Toertocht te Droeshout-Opwijk op 31-07-2011

20^ste editie van de Rochustochten (25-35-50 km) van WTC De Zwervers te Oosterzele (zaterdag 30 juli 2011).

Vandaag werd bewezen dat zelfs Sinterklaas met de mountainbike rijdt!  Kom en lees verder!  Op deze laatste zaterdag van de maand juli op tijd uit de veren om naar het verre Oosterzele te komen en een toertocht mee te pikken in een provincie die ik slechts uitzonderlijk daarvoor aandoe.  Geparkeerd in een weide waarin de koeienvijgen al gedeeltelijk platgereden waren door de auto’s, me ingeschreven in de ruime sporthal en vertrokken zo omstreeks 11.15 u voor de toer van 50 km.  Bij aanvang werden we gedurende de eerste 5 kilometers over landelijke betonbaantjes gestuurd doorheen de gemeente Oosterzele met de opvallend geel gekleurde straatnaambordjes.  De off-road bleef tot dan toe beperkt tot enkele korte stukjes track.  Nadat we de straat Rattepas, met keurige huizen, waren gepasseerd doken we dan toch de boerenbuiten en de velden in.  De Doelwegel leidde ons na 7 km voorbij de hoeve “Den Doel”, op het grondgebied van Merelbeke, een voormalige stopplaats voor reizigers onderweg naar Gent.  Ze behoorde samen met andere hoeven uit de omgeving tot het klooster van de geschoeide Karmelieten (1667).  Mogelijk zijn we dat klooster zoals het er thans uitziet ook gepasseerd, als het dat grote oude witte landhuis is dat we daarnet in de hoogte zagen staan en nadien passeerden.  Het lag aan het einde van een private zijweg in de Doelwegel.  Aan de hoeve Den Doel stak een eerste biker me voorbij.  Ik zou er vandaag zo’n veertig te zien krijgen onderweg.

Veldwegen en een betonbaantje leidden ons naar een grotere rustige baan die luisterde naar de naam Zink.  Een bord aan de kant van de weg leerde me dat we door de Driesbeekvallei reden en dat er daar in de buurt de Snijpaardwegel te vinden was.  Een snijpaard heeft niets met paarden vandoen, doch was een werktuig om stro mee te hakken in vroegere tijden.  We passeerden de toegangspoort van het Kasteel Ter Zinkt.  Daar stonden twee brievenbussen voor de twee huisjes achter de poort, maar een bordje maakte duidelijk dat het domein niet voor bezichtiging toegankelijk was.  Merkwaardig is dat sommige veldwegels hier een naam hebben.  Voorbij het kasteel moesten we links afslaan in zo’n veldwegel en werden we met de eerste korte, maar stevige klim van deze dag geconfronteerd.  Boven stond een echtpaar uit te blazen en de man grapte dat ik er moest stoppen voor een alcoholcontrole.  Ik was gisteren anders toch niet al te laat gaan slapen, dus de wallen onder m’n ogen konden nu toch niet zo groot geweest zijn na een nuchtere vrijdagavond!  Rechts afslaand kregen we een smal pad tussen bos en veld voor de wielen geschoven om alzo zacht klimmend de Sint-Bonifatiuskerk van Munte (Merelbeke) te bereiken.  Naar links en naar rechts voorbij een oude historische hoeve en de wiekenloze Prinsenmolen in Baaigem die thans een architectenbureau huisvest in de nieuwe woning die er rond gebouwd werd.  Na een bocht zacht klimmend konden we ook de achterzijde van de molen bewonderen.  Even later troffen we de eerste bevoorrading na een 12 km.  Twee mannen onder een tentje voorzagen de bikers er van sportdrank, water, bananen, appelsien, peperkoek en lekker honingwafels.  Er kwamen twee Herders aan waarvan één zijn rugzak in de sporthal was vergeten.  Eén van de mannen aan de bevoorrading informeerde met zijn mobiel naar zijn collega’s in de sporthal.  Hopelijk heeft de verstrooide Herder zijn materiaal kunnen recupereren!

Langs de kenmerkende Oost-Vlaamse servitudewegen tussen tuinen van huizen en veldwegen reden we richting Balegem wat we na 17 km bereikten.  Na de doortocht van het rustige centrum en het passeren van een korte afdaling die als “gevaarlijk” stond aangekondigd passeerden we het mooi in het groen gelegen Hof ter Rotse, ik vermoed een pivédomein dat enkele door de bomen voor nieuwsgierige blikken aan het zicht onttrokken woningen herbergt.  Volgde een kort stukje door een bos, en tijdens een afdaling kon je even verderop enkele schilderachtige oude huizen van Balegem zien staan.  Enkele mensen die ook aan een fietstocht bezig waren hadden hun stalen rossen even opzij gezet om te eten op het terras van een kleine taverne.  Ondanks het feit dat Oost-Vlaanderen de reputatie geniet een platte pannenkoek te zijn, lieten de glooiingen in het landschap iets anders blijken en werden de kuiten op de proef gesteld tijdens een stevige klim naar wat een luchtmachtbasis bleek te zijn, te zien aan de vlag die er wapperde.  Het deed me terug denken aan mijn legertijd als soldaat in de Meteo-Wing, in die tijd gevestigd te Wezembeek-Oppem.  En ja, de luitenants daar hadden het wel eens over Semmerzake (Gavere).  En zie, zoveel jaren later krijg ik dit dan eens te zien!  Een merkwaardige bol was de blikvanger op het militaire terrein.  Rechtsaf de grote baan op en dan weer naar rechts de weiden in om de basis nog eens voorbij te rijden langs de achterzijde.  Ook hier passeerden we een molen, de Ronnemolen, maar die is nodig aan restauratie toe!

In een bocht van een veldweg lag een plek die luisterde naar de naam “De zes linden” en die er ook daadwerkelijk stonden, en enkele pedaaltrappen later reden we voorbij de “Oude Pastorij”, aan het zicht onttrokken door grote bomen, om Vurste te bereiken.  Twee bikers staken me voorbij en met ons drieën doken we een slijkerige track in waar het wat uitkijken was voor stenen en plassen.  We reden in het natuurgebied “Domein Teirlinck” naast de Schelde (Merelberg).  De Steenbakkerswegel naast een beek tussen bomen had zijn naam niet gestolen, want het pad stak er inderdaad vol stenen en lag er nat en modderig bij.  Aan het begin van het pad stond een mooi gelegen villa aan de rand van het bos te koop!  Op deze eenzame plek stonden slechts enkele huizen.

Toch even van de route afgeweken aan een idyllisch gelegen gerestaureerde hoeve om te rijden tot de oever van de Schelde.  Een stukje van de Trekweg, het jaagpad naast de stroom, gevolgd tot aan het Kwenenbospad met een mooi zicht op het water.  Een binnenschip voer voorbij.  Opnieuw de uitgezette route opgezocht en op de assenweg werd m’n aandacht getrokken door een ranke toren die boven de bomen uitstak.  Na een zacht klimmende kerkwegel, waar het kind van een inboorling aan het spelen was, gaf de toren zijn geheim prijs.  Het bleek de toren te zijn van het Kasteel van Schelderode, vlak achter de Sint-Martinuskerk gelegen.  Even tot daar gereden.  De kasteelpoort was afgesloten door een houten schutting en een plakkaat verried renovatiewerken.  Kerk, kasteel en ernaast gelegen motte (kunstmatig aangelegde heuvel) zijn een beschermd dorpsgezicht.  Vanaf het kerkhof heeft men een goed zicht op het grote kasteel.  Grappig was dat men op dit kerkhof gieters kon gebruiken die aan een metalen staaf waren vastgemaakt en konden losgemaakt worden met een muntstuk van 1 of 2 euro zoals de wagentjes in een supermarkt!  Schelderode!  Alleen al voor de naam zou men op deze mooie plek willen wonen!  Weer het parcours opgezocht om het een goede kilometer later weer te verlaten om de Schelderomolen van dichterbij te bekijken.  Mooi gerestaureerd, met wieken inclusief!  Een beeldje houdt de herinnering aan Willy Vereleyen, de laatste molenaar van Schelderode (vanaf 1950) levendig.

