten, alsof er circuswagens stonden.  Het bleken de schreeuwerige reclameborden te zijn van Flipperland, een grote speeltuin.

 

Intussen waren we op de groene vaste route geraakt en moesten we linksaf een breed bospad in via een slagboom.  Het glooiende pad zag er veelbelovend uit, maar de vreugde werd al snel getemperd!  Verderop immers geen pijlen meer te zien!  Het hele pad blijven volgen tot het uitgaf op een grote baan.  Niks meer van pijlen!  Een flauwe plezante aan het werk geweest?  Op mijn stappen teruggekeerd.  Even gewacht in de hoop dat er nog bikers zouden komen!  Niemand natuurlijk.  Nog eens geprobeerd!  Niks te vinden!  Toen ik weer terugkeerde zag ik dan toch een kerel afkomen, wit tenueke van Mobistar aan.  Hij had iets horen zeggen over verdwenen pijlen en men had gesuggereerd van de groene route te blijven volgen.  Zo gezegd, zo gedaan.  En het lukte.  Meer zelfs, we arriveerden aan de bevoorrading.  Inmiddels had ik er 27 km op zitten in plaats van de voorziene 22,5!  Slechts een 25 andere bikers te zien gekregen tijdens de eerste helft.  Om de honger te stillen kreeg je een wafel en een bekertje sportdrank.  Ik vraag me wel af waarom de mensen die aan de bevoorrading zaten geen maatregelen getroffen hebben om het euvel van de verdwenen pijlen op de één of andere wijze op te lossen!  Dat was vlak bij hen in de buurt!  Desnoods een papier gehangen met “volg de vaste route”!

 

We werden naar Bergom gestuurd en even verderop een bos in.  Ook daar was de afpijling naar links verre van duidelijk omdat de weg er splitste in een pad en een singletrack.  En dan liet men die mooie singletrack nog letterlijk links liggen.  Spijtig dat ik hem niet gevolgd heb, want ik vermoed dat hij zelfs terug op het traject uitkwam!  In plaats daarvan de brede bosweg!  Uiteindelijk arriveerden we in het centrum van Bergom tegenover het Kapelletje van de Maarschalk (anno 1798) met in het paadje er naartoe een gedenktegel voor het 1000-jarig bestaan van Bergom.  Verderop ging het richting Westerlo en een kort stukje langsheen de grote baan, zij het op een paadje door het gras, ter hoogte van het Kasteel De Merode.  De baan over, een assenweg in naast een beek in een natuurgebied dat luistert naar de naam Beeltjens en Kwarekken.

 

Ik vermoed dat we daarna de statige Merodebossen werden in gestuurd.  Zelfs een bomma op de fiets koos voor de singletrack, die een verbindingswegeltje bleek te zijn naar de brede paden in de bossen.  De bossen maakten weer plaats voor veldwegen in een meer open landschap, waardoor ik moest optornen tegen een stevige wind.  Toen ik Zoerle-Parwijs binnenreed had ik 36 km op m’n tellertje.  En ondanks het feit dat in dit godvergeten gat de wereld dichtgekleefd is met krantenpapier, opdat men er niet af zou vallen, stonden daar toch mooie huizen.  Ik werd staande gehouden door een mentaal gehandicapte jongen per fiets die me wist te vertellen “dat ik goed bezig was”.  Hij vroeg me of ik de koers ging winnen!  Wel, vermits ik meestal alleen rijd, win ik eigenlijk altijd!  Met de wetenschap dat het morgen voetbal is in Zoerle en hij zou gaan kijken, nam ik afscheid van de jongen.

 

We draaiden het fietspad in dat een oude spoorwegbedding volgt in de richting van Morkhoven.  Dat kwam me bekend voor.  Ik kon voorpellen dat we dadelijk naar links een betonbaan op moesten en aan een hoeve weer naar rechts.  Het klopte!  Veldwegen brachten me tot aan de schilderachtige Berteneindsehoeve.  Donkere wolken aan de hemel voorspelden weinig goeds!  Toen de stortbui losbrak kon ik gaan schuilen in de lege stal aan een boerderij.  Ik diende er wel enige koeienvlaaien voor te trotseren.  Omdat het niet wilde stoppen en er geen open hemel te bespeuren viel, mijn regenjasje aangetrokken en toch maar verder gereden.  Een koppel per fiets stond zo goed en zo kwaad het kon, onder hun zeilen te schuilen onder een boom.  Volgde een pad met rode kiezel dat vol plassen stond, waardoor de rode smurrie me rond de oren vloog!  Verrek toch, en dat voor die laatste vijf kilometers!  In een vettig paadje vol plassen door het bos was weer geen pijl meer te vinden!  Paadje op, paadje af!  Niemendal!  Er kwamen nog twee verzopen bikers toe!  Het bleken de mannen te zijn die de pijlen aan het ophalen waren!  Maar hier was duidelijk een pijl verdwenen.  Me gehaast om het duo voor te blijven.  Naar het einde toe waren de pijlen ook al weg en ben ik op sleeptouw genomen door één van die mannen.  Twee straten verder waren we weer bij af.

