Archief

Op deze foto is theo 17 jaar en had hij geen handwagen maar deze trapfiets met een grote bak er voor. Hiermee heb ik 18 jaar mijn broodwijk gereden en mijn klanten bediend. 6 dagen per week door weer en wind... nooit èèn dag, voor wat voor reden dan ook thuis gebleven. Als je wel eens ziek was, was de reactie.. "prima, als je je wijk maar rijd "! Ik herinner mij het volgende: mijn vader had eens een keer zo zwaar asthma dat hij werkleijk niet meer op of neer kon. Toen mijn opa 'smorgens in de bakkerij kwam om te werken ging hij naar boven waar mijn vader op bed lag en zei tegen hem "thijs je komt er toch zeker wel uit om je wijk te rijden !" dat was het enige belangrijke voor hem. Ik mocht hem toen niet meer !! 
In mijn broodwijk kwam ik door de Bruijnstraat. Daar woonde Truus Romein (ij), zij was mijn 1ste grote liefde.(1949) Om redenen die ik hier niet wil opschrijven raakte ik haar kwijt! Ik zou haar graag nog eens ontmoeten. Als er iemand is die haar gekent heeft wilt u dan rageren naar e-mailadres; theopeters@hetnet.nl.

op de foto van l. naar r. mijn vader, miep en mijn persoontje en mijn moeder. Die kwamen gezamelijk op ouderdag in de kazerne
Op mijn 19de jaar werd ik opgeroepen voor het vervullen van mijn dienstplicht. Ik kwam op in Roermond bij de Limburgse jagers en werd gelegerd in de Ernst Casimirkazerne. Tijdens de recrutentijd (eerste zes weken waarin je niet naar huis mocht!) werd er reclame gemaakt om dienst te nemen bij het Korps Commandotroepen in Roosendaal. Ik had toen al een grote mond dus de "boys"zeiden tegen mij: "das wat voor jou jo, als je durft!" "Voor een pakje sigaretten en een knaak ben ik weg"zei ik! En zo kwam ik bij het Korps Commandotroepen  in Roosendaal terecht nog niet uit overtuiging maar wel 100 km dichter bij huis. Ik meldde mij vol spanning...... 

Op de volgende foto zie je de klimtoren van 23 meter hoog. Wij leerde hier diverse afdalingen, op foto; met tockle rope naar beneden Touw in een lus  om het schuine touw heen. Over de gesloten kant moesten wij via klosjes naar boven klimmen. Je kon weer naar beneden in de steile rots afdalingsmethode.(zie het 2de volgende blokje) of Met de .... "dodenrit" Je moet dan met je buik op het touw gaan liggen, èèn been opgetrokken achter je kont op het touw leggen en het andere been als contragewicht naar beneden laten hangen. Met je armen zijwaarts vloog je over het touw naar beneden. Je kon remmen door je been achter je kont te strekken dan kreeg je meer druk op het touw. Van de wrijving kreeg je een rode striem op je buik. Als je van het touw afviel kwam je in een sloot terecht die onder het hele touw door liep, je eindigde wel in het ziekenhuis!! Als je dit alles niet deed of niet kon kreeg je geen groene baret !!

Wij werden gelegerd in een tentenkamp op het terrein van boer Bakx op de Ruckvense heide, die lag 4 km achter Roosendaal, er was ook een eigen schietbaan. Ik zat in de 4de opleidingscompagnie, bij elkaar 120 man verdeeld over 4 pelotons van ieder dus 30 man. Er werd ons op niet mis te verstane wijze duidelijk gemaakt dat er veel van ons verwacht werd en dat  velen het niet zouden halen. . Bij afwijzing.. terug naar het onderdeel waar je vandaan kwam! Alleen de allerbeste onder jullie krijgen over 13 weken een groene baret! Wij beginnen hier met een opleiding van 12 weken en we eindigen met een afmattingsweek.......
Op de foto de klimtoren, een spannend ding. Op de gesloten kant via klosjes naar boven klimmen. Over het touw dat je ziet moest je de "dodenrit"doen. Je ging er opliggen.. èèn been opgetrokken achter je kont op het touw en je andere been liet je als contra-gewicht hangen. Armen zijwaarts en dan vloog je naar beneden. Met je been achter je kont remde je door je been een stukje te strekken, dan kreeg je meer druk op het touw Er zat dan een rode striem op je buik van de wrijving. Onder het touw liep een sloot!!! als je van het touw afviel belandde je in de sloot!!! Ook leerde je hier de steile rots afdalingen in het volgende stukje lees je dit. Je moest dit allemaal doen anders kreeg je geen groene baret!!