Na een nieuwere woonwijk met kleine villa’s bereikten we het Nerenbos.  Maar net voor het bos moesten we linksaf.  Twee bikers laten passeren en op m’n stappen teruggekeerd en het Nerenbospad langs weerskanten eens bereden.  Daar is weinig passage, te zien aan de ongeschonden ondergrond.  Het lag er ook zeer drassig bij.  Veldwegen en tracks, voorzien van kleine naambordjes, werden ons deel.  Een biker met lang grijs haar dat vanonder zijn helm kwam, stak me voorbij.  Hij werd in de verte opgewacht door zijn kompaan die zo mogelijk nog langere, bijna witte haren en een dito lange baard had!  Waarmee bewezen is dat Sinterklaas ook mountainbike beoefent en zijn mijter dan ruilt voor een helm, zoals het hoort!  Sinterklaas hield er een stevige vaart in.  Ik hoopte hem nog te zien aan de bevoorrading, maar ik had pech.  Ik heb hem toch nog te zien gekregen toen ik huiswaarts vertrok!  Veldwegen, ook door aardappelvelden en zelfs tussen muren van maïs, en paadjes leidden ons naar Bottelare.  De pijltjes even links laten liggen en tot aan de Sint-Annakerk gereden.  Daar tegenover staat in de Lindestraat een mooi oud huis waarvan de gevel getooid was met prachtige bloemen.  Na een smal pad bereikten we de tweede rustplaats.  Daar was het nog druk, er kwamen nog verschillende deelnemers toe en we stonden er zeker met een man of twintig.  Voor mij kwam de bevoorrading na 40 km, mijn extra omwegen inbegrepen.  Me tegoed gedaan aan een stuk banaan en twee honingwafels.

Van Bottelare ging het dan over landelijke wegen richting Moortsele, een deelgemeente van Oosterzele.  Na het kruisen van de spoorweg kregen we een zware klim voor de wielen geschoven.  De Geraardsbergsesteenweg over en dan weer rechts een straatje in richting Gijzenzele.  Van een brede veldweg moesten we dan via een trapje met drie treden een singletrack op.  Veldwegen en smalle servitudewegen of kerkwegels tussen tuintjes en eigendommen werden ons deel.  Om nog een vierde molen op onze route tegen te komen.  Maar ik ben niet zeker of deze wel echt was!  Hij was geïntegreerd in een huis en de bakstenen zagen er zo recent uit dat er van de originele molen dan toch weinig is overgebleven.  Opmerkelijk waren de restanten van bunkers en de verschillende boomkwekerijen die hier hun stek hebben gevonden.  Uiteindelijk bereikten we het schilderachtige Scheldewindeke en omwille van het feit dat ik hier en daar het parcours had verlaten kwam ik na 59 km weer toe aan de sporthal.  Een mooie toer met afwisseling en schilderachtige plekken.  Gelukkig geen regen, maar jammer van het sombere weer.  Met wat zon had de omgeving er nog mooier uitgezien.

Van de bikewash geen gebruik gemaakt.  De vloer van de sporthal was beschermd met kunststof matten, je mocht je bike zelfs binnen zetten.  Er heerste nog een gezellige drukte.  Een donkere Ename besteld en om de alcohol op de nuchtere maag wat te neutraliseren er meteen twee hotdogs bij gegeten.  Met mosterd en augurken!  Iets eetbaars was welgekomen!  De controlekaart kon je inleveren voor een nieuwe drinkbus.  Om proper weer naar huis te kunnen de douches opgezocht.  Die lagen er netjes bij en gaven overvloedig warm water om deze tot in de puntjes prima georganiseerde toer op de gepaste wijze te kunnen afsluiten.  Na een dik uurtje autorijden was ik weer in de Stad aan de Stroom!

Je kan dit verslag ook lezen op mountainbike.be  en op mtb-you

Doorheen het Dijleland, toertocht (30-44-63 km) te Wijgmaal van WTC De Biekes Wakkerzeel.

Uit het filmpje van Phille vermoed ik dat ik de bestelwagen aan de tweede bevoorrading nog net heb zien wegrijden. Die zou dan op een tiental kilometer voor het einde gestaan hebben. Kan dat? Daar stond toen ook een wagen met fietsdrager. Vermoedelijk van degene die daar de pijlen is gaan weghalen. Dat laatste ploeterstuk uit het filmpje betreft volgens mij een singletrack met veel geulen die ook in andere toertochten voorkomt. Laatst nog in de TT vanuit Oud-Heverlee op 3 juli 2011. Maar toen lag alles droog. Ik heb daar ooit eens tot aan mijn knieën in het water gestaan. Ik vermoed dat dit tijdens de TT vanuit Loonbeek was, twee jaar geleden. Het was toen zeer slecht weer met veel regen en wind. Vorig jaar heb ik die toer opnieuw gereden bij mooi weer en toen lag alles er beenhard bij, ook de stukken waar je het jaar voordien tot aan je enkels in de modder zakte!

Doordat de pijlen op dat stuk al weggenomen waren ben ik aan die modder ontsnapt. Ik kwam daar nog een andere late biker tegen en samen zijn wij via de gewone weg weer naar Wijgmaal gereden.

Hetgeen ik in mijn verhaaltje van hieronder het "peperkoeken huizeken" genoemd heb, krijg je in het begin van het filmpje te zien op tijdstip 00:40 seconden (ladders tegen een huis, geparkeerde fietsen, een kip, eend, hond lopen er rond). Blijkbaar was dat nog voor de bevoorrading. De toer van Oud-Heverlee kwam hier volgens mij ook voorbij. Het was in ieder geval niet de eerste keer dat ik er passeerde. Ik zou wel eens willen weten wat dat daar eigenlijk is! Een woonhuis of het clubhuis van één of andere bende? Ik heb bij een eerdere passage daar eens een zonderlinge oude man op een stoel zien zitten, iemand die goed in het geheel daar paste! Een soort van Catweazle, voor degenen die deze nog kennen!

Catweazle!

Catweazle: the sun in a bottle!

Dat peperkoeken huisje blijkt "De Bereklauw" te zijn, een gezellige hippie bedoening in Herent!

http://www.bereklauw.be/

En Catweazle blijkt Gosse te heten, de eigenaar. Ik moet hem dus toen in hoogsteigen persoon gezien hebben! Zouden ze daar ook bouwvergunningen nodig hebben? Verbazingwekkend anno 2011! En met eigen website! De Bereklauw is een gevestigde waarde in het Leuvense, en de Gosse een fenomeen (waarschijnlijk een mei '68 maatje van Louis). 't Is daar best gezellig en er wordt van alles georganiseerd.

Op de website van WTC De Biekes staan een aantal foto's van de toertocht!

http://sites.google.com/site/websitewtcdebiekes/home/toertocht-2011

Doorheen het Dijleland, toertocht (30-44-63 km) te Wijgmaal van WTC De Biekes Wakkerzeel.

Vandaag naar Wijgmaal gekomen om daar de toertocht van 65 km te rijden.  Bij het opstaan zag het weer er toch veelbelovend uit ondanks de sombere voorspellingen van wisselvalligheid en veel regen.  Me ingeschreven en vertrokken omstreeks 9.45 u.  We werden langs de spoorweg Wijgmaal uitgestuurd en gedurende de eerste zeven kilometers kregen we redelijk wat asfaltbaantjes onder de wielen geschoven om tot aan de leuke stukken te geraken.  Want daarna doken we de bossen en de velden in.  Ondanks de regen van gisteren lag alles er nog redelijk behoorlijk bij en de plassen kon je gemakkelijk ontwijken.  Maar het zou zo niet blijven duren, want na afloop zag mijn fietske er wel lief uit en het kan best zijn dat er nu wat minder Hageland is, want dat is hier thuis tijdens het poetsen van m’n bike mee door het putteke gespoeld!

Nadat de kleinste afstand zich van de rest had afgesplitst werden we een behoorlijk vermoeiende helling op gestuurd.  En er zouden er nog zulke komen.  Boven gekomen werden we het Mollekensbos ingestuurd over een draaiende en kerende singletrack, op en af.  Daar was wat behendigheid vereist terwijl de natte bodem onder je banden knisperde.  Na enkele paden door bos en velden kwamen we aan de Mollekensberg.  Een hele tijd later zag je rechts in de verte de spoorweg weer liggen waarlangs we kort na de start gepasseerd waren.  We hadden dus een grote lus gereden.

De toer bracht verder wat we in deze streek kunnen verwachten: een afwisseling van de beenharde veldwegen met een door de regen zacht geworden bovenlaagje.  Want bij regenweer kan de keiharde bodem veranderen in een echte vettige modderpoel.  Ik heb hier ooit al in andere omstandigheden, lees bij zeer slecht weer, gereden!  De veldwegen werden afgewisseld met de mooie holle wegen, hetzij off-road, hetzij over de bekende kasseitjes.  Soms was het naar boven stompen, en er waren toch een paar langere stroken bij, op andere plekken kon je lekker naar beneden dokkeren, terwijl de achtervering van de fully het gedaver van het over de kasseitjes rijden temperde.  Passages door bossen werden afgewisseld met het rijden door velden waar je kon genieten van mooie vergezichten.

