button

Mierenvergadering

Er was paniek in het bos. De mieren waren allemaal nerveus en in paniek. “Heb je het gehoord”zei een van de mieren. Ons bos wordt omgekapt en dan verdwijnen natuurlijk onze huizen ook. Maar dat zal toch niet waar zijn zeker, want dan moeten we zorgen dat het niet gebeurd, maar hoe? Als we nu allemaal eens massaal onze krachten inzetten dan valt het misschien nog mee en luisteren ze naar onze wensen. Dat was afgesproken en de mieren gingen aan het werk. Nou vraagt iedereen zich af wat kunnen mieren nu beginnen tegen de grote mensen maar dat valt nog vies tegen als je maar weet wat voor wensen de mieren hadden.In de eerste plaats moesten er nieuwe huizen komen of in ieder geval onderkomens waar de mieren konden slapen. Daar hadden ze een andere plaats voor gevonden en wel aan de rand van het om te kappen bos op een beschermd stukje grond. Ze maakte spandoeken met teksten zoals: Wij willen wonen en geef ons een nieuw stukje grond. En geloof of niet maar de mensen vonden het goed dat het stukje grond voor de mieren gereserveerd werd. “Nu nog onderkomens”zeiden de mieren. Voortaan willen wij in paddestoelen wonen want die kun je kapot maken maar die komen elk jaar weer terug en zijn wij zeker van en huisje. Zo zie je dat je best veel kunt bereiken al ben je niet groot.

Naar de kermis

De kermis was weer in de stad en de moeder van Ilse en Brian had beloofd dat ze er heen gingen als de kinderen zoet waren, en dat waren ze dat dachten ze tenminste.Ze hadden al de stoep geveegd en de blaadjes niet op geruimd, ze hadden in de tuin gewerkt en bijna alle bloemen gesnoeid en ook nog hadden ze boodschappen gedaan maar de melk vergeten.

Wat hebben jullie allemaal gedaan vroeg de moeder en Ilse en Brian vertelde wat ze gedaan hadden.Goed gewerkt zei ze ik zal eens kijken of het wel klopt wat jullie zeggen en ze ontdekte al snel dat er wat aan mankeerde. Jullie hebben wel goed je best gedaan maar zijn jullie niet wat vergeten in de tuin? Snel ruimden ze de blaadjes op en zeiden dat ze wel nieuwe plantjes zouden kopen nu nog snel naar we winkel waar zede melk haalden en alle problemen waren op gelost.Zo zei moeder nu kunnen we naar de kermis en Ilse en Brian vonden het geweldig om te draaien en te schommelen.

Op avontuur

In het grote bos dicht bij de stad leefde een familie konijnen, vader, moeder en een boel broertjes en zusjes. De familie had het goed naar haar zin in dat grote bos. Veel ruimte voor de kinderen om te ravotten en genoeg eten voor allemaal. Maar toch twee van de vele broertjes waren een beetje dwars en wilde met alle geweld op avontuur. De ouders zagen wel dat er wat aan de hand was maar zeiden heel wijs niets. Tot dat een van de avonturiers de stoute schoenen aan trok en toestemming ging vragen om naar de grote stad te vertrekken. Goed zeiden de ouders jullie kunnen gaan maar op een voorwaarde, dat als jullie in gevaar dreigen te komen of het niet meer zien zitten, jullie ook naar huis terug komen. Dat is goed zeiden de twee en dachten: dat is toch niet nodig wij runnen het wel.Zo vertrokken ze naar de stad en net uit het bos werden ze al verrast door een jager.Het geluk was aan hun kant omdat de jager ook een hert zag en dat was natuurlijk veel interresanter. “We hebben toch geluk”zeiden ze tegen elkaar anders waren we nu al het haasje geweest we moeten beter opletten en dat gebeurde dan ook. In de grote stad hadden ze niet gerekend op zoveel verkeer auto’s, bussen, bromfietsen, motoren en dan al die fietsen. Ze moesten hun ogen en oren zo de kost geven dat ze niet eens wisten waar ze waren en zo kwam het dat ze algauw doodmoe in een tuintje in slaap vielen. Maar dat duurde niet lang ze zaten gevangen in een net en kinderen wilde ze in een kooi zetten. De ouders zagen wel dat het wilde konijnen waren en zeiden” nee, dat kan niet deze beestjes moeten vrijlopen maar niet in de stad”. Dus werden ze in een doos gezet en terug gebracht naar het bos waar ze snel de benen namen en regelrecht in de armen van hun vader en moeder.”Nu al terug zeiden die”. Ja, maar het is wel goed gegaan alleen zijn we niet gewend om zoveel verkeer om ons heen te hebben en dus blijven we maar lekker in het bos.Na een stevige maaltijd vielen ze opnieuw in slaap maar deze keer op het zachte gras in een veilig holletje. Zo zeiden de ouders die hoeven voorlopig niet meer op avontuur.

Reisje Krumlov