 

Omdat ik moeilijk als een verzopen haan zo in mijn auto kon kruipen, toch maar gepolst of ik nog kon douchen!  En omdat de voetballers al bezit genomen hadden van de kleedkamers, werd ik verwezen naar de douche van de scheidsrechter, zodat ik toch proper weer naar huis kon!  Geen superparcours, maar al bij al toch een mooie en afwisselende tocht.  Veel rustige baantjes en naast de asfaltstroken en verharde paden toch ook mooie stukken off-road.  Spijtig van de verdwenen pijltjes en de doorweekte aankomst!  Ik heb deze keer wel mijn vriend uit de twee vorige edities gemist: de ezel in een kleine weide aan een verlaten huisje in Heist-op-den-Berg die zich twee keren te goed heeft gedaan aan mijn energierepen!

Dit verslag is ook te lezen op mountainbike.be en op mtb-you!

Hoebelbike nightride (30-40 km) te Vlezenbeek op 05-08-2011.

 

Mijn aanwezigheid op de vrijdagavondeditie van de Hoebelbike in Vlezenbeek begint een jaarlijkse traditie te worden.  Omwille van de aanvang van de werken op de E19 en het viaduct te Vilvoorde geopteerd voor de A12, wat een goede gok bleek te zijn.  Wanneer de bollen van het Atomium opdoemden en verder de Basiliek van Koekelberg kon het niet ver meer zijn.  Na een vlotte rit van exact een uur was ik ter plekke.  Er was al enige hilariteit op de parkeerweide wanneer de toegekomen bikers hun autobanden vol koeiendrek aantroffen of er bij het uitstappen recht in stonden!  Lampen gemonteerd en me ingeschreven op de binnenkoer van de oude Baljuwhoeve, zodat ik om 20.30 u kon vertrekken.  De avondzon scheen laag boven de horizon en terwijl ik tussen de velden reed, tekende zich achter mij de skyline van Brussel met de basiliek af tegen de hemel!  Een echte tegenstelling!  Bij aanvang werden we zelfs een aantal keren letterlijk de maïs in gestuurd.  De stengels knalden tegen je armen terwijl je wielen het te verduren kregen van de stoppels van afgeknakte stengels.  Koeien aten ongestoord hun maaltijd in hun weide.  Een landelijke omgeving op een boogscheut van de hoofdstad!  De eersten die me inhaalden waren zeven Dworpse Bikers.  Mooie pakken dragen die mannen!  Alhoewel niemand op kan tegen onze papegaai.

 

Na een zestal kilometer kregen we een mooie track door een bos voor de wielen geworpen.  Twee kleine jongens waren zich op de track aan het amuseren met hun fietsen.  Eén daarvan zat me verderop op de hielen en kwam in het Frans vragen waar ik vandaan kwam en naartoe reed.  Mijn beste Frans bovengehaald, wat niet evident is voor iemand die afkomstig is van La Ville Biscuit, de Koekenstad.  Eh bien, je viens de Ruiseau de Viande, Fleishbach en ik volg die oranje pijltjes!  Even verder reden we voorbij een grote boomgaard vol perenbomen.

 

Aan het einde van een bospad maakten twee kleine honden bijna kennis met mijn Fat Albert en Nobby Nick!  Zij stoven achter elkaar vanachter een haag een veld af waarop een aantal mensen met hun honden stonden.  Maar die plek was niet afgesloten zodat die beesten de weg op kwamen gelopen!  Een bord liet zien dat ik me in de Laarbeekvallei bevond.  Toen ik even halt hield hoorde ik m’n schuilnaam roepen.  Het bleek Enigma te zijn in het gezelschap van drie andere bikers van het Blackberry-Mobistar-team.  MTBiker from Berendrecht was er deze keer niet bij.  Na 15 km was het donker genoeg om alvast mijn achterlichtje aan te steken.  Niks te laat, want verderop doken we donkere bossen in.  Ter hoogte van Sint-Martens-Lennik tekende een scherpe torenspits zich boven de bomen af tegen de hemel.