Ik heb een tijdje aan het rijden geweest in het kielzog van een vrouw met achter mij een biker in een fietsbroek met fluogele zijpanden.  Maar omdat ik na een stevige klim even aan de kant moest om naar adem te happen, speelde ik ze na een tijd toch kwijt.  Hier en daar herkende ik stukjes van vorige edities, zo de plek waar vorig jaar rubber-12 en Chimaera op een bankje zaten, op de plek waar de 65 en de 45 zich van de 30 km afsplitsten.  Dat was aan een huisje in een bos.  Zou dat Bertembos kunnen zijn?  Een Shortmountainbiker stak me voorbij.  Verderop herkende ik een plek waar ik al een aantal keren naar rechts ben moeten afslaan in een mooie holle weg.  Maar dat was dan tijdens toertochten die vanuit Waals-Brabant vertrokken.  Twee jaar geleden ben ik daar ook gepasseerd tijdens de toer vanuit Loonbeek.  Toen was het zeer slecht weer en het was alsof ik er door een beek moest rijden!  Deze keer werden we rechtdoor gestuurd om te klimmen over een korte helling met kasseien.  Even verderop stond de eerste bevoorrading.  Ik had er toen zo’n 25 km op zitten.  De biker die daarstraks achter mij hing maakte er aanstalten om weer te vertrekken.  Ik vermoed dat hij de toer van 30 km volgde.  Misschien een nieuweling in ’t biken, want het gebeurt zelden dat iemand achter mij blijft hangen.  Er was nog slechts weinig beweging op de bevoorrading.  Er kwamen er nog twee toe na mij.  Alles was nog voorhanden: sportdrank, appelsienen, bananen en cake.  De tent waaronder de mensen stonden werd op een bepaald ogenblik wel bijna meegenomen door de wind!

Na de bevoorrading werden we de steile kasseiweg op gestuurd die ik ook ken uit andere tochten in deze streek.  Dan splitste de 45 en de 65 km zich weer af van de 30.  Achter de bomen ontwaarde ik de draaiende radar van Bertem.  Ik had al in de beginne gemerkt dat er vliegtuigen voor Zaventem landden en opstegen.  Twee bikers die op eigen houtje hun rondje reden kwamen uit de tegenovergestelde richting.  Verder begon vanaf de bevoorrading voor mij een eenzame tocht, want ik heb geen enkele biker meer gezien.  Ik heb zelfs bijna niemand meer gezien, hooguit nog twee keren iemand die op pad was met z’n hond en een groepje van vier wandelaars.  Het was overal even doods.  Zo’n slecht weer was het anders niet, er zat blauw in de lucht en er stond wel een stevige wind.  Sommige klimmen moest ik in twee stukken doen om halverwege even te kunnen uithijgen en te lurken aan het slangetje van m’n drinkzak.  We reden herhaaldelijk in de buurt van de E314.  Daar lagen leuke paadjes.  We passeerden het witte huis dat het dichtst bij de snelweg ligt.  Meerdere toeren in deze regio passeren daar.  Soms zaten we tot vlak naast de snelweg, zo aan een bord dat de afrit Bertem aankondigde.  Even verder werden we over een eenzame brug over de snelweg gestuurd.  Als je op de snelweg rijdt heb je er geen benul van dat in de bossen die je passeert de paadjes op luttele meters van de vangrails lopen.  We reden op amper een meter van de pechstrook en toch tussen de bomen!  Aan de straatnaamborden kon ik zien dat we een tijdje in Meerbeek op pad waren.  Een straat met villa’s, waaronder een paar afgrijselijk kitscherige met de allures van een Griekse tempel, bleek pas geasfalteerd te zijn.  Het zag er allemaal zeer netjes uit.  De plek waar de 65 km van de 45 km scheidde, herkende ik nog van vorig jaar.  Ik heb toen nog even getwijfeld voor dewelke ik zou gaan.  Chimaera is toen de 45 opgegaan en rubber-12 en ik de langste toer.  Nu was ik daar alleen.  Toen we vanuit een modderig stuk aan het einde van een veldweg de grote baan op moesten klimmen en na de top naar beneden konden razen, vlogen de klodders modder me om de oren!

Toen ik vanuit het bos een woonwijk met mooie huizen op het grondgebied Everberg in reed kreeg ik een ferme regenbui, inclusief windvlaag, over m’n zip.  Toch maar even geschuild onder een berkenboom, want de gedachte aan een doornatte zeem tussen m’n benen deed me huiveren.  En zo maalde ik tegen m’n trage tempo de kilometers van deze toertocht af.  We passeerden ook weer dat “peperkoeken huizeken”, een krocht ergens in een holle weg.  Man, man, wat een rommel dat daar ligt, tot een reeks autowrakken toe!  Er stonden daar een hele reeks fietsen geparkeerd.  Ik vraag me af wat dat daar eigenlijk is!

Terug in Meerbeek kregen we in een leuke afdaling in een holle weg de kasseitjes van de Onze-Lieve-Vrouwstraat onder de wielen.  Daarna moest je rechts afslaan en weer naar boven klimmen.  Om vast te stellen dat er geen pijlen meer waren!  Er was weinig twijfel dat je na de klim het bos in moest om daar weer naar boven te kruipen.  Ik was moe en dus was dat even te voet.  Geen pijlen te zien en de sporen gevolgd doorheen het bos.  Je zag waar er gereden was.  Aan de rand van het bos was een pad met de keuze links of rechts!  Maar geen pijlen te zien!  Nog eens terug gereden tot aan de Lieve-Vrouwstraat.  Neen, ik had me niet vergist, het was naar rechts!  Waarschijnlijk waren de pijlen op dit gedeelte al weggenomen!  Dan was ik wel goed gezien in een streek die ik niet ken!  Terug richting bos gereden.  Daar zag ik een biker met een zwart-rode vest op zijn stappen terugkeren.  Hij had hetzelfde probleem!  Hij was laat vertrokken, volgde ook de 65 km en vond geen pijlen meer.  Deze biker was afkomstig uit Hove.  Hij had dan nog de pech dat hij in het bos van daarnet over de kop was gegaan waardoor hij zijn knie gekwetst had.

Ik had toen een 55 km op m’n tellertje, het over en weer rijden inclusief.  Samen zijn we dan teruggekeerd richting Onze-Lieve-Vrouwstraat en honderd meter verder gereden tot een kruispunt in de bewoonde wereld.  Men had inderdaad de pijlen al weggenomen, want de pijl naar rechts van daarnet was intussen ook verdwenen!  Een auto doen stoppen om de weg te vragen, maar die mensen wisten ook niet zeker hoe tot het station van Wijgmaal te geraken.  Een biker uit de streek die daar op eigen houtje rondreed heeft ons dan mee op sleeptouw genomen tot in Herent en ons daar op weg gezet.  Altijd rechtdoor, aan Juwelier Huybrechts naar links, dan weer rechts.  We passeerden Winksele.  Ik had het moeilijk om mijn lotgenoot uit Hove bij te houden, maar hij was zo galant van op de cruciale plekken even te wachten.  Voor alle zekerheid nog eens iemand aangesproken voor de juiste weg.  Die maakte meteen sluikreclame voor het bedrijf waar hij werkte, naast het kanaal.  Daar moesten we voorbij.  De Mechelsesteenweg over en daar stonden borden naar Wijgmaal.  Nog drie kilometer!  We moesten de brug over aan het kanaal.  Eigenaardig genoeg hingen daar nog wel de pijltjes!  De herinnering aan vorig jaar kwam weer boven.  Toen ben ik langs de verkeerde kant van het kanaal verder gefietst, maar de maat van Cheeseman is me toen achternagekomen.  Het is toen dat ik Cheeseman van de oranje brigade met reclame voor Oudendijk op hun pakken voor het eerst ontmoet heb.  Aan de parking aan het station afscheid genomen van m’n vriendelijke gelegenheidsmakker die me de laatste tien kilometer vergezeld had.  Aan het voetbalterrein viel niet veel meer te beleven, de bikewash was al opgeruimd, en dus maar m’n auto opgezocht die in de Weggevoerdenstraat geparkeerd stond, voor het huis waar ik twee jaar geleden ook stond.  Want ik heb deze tocht al minstens drie keren komen rijden.  De rit naar huis verliep vlot.

Er kleefde toch redelijk wat vettig Hageland aan m’n bike en schoenen en dan kreeg ik tijdens het schoonmaken van m’n fiets nog een fikse regenbui met veel wind over m’n lijf, zodat ik noodgedwongen even drogere oorden diende op te zoeken.  Maar nu is alles weer proper gekuist en gewassen voor de volgende keer.  Mooie tocht, voor mij toch redelijk zwaar in deze streek, alhoewel er hier nog zwaarder zijn.  Als er al een tweede bevoorrading was, dan was die al opgekraamd.  Afpijling was in orde, op bepaalde stukken soms karig.  Maar in het vervolg misschien het laatste gedeelte van het traject ook pas het laatst ontpijlen!  Vorige zondag ben ik in Hamont-Lo ook zo goed als samen met de ontpijlers binnengelopen.  Maar die mannen hadden iemand op pad gestuurd om te zien of er niemand meer op het traject reed.  Die man verwittigde dat ik nog op komst was en ze dus nog even dienden te wachten!  Ik heb in ieder geval een mooie zondag beleefd.  Met m’n groeten aan de biker uit Hove, mocht hij dit lezen!

