Archief

,,Mijn bankstel is gescheurd, maar - veel vervelender - mijn zoon kan niet sporten, omdat ik daar geen geld voor heb. Ook heeft de bank me laten weten, dat ze vanaf 1 januari mijn lening van 553 euro intrekken. Dat betekent dat ik in noodsituaties nergens meer op kan terugvallen.’’

Samira - dat is niet haar echte naam - bespreekt samen met twee andere Marokkaanse vrouwen in de Bilderdijkstraat, in de Rotterdamse wijk Spangen, hun armzalige financiële situatie.

Spangen is een van de armste wijken van het land. Vele jaren was het een probleemwijk, met verloederde woningen, drugsoverlast en vervuiling. Door de aanpak van woningcorporaties, gemeente en politie gaat het beter in de wijk.

Maar met de armoede niet. Zo’n 33 procent van de inwoners heeft een laag inkomen.,,We moeten meer huur betalen, het ziekenfonds is duurder geworden, de energierekening is hoger maar onze inkomsten zijn hetzelfde gebleven,’’ zegt een van de vrouwen.

Samira is verbitterd. ,,Ik heb twintig jaar in een verzorgingstehuis gewerkt. Toen ik gezondheidsproblemen kreeg, ben ik in de WAO beland. Ik krijg nu 814 euro per maand. Dat is heel weinig.’’

Bij de Turkse mevrouw Pekgözlü is het water tot de lippen gestegen. Ze heeft drie thuiswonende kinderen van 12, 19 en 20 jaar. De twee oudste zitten zonder werk. Het gezin moet rondkomen van 250 euro per week. Daar moet alles, dus ook de huur, nog vanaf.

,,Mijn man is in de zomer naar Turkije geweest wegens gezondheidsproblemen. Zijn uitkering is stopgezet. Hij is terug, maar we zitten nog steeds zonder geld. Ik heb mijn sieraden moeten belenen en moet geld van kennissen lenen. Het valt me de laatste tijd op dat je bij incassobureaus en uitkerende instanties erg onvriendelijk wordt behandeld. Dat was vroeger niet zo.’’

Muzaffer Kurt (33), die in Turkije is geboren, staat in de Vosmaerstraat bij een grote berg huisraad.

Zijn huisraad, want hij gaat verhuizen. ,,Ik woon hier nu een jaar of twaalf, maar de sfeer in de wijk is niet goed. Dat komt volgens mij omdat hier steeds meer mensen uit Polen en Bulgarije komen wonen. Ik heb al het mogelijke gedaan om in te burgeren, maar heb nu problemen met het vinden van werk.’’

AMSTERDAM - Bedrijven zijn jaarlijks miljoenen kwijt aan ’mentaal verzuim’: werknemers die wel aanwezig zijn, maar niet bezig met het werk.

Nu het ziekteverzuim door strengere regels aardig onder controle is, richt de aandacht zich op de bestrijding van gelummel. Dit signaleren arbodiensten.

Hoeveel het lummelen op het werk kost, is niet wetenschappelijk onderzocht. De vijf grootste arbodiensten gaan ervan uit dat mentaal verzuim zeker even duur is als het gewone ziekteverzuim, in uren en geld.

Het ziekteverzuim van Nederlandse werknemers bedroeg in 2003 gemiddeld 4,7 procent.

Organisatiebureau United Sense, dat zich bezighoudt met de ’mentale schoonmaak’ van bedrijven, stelt dat een dienstverlenend bedrijf met duizend werknemers per jaar 19,6 miljoen euro kwijt is aan gelanterfant. Volgens Hans Visser van United Sense is een mentaal verzuim van 10 procent gezond. ,,Mensen moeten ook eens achterover kunnen leunen,’’ zegt Visser. Hij gaat ervan uit dat collectief mentaal verzuim drie tot acht keer hoger is dan het gemiddelde ziekteverzuim. ,,En dat is niet meer gezond.’’

In een praatje bij de koffieautomaat schuilt geen kwaad, maar het wordt anders als het koffiedrinken stelselmatig wordt aangegrepen voor lange pauzes. Ook uitgebreid privé-internetten en verdere afnemende betrokkenheid en inzetbaarheid zijn vormen van mentaal verzuim.

Visser ziet dat directie en chefs vaak de ogen sluiten voor het verschijnsel. ,,Managers hebben dan het gevoel dat ze het niet goed doen, dus mag het ook niet zichtbaar worden.’’

Van kwade opzet bij de werknemer hoeft geen sprake te zijn. ,,De medewerker zelf wil echt wel, maar vaak is het door de omstandigheden, zoals gebrek aan perspectief of stille conflicten, zo ver gekomen.’’

Vooral in bedrijven waar slecht wordt gecommuniceerd, lummelen mensen veel.

Deze week wacht drie gedetineerden een dodelijke injectie: Eric Nance in Arkansas, John Hicks in Ohio en Robin Lovitt in Virginia.

Sinds de herinvoering van de doodstraf in 1977 is er gemiddeld elke tien dagen een ter dood veroordeelde geëxecuteerd met de elektrische stoel, door een vuurpeloton, in de gaskamer, door ophanging of met een injectienaald.