 

Na 20 km haalde ik een koppel met dochtertje in nadat ik er even was achter blijven hangen op een smal en slijkerig paadje.  Ik was deze mensen ook al kort na de start voorbijgegaan.  Zij volgden waarschijnlijk de kleine toer, vandaar.  Na dit paadje volgde een gehavend stukje modderige track vol kuilen en groeven.  Even te voet leek me beter dan m’n nek hier te breken!  Een korte gil in de avondschemering verried dat het meisje ook die plek bereikt had!  Het plaatselijke voetbalveld rond op een smalle track.  Daar was het oppassen geblazen voor een gat dat ontstaan was na het wegspoelen van klinkers.  Volgden servitudewegeltjes tussen huizen en tuinen.  Na 25 km bereikte ik de bevoorrading in het tuincentrum Inter-Arbo, waarvan we bij de start een bon gekregen hadden voor het later afhalen van een gratis Hoebelboom!  Daar lag allerlei lekkers: appelsien, koeken, wafels en cake.  Vriendelijke dames vulden de voorraad bij.  Korte babbel met Bulls69 en z’n maat die me een tijd tevoren waren voorbijgestoken.  Zij vroegen zich af of er deze keer geen wasbord was uitgegraven in het tuincentrum.  Het zal nog moeten komen, vermoedde ik, vermits we de toer andersom reden dan vorig jaar!

 

Inderdaad, nadat we ons tegoed gedaan hadden aan het lekkers werden we welkom geheten in de hel!  Het was alsof we een pijp in moesten.  Zoiets is minder aan mij besteed, maar ik ben toch de hel ingereden en tien bulten later lag ik in de grootste put tegen de grond!  Ik kan het steken op de fotograaf die me plots met zijn flits overviel!  Een close-up van mijn lelijke bakkes!  Mij toch niet laten ontmoedigen en de hel verder uitgereden.  Daarna het bos in over glibberige paadjes die me toch niet veel vertrouwen inboezemden vermits ik hier compleet alleen rondreed.  Na de hel volgde het vagevuur onder de vorm van een smal en vettig slijkpaadje vol plassen.  De vettige kleigrond bleef steken tussen de noppen van de banden zodat je geen grip meer had en je uw banden voelde wegschuiven, terwijl de modder om uw oren vloog.  Maar van de hel ging het dan linea recta naar de hemel, want we moesten met de bike via de voordeur een café binnen rijden en er via de zijdeur weer naar buiten komen.  Omdat ik net achter een grote groep hing ben ik maar even te voet door het café gewandeld.  Er waren heel wat bikers die er aan de toog hun tweede bevoorrading namen!  Mijn tellertje klokte 27 km af.

 

Al snel was de grote groep weer uit het zicht verdwenen en vervolgde ik eenzaam deze nachtelijke tocht.  Een beschrijving van het landschap was eenvoudig: het zag overal zwart van de duisternis.  In de verte zag ik een trein rijden en even later reden we naast een enorm viaduct waar werken aan de gang waren.  Waren het herstellingswerken, of was men langs weerskanten aan het verbreden, Joost mag het weten.  Nog verder passeerden we een aantal uitnodigend verlichte cafés en eethuizen waar mensen op de terrassen zaten.  Een paar honderd meter verder werden we de Breugelroute op gestuurd en volgde een klim en afdaling ter hoogte van Dilbeek.  Dilbeek doet me altijd denken aan Brussel, maar we reden gewoon op de boerenbuiten!  We passeerden nog een park waar een aantal nieuwe Belgen de ramadan aan het vieren waren, gevolgd door een fel van wortels voorziene singeltrack tussen de bomen.  Oranje licht en geluid van autoverkeer, voor ons een aantal met gras begroeide heuvels om te overwinnen.  Ik vermoed dat we aan Bruski waren.  Ik was moe en geraakte niet fietsend tot boven.