Toertocht (22-28-45-65 km) van het Hamont MTB Team te Hamont-Lo.

Vandaag in Hamont de toer van 65 km komen rijden.  Na een etentje gisteren had ik niet bepaald zin om op een zondag voor dag en dauw op te staan, en omdat ik bovendien nogal veel tijd nodig heb om wakker te worden, was ik tergend laat aan de start.  In tijd viel de verplaatsing anders nog mee.  Ik werd naar de parkeerplaatsen voor het Salvatorcollege verwezen en bij het zien van deze school merkte ik dat ik hier een aantal jaren geleden ook ben komen rijden.  Na opzoeken in m’n “dagboek” blijk ik er zelfs al twee keren geweest te zijn, meer bepaald in 2007 (toen schreef ik nog niet veel tekst) en in 2008.  Ik had inderdaad het gevoel dat ik ook ooit geparkeerd gestaan heb in een weide vlak bij de kapel (gewijd in 1921 stond er op een gedenkplaat) waar we aan het einde van de rit zijn gepasseerd.  Ik was maar net op tijd voor het sluiten van de inschrijvingen want ben om 10.25 u vertrokken!  Toch maar eens duidelijk gevraagd of ik nog kon vertrekken voor de langste afstand met de melding dat ik bovendien maar een trage rijder was!  Maar het kon, als ik maar voor donker weer terug was!  Ik heb dan ook maar een vijftal bikers nog gezien onderweg, en vanaf de eerste bevoorrading geen enkele meer!

Het parcours was eigenlijk uitermate geschikt voor mij op deze dag.  Een overwegend vlakke tocht en vaak in de bossen.  Bij momenten waren er wel langere eentonige stukken of wegen, maar die werden geregeld onderbroken door leuke paadjes en singletracks, paadjes door mooie bossen en smalle tracks tussen varens of waarbij je de lage takken tegen je armen voelde schuren.  Een aantal keren werden singletracks benut die, ervan gescheiden door  een strook bomen en groen, parallel liepen met toeristische fietspaden.  Een eenzame wielertoerist die me voorbijstak zal gedacht hebben van “wat rijdt die kwibus nu op dat paadje, terwijl er hier een biljartlaken voor de wielen ligt!”

Na een kilometer of 15, een eindje voor de eerste ravito, diende zich een technisch stukje aan met bochten en heuveltjes die niet zo evident waren omwille van het mulle zand.  Het meisje van een koppel jonge rijders dat me daarstraks voorbijgestoken was, raakte hier wat op de sukkel en liet me weer passeren.  Ik ben hen dan voor kunnen blijven tot aan de eerste bevoorrading op 19 km.  Daar lagen nog stukjes banaan, wafels en lekkere cake met chocolade en kon je nog sportdrank drinken.  Er sloegen nog een aantal rijders naar links af voor de grootste afstanden, maar ik vermoed dat ik even verderop de laatste zal geweest zijn die voor de 65 km koos.  Na de eerste stop heb ik geen bikers me nog weten inhalen.  Ik was wel niet alleen in de bossen, want er liepen ook wandelaars, al dan niet met honden, rond en net voor de afsplitsing van de grote afstand diende ik een koets met boerenpaard in te halen op een bospad.

De splitsing tussen de 65 en de 45 km lag aan een baan.  Ik ben daar even gestopt om het noodnummer dat op bepaalde gemakkelijk te bereiken plekken was opgehangen op bordjes met een zonenummer, even te bewaren in m’n gsm.  Als je dat niet doet, heb je het misschien nodig, doe je het wel, misschien niet!  En dat is altijd beter.  Daardoor stak de paardenkoets met weer voorbij.  Ik heb dan de route even verlaten om eens tot aan de poort en de kerk van de Achelse Kluis te rijden.  Want ik had de toren daarnet boven de bomen uit zien steken en hoorde de klok het uur slaan.  Dat Trappistenklooster is van dezelfde orde als de abdij in Westmalle, waardoor de link met het thuisfront weeral gelegd was.  Spijtig genoeg is de Achelse Kluis niet toegankelijk voor een bezoek.  We werden de grens over gestuurd naar een natuurgebied van Staatsbosbeheer Nederland, aangeduid door een bord zoals dat in m’n eigenste kontreien ook gebruikelijk is.  Ik houd van eenvormigheid!  Zoals in heel Duitsland de straatnaamborden er overal gelijkaardig uitzien!  Niet de zooi van verschillende borden per gemeente zoals in België.

Dra reden we door de vlakten en de bossen van de Leenderheide.  Het landschap daar is wat te vergelijken met wat hier ten noorden van Antwerpen op de grens met Nederland ligt in het natuurgebied De Zoom – Kalmthoutse Heide in de streek rond Bergen-op-Zoom.  Alleen ziet de heide er daar nu wat zwarter uit na de branden!  En op de Brabantse Wal zijn er ook meer hoogteverschillen dan in Leende.  Ook de zanderigheid is vergelijkbaar met hier, daarom dat er hier in de grensstreek in de zomer geen toertochten zijn.  Er is soms geen doorkomen aan.  Er stak me een biker voorbij die me vroeg of ik de toer vanuit Hamont-Lo aan het rijden was.  Het was één van de leden van het Hamont Mountainbiketeam die het parcours afreed om te controleren of er nog bikers onderweg waren.  Ja dus!  Toch nog even wachten met ontpijlen tot den deze voorbij was!  Hij zou aan de tweede bevoorrading wachten.  Alhoewel niet meer van de jongste, reed die kerel gezwind door en kon ik hem niet blijven volgen.  Na het doorkruisen van de heide en de bossen in Leende kwam er dan het lastige stukje met een aantal brede wegen vol mul zand naast de Baronie Cranendonck.  Het vroeg wat moeite om er door te komen.  Gelukkig boden de met gras begroeide zijkantjes nog de mogelijkheid om het zand wat te mijden.  Verderop stond de tweede bevoorrading met twee vrouwen voor een zwerfwagen (handig zoiets) en vier Hamontse bikers die konden beginnen met het wegnemen van de pijlen na mijn passage!  Intussen was het ook knap warm geworden nu de zon was doorgebroken.  Ik had nog een 20 km voor de boeg.

Op een bepaald ogenblik bemerkte ik pijltjes van een Nederlandse vaste route.  Dewelke is dat?  Er lagen daar een aantal leuke smalle paadjes in de bossen.  Aan het bord dat de laatste 5 km aankondigde stonden nog twee bikers van de club te wachten om met ontpijlen te kunnen beginnen.  Ze vroegen of de toer me was bevallen.  “Bergen hebben we hier natuurlijk niet!”  Daar had ik vandaag ook geen nood aan, dan zou ik te veel afgezien hebben.  Toen ik het industrieterrein naderde was het hoogwater en moest ik een boom opzoeken.  Ik hoorde stemmen en bemerkte twee bikers van aan de tweede stop die pijlen wegnamen!  “Oei, we zijn te snel!”  Grappig eigenlijk!  Dan passeerde ik de straten waarlangs ik vanochtend met de auto naar de start was gereden.  Nog twee grote pijlen van de splitsing opgeraapt van het midden van de straat, vermoedelijk uit de rugzak gevallen van de biker die ze was gaan weghalen.  En dan ben ik met die twee knoesten in de hand quasi gelijktijdig gearriveerd met de groep mannen die de pijlen waren gaan weghalen.

Bij een drankje binnen nog even een babbel met die mannen.  Ze hadden vandaag een 500 deelnemers, waarvan een 100 voor de 65 km.  Ik was eigenlijk benieuwd naar met hoeveel leden het Hamonts team was om dit alles te organiseren.  Slechts met 23!  Toch een heel prestatie om zo’n afstand uit te zetten en een toer te organiseren met zo weinig mensen.  Voor het hangen van pijlen waren die mannen twee dagen op pad geweest.  Maar ze hebben dat goed gedaan en mogen dat in de toekomst nog doen!  En het waren nog vriendelijke kerels ook!  Een mooie dag beleefd en tevreden dat ik de grote toer heb kunnen rijden, want voor een rit van 65 km was het zeker de moeite van de verre verplaatsing waard.

Bruce Wayne, ik had me nog afgevraagd of je hier zou komen rijden, want ik had op de routeplanner gezien dat Gotham City dichter bij Hamont gelegen is dan de plek waar ik vandaan diende te komen!  Maar om u te zien te krijgen had ik vroeger uit m’n nest moeten komen!  En ik rijd vermoedelijk ook veel te traag om Mr. C te hebben kunnen vervangen!