Over de schuld van Robin Lovitt, die het duizendste slachtoffer zal worden van het Amerikaanse doodstrafsysteem, bestaat gerede twijfel. Hij werd in 1999 veroordeeld omdat hij tijdens een roofoverval op een biljartzaal een man had doodgestoken met een schaar Lovitt geeft toe dat hij schuldig is aan de roofoverval, maar houdt vol dat hij de moord niet op zijn geweten heeft.

Het bewijsmateriaal tegen hem is uiterst mager. Er waren geen vingerafdrukken van hem gevonden op het moordwapen of elders in de biljartzaal en er zat geen bloed van het slachtoffer op Lovitts kleding. Hij werd vooral veroordeeld omdat een ooggetuige zei dat hij er voor 80 procent zeker van was dat Lovitt de dader was. Hoewel de wet dat verbiedt, werd het bewijsmateriaal vernietigd om ruimte te maken in het magazijn. Daardoor kon Lovitt geen gebruik maken van zijn recht om het opnieuw te laten onderzoeken met de nieuwste DNA-technologie.

Na de herinvoering van de doodstraf zijn in twaalf jaar executies voltrokken. Sindsdien werd het tempo flink opgevoerd. In het jaar 1999 werd een recordaantal gevangenen geëxecuteerd: 98, aangevoerd door Texas, waar George W. Bush toen gouverneur was.

Sindsdien is het aantal terechtstellingen weer afgenomen. Vooral doordat in 37 van de 38 staten die de doodstraf kennen, jury’s kunnen besluiten iemand tot levenslang in plaats van tot de doodstraf te veroordelen. Ook wordt vaker een DNA-test gebruikt waardoor ten onrechte veroordeelde mensen vrijkomen.

MAARSSEN/UTRECHT

,,Geweld binnen de relatie is de meest voorkomende vorm van geweld in Nederland. Daar moeten we dus iets aan doen,’’ zei officier van justitie W. Nijkerk gisterochtend door de Utrechtse rechtbank.

Hij eiste vier maanden voorwaardelijk, toezicht door de reclassering en een werkstraf van 140 uur tegen de 43-jarige H. uit Maarssen.

Bijna twee jaar duurder de heftige relatie tussen H. en zijn vriendin. Hij sloeg en schopte haar. En volgens haar trok hij haar op Koninginnedag aan haar haren de straat op en sloeg haar hoofd tegen de straatstenen. Ze zat een tijdje in een Blijf-van-mijn-Lijfhuis, maar durfde geen aangifte te doen.

Nadat zij de relatie had verbroken, bleef hij haar belagen. Nadat zij in 2004 alsnog aangifte tegen hem deed en het contact definitief verbrak, liet hij haar met rust.

Ik heb haar zwaar mishandeld, erkende H. gisteren via zijn advocaat R. Standhardt. Zelf was de verdachte niet aanwezig, omdat hij de confrontatie met zijn ex-vriendin niet aankon. Zij zat wel op de publieke tribune.

Details over de mishandelingen weet H. niet precies, omdat hij in die tijd zwaar dronk en cocaïne gebruikte. Nu heeft hij zijn leven gebeterd, laat H. weten.

Rechter P. Bender twijfelde er gisteren aan of H. die opgaande lijn volhoudt. ,,De alcohol komt je uit het strafblad enigszins tegemoet,’’ aldus Bender. Ook is H. eerder veroordeeld voor mishandeling. Het vonnis van de rechter luidde van ook: drie maande voorwaardelijke celstraf, toezicht door de reclassering en een werkstraf van tachtig uur

DEN HAAG - Vrijdag 25 november 2005 staat voorlopig te boek als de dag met de langste avondspits in de historie van de Nederlandse snelwegen. Volgens de ANWB stond er rond zes uur in totaal 802 kilometer kilometer. Sommigen zitten al urenlang vast door de sneeuwval en ongelukken.

De politie heeft vrijdag kort na vier uur de snelweg A1 tussen knooppunt Hoevelaken en Hengelo (Ov.) afgesloten. De snelweg was op dit deel bijna volledig volgelopen met verkeer, dat muurvast staat, aldus een woordvoerder van de politie.

Ook de snelweg A18, die overgaat in de N18, tussen Zevenaar en Enschede is vrijdagmiddag afgesloten. De snelweg is door aanhoudende sneeuwval niet meer berijdbaar. Op de provinciale en lokale wegen in de omgeving van de afgesloten snelwegen staan eveneens tientallen kilometers file, aldus de politie.

De ANWB adviseert automobilisten vrijdag de weg niet op te gaan in het midden en zuiden van het land. Er staan diverse files van tientallen kilometers lang. In totaal stond er rond 17.00 uur bijna 650 kilometer file. Dat is 'goed' voor een plek in de top drie van drukste dagen ooit op de Nederlandse wegen, aldus een woordvoerder.

Politie, brandweer en andere hulpdiensten hebben in Apeldoorn een crisiscentrum ingericht. De hulpdiensten maken zich zorgen over automobilisten, van wie sommigen al sinds vrijdagmorgen vast zitten in een file ergens op de Veluwe.