 

In een weide kreeg ik rode achterlichtjes te zien.  Ik was de grote groep van een man of negen weer bijgebeend en ben samen met hen aan de Baljuwhoeve gearriveerd.  Ik heb tijdens de hele rit zo’n 62 bikers me weten passeren, dus er zijn er nog redelijk wat laat vertrokken.  Ik werd bij het betreden van de binnenkoer al direct door een Hoebelbiker aangesproken met de vraag of ik mijn benen al had laten masseren!  Dat moest ik beslist laten doen, daarvoor diende het kaartje dat je bij de inschrijving had gekregen.  Ik moest nog even mijn beurt afwachten.  Ja, als die meisjes een stramme spier beroeren, dan voelt ge dat in heel uw been.  Goed dat het er niet al te licht was, want mijn benen konden niet wedijveren met deze van al die jonge kerels die daar ook op de massagetafels lagen.  Terwijl ik daar lag meende ik zo even voor middernacht het silhouet te herkennen van rubber-12 die arriveerde.  Inderdaad!  Patje2, Jinba Ittai en nog een aantal bikers in hun gezelschap waren er ook.  Terwijl die mannen druk in gesprek waren de goede afloop van deze nachtrit gevierd met een Lindebier en een broodje zwarte en witte pens!  Het was dik over halftwee toen we huiswaarts vertrokken.  Even voor drieën thuis, en mijn spullen nog proper gemaakt en gewassen voor de rit op zaterdag.  En na een warme douche onder de lakens voor een korte nacht!

Dit verslag is ook te lezen op mountainbike.be en op mtb-you!

Vincent Hermance behaalt zege in Antwerpse wereldbekermanche biketrial

In Antwerpen heeft de Fransman Vincent Hermance de derde wereldbekermanche biketrial op zijn naam geschreven. Hermance haalde het voor zijn landgenoot Gilles Coustelier, de winnaar van vorig jaar. Kenny Belaey kwam voor eigen volk niet verder dan de derde plaats. De regerende Belgische, Europese en wereldkampioen kreeg tot tweemaal toe af te rekenen met materiaalpech.

Kenny Belaey slaagde er dus voor het tweede jaar op rij niet in om de Belgische wereldbekermanche op zijn naam te schrijven. Net als in 2010 delfde hij het onderspit voor twee Fransen. Belaey, die de voorbereiding op deze wedstrijd combineerde met de organisatie zelf, behaalde weliswaar amper drie strafpunten, maar nog altijd twee meer dan zijn Franse rivalen. Zowel Vincent Hermance als Gilles Coustelier behaalden een erg hoog niveau en maakten op de twaalf af te werken zones amper één foutje. De zege ging zo naar Hermance die met gelijke punten eindigde als Coustelier, maar in de halve finale voor zijn landgenoten wist te eindigen.

Belaey diende in 'zijn' wedstrijd dus vrede te nemen met de derde plaats maar, in tegenstelling tot vorig jaar, gooide ditmaal materiaalpech roet in het eten. "Ik reed liefst tweemaal lek. Hierdoor verloor ik telkens tien minuten. Ik verkoos lichter materiaal en betaal daar nu de tol voor. Toch hoor materiaalpech bij topsport. Het zag er nochtans goed uit tot ik in zone zes met mijn voorwiel wegschoof, mijn voorrem werkte immers niet meer 100% procent na al dat 'bandengewissel. Het resultaat was dat ik twee extra strafpunten aangesmeerd kreeg, punten die allesbepalend zouden zijn. Zonder die twee extra punten zouden we alle drie slechts één strafpunt behaald hebben en ging ik, na mijn eerste plaats in de halve finale, met de zege aan de haal. Ik ben echter al blij dat de toeschouwer hier vandaag massaal aanwezig waren. en ik mijn geliefkoosde sport opnieuw in the picture hebben kunnen plaatsen", aldus Belaey.

In wat voor Iciar Van Den Bergh zijn allereerste WB-finale ooit was eindigde de Tremelonaar als zevende. VDB kreeg 36 strafpunten achter zijn naam en wist enkel Nicolas Vuillermot achter zich te houden. "Ik was heel blij dat ik eindelijk de finale had gehaald, en dat ook nog eens voor eigen publiek! Op vrijdag had ik ook al de kwartfinale gewonnen en ik voelde me sterk dit weekend! Natuurlijk wilde ik mezelf bewijzen in de finale. Achteraf bekeken vloog ik er misschien té gretig in. Ik had wellicht beter wat langer gewacht tussen sommige zones terwijl ook de vermoeidheid van de voorbije twee dagen een rol begon te spelen. Maar het bilan van de World Cup in Antwerpen is alvast positief, dit smaakt zeker naar meer", sprak VDB.