Dit verhaal kan je ook lezen op het Belgische forum en op het Nederlandse forum:

http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1237872#1237872

http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=5&t=81079&p=1338260#p1338260


Filmpjes van Rony Rabijns, van MTB Club De Dabbers uit Neerpelt, ook te zien op www.dabbers.be:

 

19de Meerdael Classic (28-45-60-75-100 km) van de Downhillbikers te Oud-Heverlee.

Vandaag ook naar Oud-Heverlee afgezakt voor de eerste toertocht sinds een dikke maand stilliggen, op de 24 uren van Westerlo vorig weekend na.  Er zijn nu eindelijk een aantal straten open die tot de vorige keer ontoegankelijk waren, zodat ik de vertrekplaats naderde vanuit Korbeek-Dijle.  De vaste route kruist daar de spoorweg, die plek kwam me bekend voor, en vrezend geen parking te vinden in de smalle stijgende straat, mijn auto daar naast de spoorweg achtergelaten.  Daardoor enige verwarring veroorzakend voor anderen die mij daar met m’n bike in de weer zagen en vroegen of er verder parkeergelegenheid was.  De start bleek te zijn aan de sportvelden tegenover Don Bosco en daar is in wezen heel wat parking, alhoewel ze goed vol stond!  Ik ben hier nog al geweest om toen een bijna onmogelijke parkeerplek slechts te vinden op die nochtans grote parking!

Omstreeks 10.00 u vertrokken voor de toer van 60 km.  De eerste 20 km, tot aan de eerste bevoorrading, gingen vrij vlot, ook al was ik voor de start al bekaf van die steile Korbeekdamstraat naar de start te hebben moeten beklimmen!  Van aan de voetbalkantine doken we eigenlijk direct de bossen in.  Ik meen dat de vaste Meerdaalwoudroute daar ook passeert.  Er kwamen daar trouwens stukken van in de tocht voor, maar ze werden in de tegengestelde richting bereden.  Zo dat stukje naast de snelweg vol putten en geulen, waar vaak water in blijft staan.  Maar nu lag de plek er bijzonder goed droog bij.  In het eerste deel kregen we een aantal brede boswegen voorgeschoteld, soms lange rechte stukken, hetzij lichtjes klimmend of dalend.  Ook de holle wegen die rijkelijk aanwezig zijn in deze streek, werden ons deel.  Aan de eerste bevoorrading kon je fruit eten, cake, wafels en stukjes snoepgoed met chocolade.  Er was sportdrank en water.

Bijna onopvallend veranderde de voertaal van Nederlands in Frans en doorkruisten we een gehucht dat luisterde naar de naam Mille.  Zeer schilderachtig was de witte vierkantshoeve die jammer genoeg gedeeltelijk in staat van verval verkeerde, ook al was ze nog in gebruik.  Het zal ook niet min zijn van zo’n groot gebouw te beschermen tegen de tand des tijds.  Tegenover stond een kleine witte kapel.  Ondanks het feit dat ik nog al tochten in deze streek heb gereden, was ik hier nog nooit geweest.  Er volgden nog andere paden die voor het eerst kennis maakten met m’n bike en het zware gewicht dat deze moet torsen.  Aan de kruising met een drukke weg hield een Downhillbiker me tegen.  Hij wist me te zeggen dat het parcours plaatselijk was omgelegd omwille van een brand.  Dat het een woningbrand betrof wist ik toen nog niet.  Enkele weken geleden ben ik in Stekene tijdens een toertocht ook moeten omrijden omwille van een bermbrand.  De brandweer liet me niet passeren.  Maar daar heb ik wel zelf mijn plan moeten trekken om weer op het parcours te geraken.  Hier waren de pijltjes al verhangen!

De doortocht van Nethen zal me bijblijven.  We kregen een pracht van een holle weg voor de wielen, waar je weliswaar goed moest uitkijken voor de vele stenen die er lagen.  Toen ik even stopte zag ik op de bermen planten staan waarvan de bloemen bestaan uit een soort langwerpige tros rode bessen.  Volgens mij zijn dat beschermde planten, ik meen zelfs dat het een soort orchideeën betreft.  Toen ik na aankomst aan Offshore vroeg of die beruchte lianenklim, waarover ik op dit forum al wel eens gelezen had, in de tocht zat, bleek dat inderdaad het geval en ik vermoed dat het deze holle weg was.  Lianen waren er wel niet meer te zien.  Daarna moesten we naast de tuinen van enkele huizen een als “gevaarlijk” gemarkeerde afdaling nemen.  Halverwege was daar een dropke en deed ik veiligheidshalve hetzelfde als de biker voor me gedaan had!  Afstappen!  Het bleek een man te zijn die ik nog iets ouder schatte dan mezelf.  Ook verderop zag ik het niet echt zitten om met mijn oude knoken naar beneden te razen, ook al moest ik me even tegen de kant drukken toen een vijftal naar beneden kwam gereden.  Allemaal netjes achter elkaar, het zou een mooie actiefoto opgeleverd hebben!  Het goed van wortels voorziene spoor ging over in een asfaltbaantje.  We reden weer door een straat van Nethen en moesten dan links een smalle track in waarvan de ondergrond eerst uit zand bestond en dan uit kasseitjes.  Een kaarsrecht paadje, niet breder dan een singletrack, gelegen in een door bomen overgroeide holle weg en bestraat met kasseien!  Het was een zachte klim, maar een verdomd lange.  Aan het einde kwam je het open veld in en moesten we rechts afslaan zodat je de bomen kon zien waaronder we gereden hadden.  Toch eigenaardig dat zo’n holle weg zo stiekem verstopt ligt in een verder open landschap.

We doken weer de bossen in en kwamen ongemerkt op de klim die vertrekt vanaf de spoorweg en gelegen is op de vaste route in weer een holle weg.  Halverwege staat een gedenksteen en ik ben gestopt om nu eindelijk eens te lezen wat er op staat.  Het betreft een monument dat herinnert aan een aantal inwoners van Gastuche (er ligt een stationnetje met deze naam langs de spoorweg) die in 1944 zijn gestorven na de ontploffing van een bom.  Een andere eenzame biker reed me voorbij en dat was het sein om weer op pad te gaan.  Hijgend toch boven geraakt om quasi onmiddellijk weer naar beneden te moeten over een track die voorzien was van een bordje “bochten”!  Een zeer leuk paadje van waaruit je recht de holle weg in kon kijken om de bikers die nog in aantocht waren naar boven te zien kruipen, terwijl je zelf lekker naar beneden kon razen door de bochtjes en over de bergjes wippen die op het pad lagen.  Om dan beneden weer uit te komen aan de spoorweg en over te steken via een speciaal voor fietsers aangelegde overweg aan het stationnetje van Florival.  Een naam die me deed denken aan een bloemenwinkel!  Volgens Wikipedia is Florival een gehucht van Ottenburg, deelgemeente van Huldenberg, en dus Vlaams.  Het is ook de naam van een bier, genoemd naar de toenmalige abdij in de “vallei der bloemen”.  Het was me intussen ook opgevallen dat het gedeelte van de toer over Franstalige bodem een stuk zwaarder was dan in het begin, dat ik daardoor heel wat minder snel vooruitkwam en het weer een daguitstap ging worden!  Puffend trok ik me naar boven, terwijl ik werd voorbijgereden door snelle jonge snaken die de indruk gaven zelfs niet te moeten trappen!  In een steil klimmend smal straatje in Nethen stonden mooie huizen, waarvan één roze geschilderd als ware het een peperkoeken huisje uit een sprookje.  De smalle weg dook het bos in en veranderde aan een eveneens roze kapelletje in een van wortels voorziene bospad.

We kruisten weerom de taalgrens en reden via de Florivalstraat Huldenberg binnen.  Af en toe werd ik nog ingehaald door bikers, ik vermoed de laatste straffe mannen die de toer van 100 km hadden gekozen.  Aan de voor mij tweede bevoorrading, op 51 km, ontmoette ik Pierrot le Fou, die me dan steevast vraagt of “m’n vriend” ook onderweg is.  Neen, de rubber koos vandaag voor Boom.  Ik had kort na het vertrek al een Bierbiker opgemerkt, maar Pierrot was later vertrokken na een korte nacht.  Werkend bij de hulpdiensten bij de brandweer van Heverlee-Leuven had hij nogal wat dronken jeugd moeten afvoeren van de festivalweide in Werchter!  Te veel zaken gezopen die ze anders niet gewend zijn!  Toen hij vertrok zag ik z’n naambordje van de LCMT nog fier op z’n stuur hangen.  Daar zal ik straks wel eens naar vragen, heb ik gedacht, maar ik heb Pierrot na aankomst niet meer gezien.