De Wegenwacht van de ANWB kan de automoblisten die in de regio Apeldoorn zijn gestrand, niet meer bereiken. De auto's van de hulpverleners staan muurvast in de files, aldus een woordvoerder van de ANWB.

Het aantal verkeersongevallen op de snelwegen is vrijdag enorm hoog, liet het Korps landelijke politiediensten (KLPD) weten. ,,We zijn om 14.00 uur gestopt met tellen. Toen zaten we op honderd'', aldus een woordvoerder.

Tot 11.00 uur kwamen er 75 meldingen binnen, terwijl in een normale ochtendspits niet meer dan twintig à dertig ongevallen gebeuren. Volgens de zegsman is rond 15.30 uur de A50 (Apeldoorn - Arnhem) vrijgegeven, waar het verkeer al een groot deel van de dag stilstond. Op de weg lag 5 centimeter ijzel en 10 centimeter sneeuw. In de berm bevond zich zelfs een meter sneeuw, wist de woordvoerder te vertellen.

Aangezien automobilisten soms al vijf uur lang in de file stonden, deelden de brandweer en Route Mobiel dekens, brandstof en water uit.

In Griekenland hadden ze deze week ook sneeuw maar daar hadden ze er veel minder last van

De Proclamatie van de PRDV heeft het helaas nogal overschaduwd, maar deze week werd in Nederland nog een nieuwe politieke partij opgericht, eentje die zeker zo interessant is als het initiatief van Peter R. de Vries. Het betreft de HORMK, opgericht door de familie Kazan. In Marcanti Plaza vond afgelopen maandag de spectaculaire onthulling plaats van hun programma, twaalf Bengaalse tijgers die door Hans Kazan en zijn kinderen op onnavolgbare wijze werden omgetoverd tot evenzoveel partijstandpunten. Na afloop sprak ik met de politiek leider, vader Hans.

HORMK, waar staat dat voor?

’Hans, Oscar, Renzo en Mara!’

En verder?

’Eh, daar zijn we nog mee bezig. De O is in elk geval voor Overtuiging, de R voor Respect, de M voor, wat was het ook alweer jongens?’

’Eh?. het was iets met een m.’

Magie misschien?

Hans: ’O ja! Natuurlijk! Goed idee. En dan de K.,dat zijn wij dus, Kazan.’

Ja maar het idee is dat hij ook nog voor iets anders staat.

’O ja. Eh?’

’Kwaliteit, Pap, wij staan voor kwaliteit.’

’Zo is het. Overtuiging, Respect, Magie en Kwaliteit. Dat zijn de hoofdpunten.’

En die H?

’Dat zeg ik: Hoofdpunten: Overtuiging, Respect, Magie en Kwaliteit. Dat is HORMK.’

Maar u bent goochelaars?.

’Hoho, wij zijn Magiërs en Illusionisten.’

Pardon. Maar is dat een geschikte achtergrond voor de politiek?

’Juist! Wij krijgen dingen voor elkaar die voor anderen onmogelijk zijn! Daar gaat het toch om, in de politiek? In dit vak leer je creatief, oplossingsgericht te denken. Dat is precies waar het in Den Haag aan ontbreekt.’

Maar bent u wel opgewassen tegen de politieke pers, die kunnen lastig zijn hoor.

’Nou, wij zijn wel gewend om te worden doorgezaagd. Hahaha!’

Kazan en zijn kinderen slaan zich op de dijen van pret.

’Kijk, dat bedoel ik,’ zegt Kazan. ’Dat is HORMK. Wij brengen de fun terug in de politiek. De fun en de magic. Mara, haal die doos eens.’ Mara Kazan verdwijnt en keert terug met een grote kartonnen doos, waaruit Kazan een soort ouderwetse stembus te voorschijn haalt. Op de zijkant staat HORMK.

’Oké. Wat is dit?’

Een stembus?

’Precies! Let op!’

Kazan klapt de stembus open. ’Mara!’

Mara spingt op, neemt de stembus over, loopt langs de rand van een denkbeeldig podium om het publiek te tonen dat de stembus inderdaad leeg is, klapt hem dicht en houdt hem haar vader voor. Kazan pakt een stembiljet-achtig stuk papier uit zijn binnenzak en schuift het door de gleuf naar binnen. ’Oscar! Renzo!’

De jongens schieten naderbij, nemen de stembus over, maken er enige acrobatische capriolen mee en overhandigen hem terug.

Kazan opent de stembus, overhandigt hem aan Mara die hem opnieuw aan het publiek toont. Hij is leeg, weer net zo leeg als voordien. Strak in het gelid nemen de kinderen hun eindpose aan, vader Hans maakt lachend een buiging. ’Kijk, dat bedoel ik.’

Indrukwekkend hoor. Maar dat-ie aan het eind helemaal vol zit, zou dat niet beter zijn?

’Wordt aan gewerkt,’ zegt Kazan monter, ’wordt aan gewerkt. Technisch éven wat ingewikkelder, maar goed, het is nog geen 2007.’

Dit is wel een zaak voor Peter R de Vries.....