In de tussenstand van de Wereldbeker neemt 'Supermance' de leiding over van Coustellier, Belaey is nu derde op 45 punten van leider Hermance. Volgende weekend al gaan de beste trialbikers ter wereld opnieuw aan de slag in Polen. Op 21 augustus staat de UCI World Cup finale op het programma in het Franse Pra-Loup.

In de 20" categorie ging de Spanjaard Benito Ros Charral (13 ptn) op overtuigende wijze met de zege aan de haal, voor zijn landgenoot Abel Mustieles Garcia (32 ptn) en de Nederlander Rock Koekoek (38 ptn). De Zwitserse Karin Moor was andermaal de sterkste bij de dames. Onze jonge landgenote Perrine Devahive legde beslag op de zevende plaats.

Finale 26 inch:
1. Vincent HERMANCE (Fra) 1 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0 1
2. Gilles COUSTELLIER (Fra) 0 0 1 0 0 0 0 0 0 0 0 0 1
3. Kenny BELAEY (Bel) 0 0 0 1 0 2 0 0 0 0 0 0 3
4. Aurelien FONTENOY (Fra) 5 2 1 5 1 2 0 0 0 0 0 1 17
5. Giacomo COUSTELLIER (Fra) 3 1 0 0 5 3 1 0 0 0 5 0 18
6. Hannes HERRMANN (Dui) 2 0 5 3 5 2 5 0 5 0 5 3 35
7. Iciar VAN DEN BERGH (Bel) 0 1 5 3 5 5 5 0 5 4 3 0 36
8. Nicolas VUILLERMOT (Fra) 5 0 5 5 5 5 5 0 5 5 5 5 50

Finale 20 inch:
1. Benito ROS CHARRAL (Spa) 0 0 0 5 1 2 0 0 0 0 4 1 13
2. Abel MUSTIELES GARCIA (Spa) 1 1 1 5 5 5 0 2 1 5 1 5 32
3. Rick KOEKOEK (Ned) 0 4 2 5 5 5 0 3 2 5 4 3 38
4. Ion AREITIO AGIRRE (Spa) 4 0 4 5 4 5 3 1 4 5 5 5 45
5. Loris BRAUN (Zwi) 3 5 5 5 5 5 1 2 3 5 4 5 48
6. Theau COURTES (Fra) 5 5 5 5 2 5 1 4 3 5 5 4 49 1x1
7. Matthias MROHS (Dui) 5 3 5 5 2 5 5 2 5 5 2 5 49 0x1
8. Marius MERGER (Fra) 5 5 5 5 5 5 5 5 5 5 3 5 58

Bron: Gert Van Horebeek in nieuws uit www.mountainbike.be

Voor.

 

Na een pauze van veertien dagen trekt  de UCI wereldbeker Trial voor de derde manche van 2011 naar Antwerpen. Het driedaagse programma zal het centrum van de stad overspoelen met Trial.

 

Het is de wereldkampioen Kenny Belaey die de wedstrijd organiseert, wat niet wil zeggen dat hij niet zal meestrijden voor de overwinning.

 

Op vrijdag worden de kwartfinales in de 20 en 26 inch gereden. Enkel de 10 beste renners van deze finale mag doorgaan naar de halve finale op zaterdag. Dan kan het publiek ook de tien beste renners van het UCI klassement aan het werk zien. Het niveau wordt hier al zo hoog dat elke fout afgestraft wordt en de toprenners nooit zeker zijn dat ze zonder problemen in de finale staan en zelf de grootste favorieten kunnen uitgeschakeld worden.

 

Affiche WB Antwerpen.

 

In de 20 inch staan de Spaanse piloten bovenaan in de pronostieken. Ze bezetten op dit moment de eerste vier plaatsen in het algemene klassement van de wereldbeker. De drie tenoren zijn Abel Mustieles (leider), Benito Ros, de wereldkampioen en Dani Comas, de Europese kampioen. De vierde plaats behoort toe aan de jonge Ion Areitio tweevoudig junior wereldkampioen  die in alle wereldbekers in de finale stond maar nog geen podiumplaats kon winnen. De Nederlander Rick Koekoek zal er zeker van genieten om zo dicht bij huis te kunnen rijden. Andere kanshebbers op de finale zijn Serwin Karol en Matthias Mrhos.