Ik vond de tweede bevoorrading nogal laat komen, zo luttele negen kilometer voor het einde.  Groot was dan ook mijn verbazing toen ik een bordje met “nog 5 km” zag staan, terwijl mijn tellertje de 60 km al had overschreden!  Het einde was dus nog niet in zicht!  Ik was anders al knap moe!  Nog even doorbijten terwijl we weer het Meerdaalwoud doorkruisten, rakelings de Zoete Waters passeerden en een laatste klim in een holle weg voor de wielen kregen geworpen.  Na een laatste smal paadje vol venijnige wortels, was ik toch blij dat ik na 65 km de sportvelden weer te zien kreeg.

Uitgekeken naar Pierrot, maar die was al pleitte.  En toen ik m’n naam hoorde roepen, zag ik Offshore daar zitten bij z’n gezelschap en in het gezelschap van edel vocht.  Offshore heb ik leren kennen na een nightride, samen met enkele andere trouwe nachtridders die elkaar op zo’n gelegenheden te zien krijgen.  Bij dat gezelschap was een zekere Peter, een bionische man, omwille van twee ingeplante knieprothesen, maar die blijkbaar nog lustig de bike beklimt en aan een hoger tempo dan den deze!  Want ik vermoed dat hij me voorbijgestoken is onderweg.  Deze Peter kent dan weer rubber-12 en een tijd terug was er hier op het forum zo wat te doen over wie nu het langst op de après blijft plakken!  Rubber en ik eisen vaak die eer op, maar deze Peter doet net hetzelfde!  Voilà, hiermee zou ruber-12 moeten weten over wie het gaat.  Vandaag hadden Offshore en ik deze eer, want wij zijn nog even blijven babbelen en buiten mijn bike stonden er nog slechts twee te wachten op hun baasje.  Ik heb door het biken mensen leren kennen uit verschillende streken en het is altijd leuk als je ze dan eens tegenkomt.

Ik heb vrienden die me uitlachen omdat ik ga biken om mijn massa enigszins onder controle te houden, terwijl ik dan na afloop een pak frieten sta te smikkelen!  Maar vandaag kon ik er niet aan weerstaan van op de terugweg naar huis niet even langs de Zoete Waters te rijden om daar aan het gelijknamige frituur een pakje naar binnen te werken in de avondzon!  Dat is zo’n beetje mijn “vaste stek” geworden voor die enkele keren per jaar dat ik hier kom.  Daarna de lange rit huiswaarts en m’n bike nog grondig gekuist.  Dat was niet gebeurd na de laatste rit in Mont-Saint-Guibert op 29 maart en hij is zelfs smerig mee naar de 24 uren van Westerlo genomen!  Voor daar te winnen was het toch niet nodig!

Lees dit verslag ook op mountainbike.be!

Een filmpje van Phille van MTB Zoenk:

 

OH from Philippe Duthoit on Vimeo.

Beste wielerliefhebbers,

Vandaag 15/06/2011 kan je tussen 17-20 uur mountainbikes testen van Kona aan de Leeuw van Vlaanderen in Zandvliet. Ben je van plan om een nieuwe mountainbike te kopen of ken je het merk niet echt en wil je het gewoon eens testen laat dan deze kans niet voorbijgaan! Deze testdag van het merk "Kona" wordt in samenwerking met Bikeaholic in Stabroek georganiseerd.

www.bikeaholic.be

www.konaworld.com

De Leeuw van vlaanderen is een taverne er kan dus ook gegeten worden, er wordt zelfs een BBQ voorzien, dus zeg je vriendin, vrouw, moeder,... maar dat je niet thuis komt eten

Leeuw van Vlaanderen

Antwerpsebaan 413

2040 Antwerpen (Zandvliet)

Toertocht (15-21-37-55 km) te Mont-Saint-Guibert (Waals-Brabant) op 29-05-2011: 8ième VTT des Hayeffes vanuit het Institut Notre Dame.

Vorige zondag ben ik ook naar Mont-Saint-Guibert gekomen om er net zoals vorig jaar de toertocht te rijden.  Daarom had ik geen moeite om de vertrekplaats te vinden, ergens achteraan in een straat die dan overgaat in een afdaling over een kasseiweg in een holle weg onder de bomen.  Een parkeerplaats versieren is daar minder evident.  Omdat ik eerst Devil Biker nog was gaan ophalen waren wij laat ter plekke en zijn we omstreeks 10.00 u gestart.  Net toen ik wilde wegrijden zag ik rubber-12 daar toekomen om zich in te schrijven.

Het vertrek was via een singletrack in een holle weg, daarna uitgevend tussen de velden.  Vorig jaar had het rond deze tijd fel geregend en was het door de aard van de grond overal superglad.  Nu lag diezelfde ondergrond er kurkdroog, stoffig en beenhard bij.  Ik voelde al snel dat het vandaag niet goed zou gaan.  Pijn in m’n billen en moeizaam stompen tegen de felle wind in waren m’n deel.  Na enkele kilometers kreeg ik het gezelschap van rubber-12, maar na het wisselen van twee woorden en een half diende zich een helling aan en raakte ik direct achterop.  Bovendien werd rubber meegezogen door een groepje snelrijdende bikers en heb ik hem niet meer weergezien.

Ik had het zwaar te verduren en toen ik merkte dat het al middag was en ik volgens m’n tellertje nog maar een peulschil van de afstand had gereden, ging mijn weinige haar rechtop staan onder m’n helm!  Het zou weer een daguitstap worden vandaag!  Ik was vorig weekend in Waver al lang onderweg geweest en deze toer was nog langer!  Niet dat ik daar treurig om was!  De enige die er hinder van kon hebben was den Devil, want die was genoodzaakt van op mij te wachten na aankomst!  En de moeite van de inspanning werd beloond met het genot van de streek waar ik doorheen reed.  Want elke keer dat ik hier kom valt mijn mond open van verbazing wanneer ik vaststel dat het hier toch zo mooi is.  Als België toch ooit uiteenvalt, dan zijn we wel dit mooie deel van ons land kwijt en zouden we een buitenlandse toer rijden!  Want ergens in de tuin van een huis wapperde de vlag met de Waalse haan.  Je rijdt door bossen, dan kom je ineens weer in het open veld met mooie vergezichten, je kruipt naar boven om dan weer naar beneden te kunnen razen in een holle weg of je dokkert over de kasseien van een godvergeten veldweg.

De eerste bevoorrading stond aan het hek van een industriële loods.  Je kon er drankjes nuttigen met alle mogelijke kleuren, er waren stukjes banaan, appelsien, wafels, cake en zelfs brokken chocolade.  Als je van alles eens proefde kon je er weer tegen.  Er was wel niet goed aangeduid in welke richting je moest vertrekken, want velen reden rechtdoor tot aan een stel verkeerslichten, of was het een spoorwegovergang, om vast te stellen dat er daar geen pijlen hingen, en te moeten terugkeren.  Kort daarna, aan een spoorwegovergang, had ik het splitsingsbordje laag tegen de grond niet zien staan, terwijl er langs de andere kant links pijltjes hingen, met daarbij een bordje “37 km retour”.  Al goed dat ik ben teruggedraaid om zeker te zijn, of ik had een groot stuk van de tocht gemist.  Je moest er namelijk naar rechts in een onopvallend paadje achter de huizen.

Na de bevoorrading heb ik geen bikers meer gezien, tot na de afsplitsing van de 55 km.  Daar stak me in een stoffige zandweg een jonge kerel voorbij, even later gevolgd door nog twee van z’n kompanen.  Daarna moesten we in een groot loofbos naar boven kruipen over een helling vol grote wortels.  Ik zag de laatste jonge kerel nog over de top verdwijnen terwijl ik zelf noodgedwongen moest afstappen.  Want na de reeds geleverde inspanningen was deze klim voor den deze wat te zwaar.  Het wortelpad lag naast een kleine kloof die ik me herinnerde van uit de onlangs gereden “La Trace d’Hez” vanuit Tangissart.  Je ziet nog een stukje van die kloof op een foto van Schijfrem.  Het pad door het bos ging over in een wel erg vervaarlijke singletrack met zeer diepe voren, niet zo m’n ding.  Ik denk dat het hier was dat ik vorig jaar te voet doorgewaad ben en bijwijlen tot aan m’n knieën in het water stond, zo’n slecht weer dat het toen was!  De track ging over in een kasseiweg door het bos om uit te komen aan het kruispunt met de cafés, vlak bij de ruïnes van Villers-la-Ville.  Daar stond de parking vol motoren waarvan de berijders de caféterrassen hadden ingepalmd (van Palm gesproken).  Vorig jaar was hier de splitsing tussen de 37 en de 55 km.  Het kon niet missen dat ik het zwaar had, want bij nalezen van m’n verslag van vorig jaar, merkte ik dat ik toen voor de 37 km gekozen heb, en nu dus voor de 55 km, ook al heb ik even staan twijfelen bij de splitsingsborden of 37 al wel niet welletjes zou zijn!  Meteen merkte ik dat we de toer van vorig jaar in omgekeerde richting reden, want toen kwamen we uit het bos, moesten de baan oversteken en dan de kasseiweg in het bos beklimmen.  Nu kwamen we die kasseiweg afgereden.  Vorig jaar was dat daar één natte gladde zooi!