Er werd het uiterste van je lichamelijke en je geestelijke conditie gevraagd. Men trachtte je altijd door intimidatie en boosheid uit je evenwicht te krijgen. Afknijpen heet dat. Voorbeeld: je schoenen moesten altijd glimmen, zeker bij het appèl! Als je voor het appèl klaar stond (in het zand!) haalde je nog even vlug de borstel over je schoenen, die borstel had ik altijd in mijn patroontas zitten. De pelotoscommandant riep geeeeef acht!! (linkervoet omhoog en met een tik die volkomen gelijk met de anderen moest zijn bij de rechtervoet zetten !). Vervolgens kreeg je controle op je uitrusting! "er zit stof op je schoenen "je ziet er niet uit man!". En omdat al snel bleek dat iedereen dat had (door het geef acht commando!)was de straf een nachtoefening die de hele nacht duurde dus niet naar bed!  Of die nachtoefening nu wel of niet gepland was.. zo brachtte zij het!!

Steeds weer werd je door nieuwe uitdagingen op de proef gesteld of je er wel bij hoorde! Deze rotsafdalingen werden beoefend in Limburg bij de mergelafgravingen. 60 meter afdalen, als eenmaal aan het touw hing en je werd niet bang of zo iets dan lukte het wel Het ergste was altijd het moment van aan het touw over de rand kruipen en dan gaan hangen. Je moest eigenlijk achteruitlopend de rots af. De instructeurs probeerde je "er af te praten "met "kom op jo, je wilde toch zo graag een groene baret ? en kom op je kan het, niet naar beneden kijken ">

Deze afdalingen waren moeilijk en vroegen veel van je concentratie. De klimmethode was niet beveiligd, dat kenden wij in die tijd nog niet. Bij het minst geringe foutje kon je naar beneden vallen. Je zette met je voeten af tegen de wand en liet je dan zakken. De kunst was dat, als weer terug tegen de wand kwam dat je dan ook weer stil hing, en als het even kan met de voeten eerst en niet met je rug......

De landingsboot, Haal op gelijk, haal op gelijk, was het ritme waarin gepeddeld werd. Het Hollandsdiep oversteken voor een droge of natte oefening!! Bij het commando "boeg" moest iedereen de boot verlaten, let wel: gekleed en met wapen !!" Ze wisten precies waar ze dat konden doen, we konden net aan staan en moesten naar het strandtje lopen. De rest van de dag was je dus nat.
's Nachts met kanvasboten de Amer over naar de Biesbos.Je kreeg 2 luchtzakken terwijl er 6 vakken waren waar deze in moestendus je zonk zowat, met vier man in èèn boot. peddelend en het moest geruisloos. Een "stille"landing noemde ze dat. Aangekomen, 3 dagen in de Biesbossen gebivakkeerd, "overleven", geen eten en drinken meegehad. We hadden wel pillen om water te zuiveren , we hebben brandnetels gekookt en een konijn gejat bij de enige rietkweker van de Biesbos, en zo deden wij dat.

 13de week was de afmattingsweek. Met de trein werden wij naar Nijmegen gebracht. Daar in de omgeving moesten wij ons, in 5 dagen 180 km verplaatsen. Op de foto zie je hoe er blaren geprikt werden. Na 150 km ging bij mij letterlijk het licht uit, het bloed stond in mijn schoenen en ik raakte buiten bewustzijn. Van de arts mocht ik niet meer lopen maar: "als ik nog kans zag om via een touwbrug die over een riviertje was gespannen naar de overkant te komen liep mijn baret geen gevaar en zouden ze mij per auto naar Roosendaal vervoeren. Ik heb het voor elkaar gekregen, vraag niet hoe, ik heb een half jaar vrij gekregen van het dragen van hoge schoenen.... het was echt heel erg! De

Ik werd met een jeep, vanuit de ziekenboeg naar de grote Markt in Roosendaal gebracht want lopen kon ik nog niet.... Op de Markt werd op 27 maart 1952 aan alle mannen die het gehaald hadden uit handen van de korpscommandant de groene baret uitgereikt. Met de aanvalskreet "NUNC AUT NUNCUAM" (nu of nooit)  konden de 72 overgebleven manschappen de felbegeerde groene baret opzetten.