 

In de categorie 26 inch zal de wereldkampioen Kenny Belaey zeker voordeel halen uit een wedstrijd voor eigen publiek. Maar hij investeerde ook veel energie in de organisatie van het evenement. Het zal afhangen van zijn grootste uitdagers de Fransmannen Gilles Coustellier, Vincent Hermance en Giacomo Coustellier of hij zijn plan om op eigen bodem te winnen kan waar maken. Het is onmogelijk om op dit moment uit deze vier de winnaar te voorspellen. Andere renners met kansen op een finaleplaats zijn de Duitser Hannes Herrmann en de Fransmannen Guillaume Dunand en Nicolas Vuillermot. Maar ook die andere Belg Iciar Van den Bergh en de Honghaar Hedgedus Lazlo kunnen verrassen, zeker als ze revanche willen nemen na hun minder goede wedstrijd in Val d’Isère.

 

Bij de dames heeft Karin Moor sinds het begin van het seizoen al drie grote wedstrijden op haar naam staan en ze lijkt dan ook onverslaanbaar. Haar grootste concurrenten zijn de zusjes Abant uit Spanje en de Australische Janine Jungfels.

 

Tekst: Frank Chastel – Trial Inside

Vertaling: MD

 

Na.

 

Op 31 juli 2011 werd de derde manche van de wereldbeker Bike Trial gereden in Antwerpen in de schaduw van het Steen. Vincent Hermance wint voor Gilles Coustellier en Kenny Belaey en neemt de leiding in de wereldbeker over.

 

Aanvankelijk nam Belaey de leiding maar in de zesde zone kreeg hij 3 strafpunten te slikken als gevolg van mechanische problemen. Hij moest twee maal zijn binnenband vervangen en zijn trouwe fietspomp bleek dan ook de geest te geven. Belaey kon echter het hoofd koel houden en verzekerde zich nog van een derde plaats. “Het is spijtig dat ik technische pech had, ik won gisteren de halve finale en was dus goed op weg naar een overwinning. Vorig jaar verloor ik in Antwerpen omdat ik te hard bezig was met winnen, nu was ik meer ontspannen en reed ik mijn eigen wedstrijd. ”

 

Ondertussen verzamelde de twee Fransen  Coustellier en Hermance slechts een puntje in de eerste ronde. In de tweede ronde komt de spanning ten top want Coustellier en Hermance maken geen enkele fout meer. De overwinning komt als een ware ontlading voor Hermance. De Fransman was zeker van de overwinning als hij de laatste zone zonder fouten zou afleggen, aangezien hij op zaterdag in de halve finale beter was dan Coustellier.

 

Ichiar Van den Berg mocht zijn eerste finale in een wereldbeker rijden, het thuisvoordeel was duidelijk groot, hij wordt uiteindelijk zevende. Een mooie prestatie voor deze jonge renner.

 

Hermance is blij met deze overwinning: “Ik hou van deze locatie, het is beter dan vorig jaar, waar alles dicht op elkaar stond. Mooi evenement!”

 

Wereldkampioen Benito Ros Charral blijft oppermachtig bij de 20 inch categorie. Hij wint met een verschil van 19 punten op Abel Mustieles. De derde plaats was voor de Nederlander Rick Koekoek die het thuisvoordeel naar zijn hand wist te zetten.

 

Bij de dames reed Karin Moor zoals verwacht naar een derde wereldbekeroverwinning. Ze had evenveel strafpunten als de Australische Janine Moor maar had meer zones met slechts 1 strafpunt. Gemma Abant wordt met twaalf punten verschil derde voor haar zus Mireia Abant.

 

Podium: Vincent Hermance, Gilles Coustellier en Kenny Belaey.

 

Bron: Rocky Roads: Hermance wint in Antwerpen, Belaey wordt derde

 

Lees ook: Rocky Roads: Wereldbeker Trial landt in Antwerpen

 

Foto’s site organisatie: http://www.worldcuptrial.com

Wereldbekermanche Bike Trial Antwerpen 2011 by Trialgirls

Wereldbekermanche Bike Trial Antwerpen 2011 by Kris Goossenaerts

Wereldbekermanche Bike Trial Antwerpen 2010 (Gilles Coustellier semi-final) by Lunganar

Wereldbekermanche Bike Trial Antwerpen 2010 (Kenny Belaey semi-final) by Lunganar

Wereldbekermanche Bike Trial Antwerpen 2010 by Bananamanx1969

Podium Antwerpen 2011: Gilles Coustellier, Vincent Hermance, Kenny Belaey.

6^de Boerenbike (30-50 km) te Opwijk van de KWB Droeshout tijdens de Wayenbergkermis.