Eerder tijdens de rit had ik al plaatsen herkend van de toer vanuit Tangissart en me de vraag gesteld waarom men het Bois de la Tassenière (opgezocht op internet) letterlijk links liet liggen.  Want enkele weken geleden stonden die bossen daar vol blauwe bloemen.  Maar ik vermoed dat we er toch stukken van aangedaan hebben, vermits we later voorbij La Chapelle du Try-au-Chêne reden.  Daar passeer je tijdens de eerste kilometers vanuit Tangissart en ze is te zien op de foto van Schijfrem.  Ik ben er gestopt om een affiche te lezen die er op de stam van de eik bevestigd was, net zoals de twee bikers op de foto.  De auto was van een man die even verderop in het veld aan het spelen was met een télégeleid vliegtuigje.  De affiche kondigde een dienst aan ter gelegenheid van Pinksteren.  Die eik, dat kon ik wel onthouden, en ook dat de kapel volgens de affiche gelegen was in het gehucht Bousval.  En tegenwoordig met internet kan je dat even intikken op Google om er alles van te weten te komen.  “Try” is een oud Frans woord dat in het Nederlands zo veel betekent als “dries”, de naam van een voor gemeenschappelijk gebruik bedoelde grond.  Het gaat dus over de Kapel-aan-de-dries-aan-de-eik.  Dat is nog erger dan Sint-Job-in-‘t-Goor!  De eik is echter niet meer!  Vorig jaar stond hij er nog, maar vermoedelijk heeft hij de één of andere herfststorm niet overleefd.  Het blijft toch een bijzondere plek en te zien aan al wat er over de kapel op internet staat heeft ze toch wel een historische betekenis voor de streek.  Het andere vervallen kapelletje op de foto’s van Schijfrem viel goed op toen het opdoemde in het kale landschap aldaar.  Moest ik een gefortuneerd man zijn, ik liet het restaureren.

De tocht voerde ons door gemeenten als Grez-Doiceau, Court-Saint-Etienne (Hof van de Heilige Steven), Bousval, Baisy-Thy en nog andere gehuchten waarvan ik de naam intussen weer vergeten ben.  De laatste twee zijn deelgemeenten van Genappe (Genepiën).  We kregen weer mooie vierkantsboerderijen te zien, waarvan een mooie witgeschilderde hoeve.  En naar het einde toe ook een villa die naast de gerestaureerde resten van een oude burcht stond.  En dan weer kicken op de mooie holle wegen, hetzij hijgend en puffend naar boven, hetzij lekker bollend naar beneden.  De watertoren in de verte verraadde dat ik in de buurt van het golfterrein van Waterloo was, alwaar we dan ook passeerden.  Ik aanzag de trolleys eerst voor kinderwagentjes!  De “holes” werden er niet alleen gebruikt door de golfers, maar ook door twee uit de kluiten gewassen konijnen die ik er zag wegvluchten naast een mooi vijvertje vol waterlelies.  Hier stak me nog een biker voorbij.  In het totaal heb ik na de eerste bevoorrading nog slechts zes bikers gezien, het groepje van drie aan de kloof, en drie snelle jongens apart.  Zij zullen nogal lachen met m’n gemiddelde!  Ook aan de tweede bevoorrading stond ik moederziel alleen chocolade te smikkelen!  Vlak daarna reed je die burcht voorbij.  Ik kauwde toen nog op de laatste noot uit de chocolade!  Op een track door weiden even opzij en gestopt voor drie amazones!  Liever geen stamp van een paard!

Ik ontving een sms van rubber-12 die meldde dat hij het hazenpad koos en huiswaarts vertrok.  Ik had toen nog bijna 20 km voor de wielen!  Een tijd later weer gebieb!  Dat was den Devil die al ongerust begon te worden en gedacht moet hebben dat ik hier of daar in een holle weg lag te zieltogen!  En maar afzien en optornen tegen de wind.  Tijdens de laatste kilometers reden we zigzaggend door de open velden, want ik kreeg altijd die enorm grote antennemast te zien.  Vorig jaar reden we er pal naast.  Als je daar naast staat zie je pas echt hoe enorm hoog hij is.  Dat dit gevaarte niet omgeblazen wordt in een storm is me een raadsel.  De tocht eindigde waar hij vorig jaar begon, via een singletrack door de weiden die uitmondt in een prachtige track door een holle weg met metershoge wanden.  Imposant als je eens naar boven kijkt.  Nu alles kurkdroog, vorig jaar één gladde bedoening.

Ik heb m’n polsbandje onmiddellijk ingeruild voor een une Leffe brune, want ik was echt toe aan wat vocht!  Ik was in ieder geval de allerlaatste om te arriveren terwijl het schoolfeest in alle hevigheid was losgebarsten.  Het was een zware beproeving, alhoewel La Trace d’Hez me nog zwaarder leek terwijl er hier meer asfaltstukjes in kwamen, maar de schoonheid van de streek maakt alles goed.  Op de terugweg naar huis stonden we op de Brusselse ring in de file tengevolge van een ongeval en op de ring om Antwerpen was de afrit naar de E34-E313 volledig afgesloten omwille van dezelfde reden, zodat ik noodgedwongen over Brecht naar Turnhout ben gereden.  Om zo te vermijden van aan de afrit in Deurne tot het rond punt in Wommelgem hopeloos te moeten aanschuiven.  Het werd dus effectief een daguitstap!

Noot: volgens Wikipedia werd "de eik", want in werkelijkheid was de huidige boom geen eik meer, op 14 juli 2010 geveld tijdens een storm!  Klik op de kleine foto voor een link naar Wikipedia.

Mountainbiker Schijfrem maakte een mooie fotoreportage, een waar beeldverslag van deze toer.  Om zijn foto's te bekijken: klik hier!

Track van de toer (Schijfrem): http://connect.garmin.com/activity/88693378

Lees dit verslag en andere reacties ook op mountainbike.be!

Phille maakte een kortfilm in de echte zin van het woord:

 

Een filmpje over deze toer van de hand van Phille:

 

MStG from Philippe Duthoit on Vimeo.

Toertocht (15-25-35-50 km) 9ième Rando de l’Athenée te Wavre.

Vandaag ook naar Waver gekomen voor de 9ième Rando de l’Athenée Maurice Careme.  Deze laatste zou in Vlaanderen Maurits Vasten geheten hebben!  Toen ik met de auto toekwam in de Avenue des Mésanges (Mezenlaan?) zag ik Bierbiker Pierrot le fou (Pieter de zot?) op zijn fiets zitten, in gesprek met iemand in een auto.  En ik kreeg hem nogmaals te zien toen ik aan de startplaats arriveerde na me klaargemaakt te hebben aan de auto.  Ik stond quasi op hetzelfde plekje als vorig jaar, aan de achterzijde van het atheneum, aan de kleuterklassen, in de naar boven klimmende Avenue Henri Lepage (opgeschreven bij het weer naar huis rijden voor volgende keer).  Voor me waren twee Zone-bikers hun fietsen aan het afladen en die kerels hadden veel lawaai bij, zoals ze tegen elkaar bezig waren.  Misschien dachten ze dat ik van bezuiden de taalgrens was en hen niet verstond!  Een biker kwam flyers uitdelen voor de toertocht van z’n club.  Me ingeschreven en de gekregen kalender 2011, het doosje Biocure vitaminepillen en de verfrissende en verzachtende Algi-cool-gel eerst in de auto gaan leggen om dat niet te hoeven meenemen.  Deze twee laatsten kregen we onlangs ook na de toertocht van Straf in Bergaf in Opwijk.  Om 9.40 u kon ik er aan beginnen!  Ik ben vertrokken in het zog van een groepje van acht Franstaligen die ik gedurende de rit nog geregeld zou ontmoeten.

Ik zag dat de start niet langs dezelfde weg vertrok als vorig jaar, toen moesten we via die kleuterklassen de straat oversteken en een paadje inslaan.  Waarschijnlijk werd de toer van vorig jaar in omgekeerde richting uitgepijld.  Zeer rustig gereden, want een toer van 50 km in deze streek is voor mij niet min.  En we moesten zeer vaak naar boven klimmen.  We konden ook geregeld met veel vaart naar beneden rijden, maar dat was altijd veel sneller voorbij dan het klimmen!  Een paar keren ben ik toch niet al fietsend boven geraakt.  De eerste keer was een off-road klim in het bos waar ik mijn krachten toch niet wenste door kwijt te spelen.  Een vader en zoon voor me gingen ook te voet.  De biker achter me raakte wel boven, maar ik moest hem wel waarschuwen voor twee motorrijders die uit de tegenovergestelde richting af kwamen rijden.  Ze reden wel kalm, ze zullen gezien hebben dat er nog ander verkeer in het bos reed!  Ik heb nog motorrijders zich zien amuseren op hun parcours tegen een helling in de bossen.