 

Als ik later oud zal zijn en niet meer in staat om er naartoe te komen, dan zal ik vast nog wel eens terugdenken aan de dagen die ik ben komen plukken op die niet altijd even gemakkelijk te vinden weide in het landelijke Droeshout.  Een beetje zon, de muziek van een Decap-orgel, kinderen die zich amuseren op de springkastelen of een rondje rijden in een paardenkoets, mensen die in en voor de tent genieten van een glas en een hapje eten.  Eerst een inspannende rit met de bike om daarna van dit alles mee te kunnen genieten.  Men hoeft echt niet veel kilometers te reizen om te kunnen zeggen: dit is nu vakantie!

 

Het kostte me wat moeite om de weide te vinden, want in Wolvertem zijn de straten anders aangelegd en ook in Merchtem wilde de GPS me sturen in straten die nu enkele richting zijn.  Bovendien is er naast een Waaienberg ook nog een Weyenberg op de grens met Merchtem!  Ik bleek geparkeerd te staan naast Weetabix en zijn kompanen, mannen uit onze streek, leren kennen op een toertocht en via het forum.  Bij nader toezien zijn ze me voorbijgestoken op de A12 met hun opvallende wagen, beladen met bikes.  Ik hoopte wat voorsprong te hebben op rubber-12, maar net toen ik me ingeschreven had zag ik hem de tent binnenkomen!  Bovendien bleken er ook nog twee clubgenoten te zijn afgekomen.  Om 9.30 u zat ik op de fiets om de toer van 50 km aan te vatten.  De toer was omgekeerd in vergelijking met de vorige editie, want we startten in een andere richting.  Een asfaltbaantje en enkele boerenwegels leidden ons naar het eerste bos.  Ik had amper anderhalve kilometer afgelegd of bij de doortocht van dat bos lag ik alweer op de grond en tussen de netels!  Uitgeschoven over een gladde wortel die me al bij aanblik weinig vertrouwen inboezemde.  “Het zal wel lukken”, heb ik gedacht, doch het lukte niet!  En meteen kreeg mijn zelfvertrouwen al een flinke deuk!  De biker die even later volgde schoof ook, maar had meer geluk en bleef op z’n fietske zitten!  We passeerden het kerkje van Mazenzele.  Het stond in de steigers.  Ik had enkele jaren geleden, bij de Daan-TT, al opgemerkt dat het nodig aan restauratie toe was!  Het zou zonde zijn indien zulke kerkjes zouden verdwijnen, ongeacht de vermindering van het aantal gelovigen.  Om daarvoor geld in het bakje te brengen wil ik nog wel eens een flitspaal van de Vlaamse regering sponsoren door er te snel te passeren!

 

Rubber-12 en de twee Papegaaien-clubmakkers hadden me al snel bijgebeend.  Rubber beweerde niet snel te zullen rijden, maar op de hobbelige paadjes over graspollen door de weiden ging het voor mij nog te snel.  Tegen dat tempo zou mijn tong snel op m’n tenen hangen!  Dus heb ik het trio maar laten gaan en m’n eigen tempo gekozen!  Een mix van veldwegen, smalle paadjes door weiden en tracks door stukken bos leidde ons tot in Asbeek (Asse) en verder tot aan de bekende plek met het kapelletje op de heuvel en de kleinere kapelletjes met de staties van de kruisweg.  Verderop merkte ik dat we tegen de richting van een vaste route in aan het rijden waren.  Er kwam me een biker tegemoet, dan nog twee en in een onoverzichtelijke bocht na een klimmetje ben ik even blijven staan om te drinken.  Nog drie, die gehinderd werden door twee bikers die achter me aankwamen.  Na de bocht bleven de tegenliggers maar komen!  Omdat ik betwijfelde dat al deze kerels de vaste route aan het rijden waren, vroeg ik aan één hunner aan welke toertocht zij deelnamen!  Het bleken bikers te zijn van de toer vanuit Roosdaal.  Een geluk dat die mannen de klassieke geel-zwarte pijlen moesten volgen, want verderop zouden de beide parcours elkaar nog ontmoeten.

 

Na een lekker snelle afdaling over asfalt, waarbij ik met dichtgeknepen remmen nog 40 km/h haalde, kregen we de watertoren van Asse in het vizier met enkele korte kuitenbijters over de grindpaadjes in het park van Asse.  Het ziet er daar nu al wat groener uit!  Enkele jaren geleden reed ik hier door een kale tuin met enkele verloren gelopen bomen.  Aan het Kasteel Waalborre, eerder een uit de kluiten gewassen villa dan een kasteel, moesten we linksaf een kort stukje door het centrum van de gemeente.  Om even later te kunnen genieten van een leuke snelle smalle track door een stuk bos en naast weiden.  De eerste bevoorrading kwam na 24 km na een assenweg en stond opgesteld in Kobbegem.  Even tevoren had ik de plaats bemerkt waar ze vorig jaar stond opgesteld.  Een babbeltje met enkele bikers ter plekke die vroegen of ik was wie ik ben!  Er lagen bananen, partjes appelsien, wafels en sultana-koeken.  De drankjes hadden blitse fluo-kleuren.  De mensen die voor de bevoorrading zorgden hielden er de sfeer in.  In Kobbegem volgde weer een splitsing tussen de beide afstanden.  Voor mij was het de schilderachtig gelegen kerk rond naar boven en voorbij de school ’t Ressorke, wat mij eerder geschikt lijkt als naam van een huis van lichte zeden!  Volgens internet is het geen school, maar een jeugdhuis.  Tracks door bossen en weiden werden m’n deel.  De velden aan een klein kapelletje waren het speelterrein van enkele konijnen die het hazenpad kozen van zodra ze me zagen toekomen!  Misschien wisten die dieren nog dat ik hier vorige editie m’n blaas geledigd had!

 

Via het 13-bunders wandelpad, waar ook een rode vaste route passeerde, maar in de andere richting, voerde de rit ons naar Relegem, alwaar we een tweesporige betonnen landbouwweg werden opgestuurd.  Volgden paadjes door weiden, naast een klein bos en een hoogspanningsmast.  Mijn tellertje klokte de 30 km af.  Pas aan het kerkje van Sint-Gudula, met een stokoud uurwerk, te Hamme (Merchtem), stak me sinds de bevoorrading de eerste biker voorbij.  Van daaruit leidden off-road-wegen ons naar het kerkje van Brussegem met huizen in een smal straatje.  Volgde een zeer mooi en amusant stuk van de toer, dat gedeeltelijk samen liep met de vaste route.  Daar zat veel afwisseling in het soort paden, er kwamen stukjes bos in voor, soms lekker naar beneden vlammen, maar ook stevig naar boven klimmen, terwijl de vermoeidheid zich begon te laten gevoelen.  Een groepje van vier stak me voorbij, gevolgd door nog een biker bij wie ik me kon aansluiten.  Vlak of naar beneden liep hij wat uit, maar in de klimmetjes kon ik het gat steeds weer dichtrijden en voelde hij mijn hete adem in zijn nek.  Dat maakte hem wat zenuwachtig, zodat hij even aan de kant ging uitblazen.  Later zou hij me weer inhalen toen ik zelf even halt hield en uiteindelijk zijn we samen toegekomen.  Hij liet me verstaan dat het vat zo stilaan leeg was.  Met nog een andere kerel was het een beetje haasje-over spelen omdat hij me inhaalde, dan weer stopte om aan z’n fiets te prutsen of z’n gsm te beantwoorden.  Naar het einde toe is me nog een biker voorbijgekomen, en heb ik zelf nog een koppel ingehaald, zodat ik sinds de bevoorrading eigenlijk nog slechts tien andere deelnemers gezien heb.  Gedurende de laatste tien kilometers passeerden we van nabij de drie grote zendmasten op diverse plekken en die ik bij het toekomen al van op de A12 had zien staan!  Na 49 km stond ik weer op de weide.

 

Nog een babbeltje met Bever en Cracra, de twee andere Papegaaien, en samen met rubber-12 de barbecue en de tap eer aangedaan.  Volgens Cracra hadden we onderweg het parcours van zelfs twee andere tochten tegen gekregen.  Streets en Mojobiker gezien, de andere bikers van de delegatie van Straf in Bergaf uit Opwijk kwamen me niet bekend voor.  Zij zijn de reden waarom wij hier jaarlijks weer neerstrijken vanuit het Antwerpse nadat we hen tijdens de Brugbergrace in Humbeek hebben leren kennen.  De fiets, de zon, het orgel, wat lekkers om te eten, de sfeer: Wayenbergkermis, een stukje hemel op aarde.

U kan dit verslag ook lezen op mountainbike.be en op mtb-you

Sint-Gudulakerkje te Hamme (Merchtem) op www.merchtem.be