Het parcours beschrijven is niet eenvoudig, in die 50 km zat een afwisseling van zeer veel verschillende paadjes.  Er waren de asfaltklimmetjes over rustige baantjes, het moeizaam klimmen in prachtige holle wegen om na de top lekker naar beneden te kunnen razen.  Dan reden we weer in groene loofbossen om bij het uitkomen ervan getrakteerd te worden op een mooi vergezicht.  Twee keren reden we onder de snelweg door via tunnels voor landbouwverkeer.  Zo kon ik op deze zonnige zondag nog eens rijden door deze schilderachtige streek.  Eén van de straatnamen die ik me nog herinner is de Vieux Chemin de Wavre.  Daar was het klimmen geblazen!  We zijn ook Chaumont-Gistoux gepasseerd en door Gistoux gereden.  We kruisten de Dijle nabij het stationnetje van Gastuche, waar ik een twee weken terug nog gereden heb tijdens de toertocht vanuit Overijse.  Daarna langs de spoorweg.  Ik zou gezworen hebben dat we de holle weg op de vaste route in Pecrot zouden voor de wielen geworpen krijgen, ik vermoed dat dit de lianenklim is, met die gedenksteen halverwege, maar dat bleek niet zo te zijn.  Wat me opviel waren de vele gesloten hoeven, in toestand van verval, waar een begin gemaakt was met de restauratie.  Het golfterrein van Waver zijn we gepasseerd en ook de plek met die grote antennes en enorme nieuwbouw die daar opgetrokken is.  Wat is dat daar eigenlijk?

Tijdens een afdaling over een smalle track hing ik achter een jonge man en zijn vrouw.  Ze reed net zoals ik behoedzaam naar beneden.  Toen voelde ik de hete adem van een snelle kerel in m’n nek en hoorde het kraken van z’n remmen als om te zeggen “kan het niet wat sneller”.  “Je passe à droite”, zei hij, voegde de daad bij het woord en stak ons beiden voorbij.  Maar net op die plek was een diepe voor in het pad!  Die kerel ging nogal een gang!  Gelukkig kon hij z’n fiets onder controle houden en zich recht houden!  Ik begrijp niet dat zo’n mensen niet wat meer geduld kunnen opbrengen.  Tijdens een afdaling in een holle weg met redelijk wat keien werd ik voorbijgestoken door een biker met spleetogen (de eerste keer dat ik een Chinees tegenkom op een toertocht) die nochtans al een tijd achter me had gehangen!  Doordat ik me rechts op het pad wilde houden kwam ik terecht op een stuk met grote losse stenen!  Daar scheelde het niet veel of ik was zelf op m’n bek gegaan toen m’n fietske over die grote keien vloog!  Degene die volgde hield terstond wat in!

De eerste bevoorrading kwam na een 15 km.  De mensen daar hadden waarschijnlijk in de gaten dat ze er met hun voorraad niet gingen komen.  Want de appelsienen, bananen en cake werden in kleine stukken gesneden.  Een vrouw vulde een schaal met wafels die ze eerst op de vierkantjes in stukken had gesneden!  Grappig eigenlijk, zo’n schaal vol met uit de kluiten gewassen kruimels!  Het achttal Franstaligen stond hier ook te smikkelen.  Aan de afsplitsing van de 50 km stonden ze te wachten en ben ik de grote afstand opgedraaid.  Van dan af heb ik niet veel bikers meer gezien.  Het traject liep door een bos en daar ben ik even verkeerd gereden aan een plek waar een aantal boomstammen over het pad lagen.  Maar ik hoorde andere bikers en merkte zo dat ik verkeerd zat.  Het pad eindigde trouwens op een open plek in het bos waar ik geen pijlen meer bespeurde.  Een weinig verder moesten we steil naar boven in een wel zeer smalle holle weg vol los zand.  Daar viel niet te fietsen.  Ik zag voor me nog twee bikers die te voet naar boven kropen.  Ik denk niet dat daar iemand rijdend naar boven is geraakt.  Na de middag stak er ook nog een felle wind op.

In het centrum van een dorp kwam ik de acht Franstaligen weer tegen die vanuit de andere richting kwamen.  Ik vermoed dat de 35 en de 50 km hier weer samen kwamen.  Of waren ze te ver gereden of hadden ze een stuk afgesneden?  Aan de tweede bevoorrading op 38 km stonden ze ook toen ik daar toekwam.  Maar daar was alles uitverkocht, op wat cake na.  Er was zelfs geen water meer!  Voor mij met m’n lurkzak van twee liter was dat niet zo erg, maar de drinkbussen van de acht waren zo goed als leeg!  Ze vroegen al grappend of ze dan bij de aankomst geen acht pinten konden krijgen!  En daar hoorde ik dat er bij die acht twee oud-leerlingen van het atheneum waren.

Weer in het zog van de acht gereden.  Eén ervan met een rood truitje bleef altijd wat achter.  Hij zal een gelegenheidsrijder geweest zijn.  Tot ik hen toch weer uit het zicht verloor.  Tijdens het laatste stuk moesten we over een aantal wegen waar uitermate kwistig met kiezel was gestrooid.  Daar stond achter een prikkeldraad een gloednieuwe kleine zuil met een kruisbeeld op.  In de zuil was een metalen deurtje.  Ik vermoed dat daar de as van de één of andere zijn laatste rustplaats heeft gevonden in een urne.  Er stond een bord naast, maar ik heb alleen de achternaam Lannoy onthouden.  Zeer bizar!  Volgens Wikipedia is er in Waver wel een Henri Lannoy geboren, dirigent van verschillende blaasorkesten.  Die overdadige kiezel was niet zo interessant om met de bike te berijden!

Ook naar het einde toe werden we nog geregeld naar boven gejaagd over asfaltwegeltjes en verharde paden.  Volgde nog een paadje naast met draad afgespannen terreinen, de tuinen van een aantal villa’s, om uit te komen op een plek waar een kolossale nieuwe villa tussen de bomen stond.  Die lijden daar beslist geen armoe!  Aan een plek waar twee kapelletjes tegenover elkaar stonden, aan de ingang van een privé-domein, weigerde m’n versnellingen in de klim en was het even te voet.   Een asfaltbaantje ging aan een huis over in een met stenen bezaaid bospad.  De huizen staan hier letterlijk op de rand van de bossen!  Dit bospad luisterde naar de lange naam Avenue de la Procession des Reliques.  Vandaar die kapelletjes waarschijnlijk.  Het deed me denken aan de jaarlijkse Heilig Bloedprocessie in de stad waar ik werk, vandaar dat ik het onthouden heb.  Tussen de bomen door zag je aan de linkerkant mooie nieuwe villa’s staan met tuinen op de hellingen en van mensen die duidelijk niet hoeven wakker te liggen van hun inkomen!  En zo rukt de bebouwing almaar op.  Hopelijk blijft de Avenue de la Procession gespaard van een asfaltlaag!

Tijdens de laatste kilometers passeerden we nog sportvelden waar het een drukte van belang was, zo veel sporters die daar bezig waren.  Een paar Noordafrikaanse types hadden er de inhoud van een metalen vuilbakje in de fik gestoken.  Kwestie van de dag door te komen zeker?  Eén keek toch enigszins verlegen toen ik met een bedenkelijke blik voorbijreed.  Na bijna 54 km was ik weer aan het atheneum.  Een oudere vrouw verkocht me er bonnetjes voor twee glazen cola waar ik aan toe was.  Toen ik buiten in de zon zat zag ik dat er nog vier Bierbikers zaten, waaronder Pierrot le fou.  Degene die ik vanochtend buiten Pierrot nog gespot had was blijkbaar al naar huis vertrokken.  Het achttal Franstaligen zat ook nog bijeen om een paar pinten te drinken.  Nog afscheid genomen van de Bierbikers en dan huiswaarts.  Mijn auto was ver nog de enige die er sinds vanochtend stond.  Toen ik vertrok zag ik dat ook één van het groepje van acht z’n bike in z’n auto aan het laden was.  En zo was ik weer één van de laatsten om huiswaarts te keren.  Zeer mooie rit, voor mij redelijk zwaar, maar rustig gereden, zodat ik niet kapot arriveerde.  De gemiddelde snelheid van de Bierbikers gehoord hebbende, zal ik over die van mij maar wijselijk zwijgen!  Mooi parcours, veel afwisseling en veel klimmetjes.  Goed afgepijld met geel-zwarte pijlen, jawel, in combinatie met op de grond geschilderde pijlen.  Binnenkort is er nog zo eentje vanuit Mont-Saint-Guibert!

Op de foto het station van Gastuche (Grez-Doiceau) in 1995.
  

Lees dit artikel ook op mountainbike.be !