Rommelmarkt

Op het terrein van het ziekenhuis wonen de doktoren in een compound, lange rijen barakken alles naar rangen en standen ingedeeld.
Het verschil zit hem in de meubels, de hoogste persoon heeft een bankstel de laagste een paar plastic stoelen.
In de woning is een douche, toilet, keuken en twee slaapkamers, elektriciteit is er niet, word niet aangeleverd.

Geen water in de leiding, water wordt per ezel in jerrycans aangevoerd.
Douchen gebeurt op traditionele wijze via een emmer water en een leeg blikje, dit is ook de manier om het toilet door te spoelen.
Het koken kan op gas gebeuren, maar ja waar haal je het geld vandaan om een gasvulling te kopen.
Via een generator kun je elec. krijgen, maar waar haal je het geld vandaan om er benzine in te gooien.

De meeste dokters spreken Spaans ze komen uit Cuba, er zijn zowel echtparen als alleenstaande doktoren, ze krijgen een klein salaris en leven dan ook op de Gambiaanse manier.
Ze gebruiken s’avonds een kaarsje als verlichting, tussen de middag als de dames vrij zijn doen ze hun was.
Koken ze zelf dan moeten ze ook nog snel even naar het dichtstbijzijnde winkeltje om de boodschappen te doen en hun tapalappa (brood) kopen
We zijn drie dagen gebleven, het gastenverblijf waar ook geen water en elektrisch is was vol, een andere optie was een ziekenkamer in het ziekenhuis. Binta raadde ons dit af, dus zijn we gezellig bij haar thuis gebleven.
Het zo warm s’nachts, het zweet liep met stralen van ons lichaam af. Ik ben dan ook de volgende dag allereerst naar Farafennie gelopen en op bierjacht gegaan. Nergens bier te krijgen.
Tot ik op het idee kwam om Eddy`s Hotel te gaan, ik was daar n.l al eens geweest en ja hoor Eddy had BIERRRRRRRRRRRRRR. Het bier, ½ liters kwam uit Senegal.

Als men even tijd had zat iedereen onder de mangoboom te kletsen, het had wel wat vooral onder de sterren hemel. Heel gezellig en je leert iedereen goed kennen.

Door een paar heren werden we in het ziekenhuis ontvangen, we mochten overal kijken, de apotheek, de administratie kantoren, de kinderafdeling, de kraam afdeling, de mannen en vrouwen afdeling, de oogspecialist, noem maar op wat er zoal in een ziekenhuis is, het laboratorium voor bloedonderzoek, zelf het mortuarium.
We hebben ook de bakkerij gezien en het restaurant, maar daar is niet veel te doen want dat kost geld.

Ook is er is een gebouw waar de geïsoleerde patiënten liggen, met open TBC en Aids.

Door de mensen die in het ziekenhuis werkte werd ik meteen gevraagd wanneer ik eens een maandje kwam meedraaien·
Niet te vergelijken met onze ziekenhuizen.
Er is van alles tekort, verbandmiddelen en apparatuur, lakens en handdoeken, er worden oude lappen gebruikt om de patiënten mee te wassen en drogen.

Dan praat ik nog niet eens over de hygiëne, alleen daarvoor kan je al een maandje blijven om eens een kamer uit te soppen, zeker in de kraamafdeling, het is daar lopende band werk, de ene is nog niet van dat rubber zeil af of de ander ligt er al weer op.

Bevallen doe je even onder je kabaja vandaan, terwijl de familie buiten wacht, daar word je niet voor uitgekleed.

Op een avond liepen we over het terrein en zagen allemaal mensen onder de patio liggen, mijn man vroeg of dat familie leden waren die er kookte voor de patiënten, nee zei Binta dit zijn de patiënten zelf, het is te heet binnen, men lag gewoon op het beton.

In het regen seizoen ligt alles vol, ook de gangen en daar buiten, dan is er veel malaria en sterven er veel mensen. De behandeling bestaat uit een overdosis malaria pillen en dan maar afwachten of je er door heen komt.
De moeders of familieleden zitten dan bij de patiënt en verzorgen hem, dit doen de zusters niet, die houden het alleen maar in de gaten.
Ook kookt de familie, want het is te duur om van het ziekenhuis te kopen.
De meeste patiënten worden aangevoerd door een ezeltje met een kar er achter, van heinde en verre komen de mensen, vaak zijn ze doodziek.
Ben je nog in staat om op eigen kracht naar het ziekenhuis te gaan, sta je uren in de rij alvorens je aan de beurt bent. Je moet je in laten schrijven en dat kost 5 Dalasi, daarna ga je naar het kamertje waar je moet wezen voor de dokter. En dan maar hopen dat die dokter je goed verstaat, want niet alle dokters spreken engels.
Je krijgt standaard mee, 4 tot 6 Ibubrufen en voor je kwaal een recept voor de apotheek

In de apotheek moet je betalen en dat geld is er dus niet, dus wat gebeurd er,de mensen lopen de apotheek voorbij, de paar pilletjes die ze gekregen hebben daar doen ze het mee.
No Money dat is de reden waarom je mensen ziet sterven aan kwalen waar je hier gewoon van geneest. Heb je geld voor drie injecties als je malaria hebt dan redt je het.
Maar heb je geen geld en ze geven je een stoot malaria tabletten moet je geluk hebben als je er door komt.

Zo zit het leven in een derde wereld in elkaar.
We hebben lief en leed samen gedeeld.
Beste mensen als jullie ooit een keer in The Gambia mogen komen probeer dan een beetje te helpen, niet in het toeristen gebied maar daar buiten, daar is het echte Gambia.

Dikkie Bout - Menger.

Bezoek aan het ziekenhuis in Farafennie.

Toen ik alweer voor het 6^e jaar naar Gambia ging kwam ik via een Familie in Tujereng in contact met Binta de zus van Kebba.

Binta is getrouwd met de anesthesist en tevens de manager van het ziekenhuis te Farafennie. Telkens als ik op bezoek kwam, vroeg Binta , Dikkie wanneer kom je ons nou eens in het ziekenhuis bezoeken.
De laatste keer dat ik Binta ontmoette was in Tujereng, op een feest ter ere van de naamdag van hun eerstgeboren zoon. De baby was al 5 maanden oud, men had speciaal gewacht had tot ik over kwam..
De Naamdag Ceremonie was een mooie dag met veel mensen, ook uit het ziekenhuis.

Die avond voor ik naar mijn hotel terug ging, beloofde ik Binta "als ik weer terug kom dan bezoek ik je in het ziekenhuis."

De volgende keer was in mei 2005 en Binta was in haar geboorte dorp Tujereng. We spraken af hoe we de reis zouden plannen.
We zouden in Barra door een Ambulance opgehaald worden
Om in Barra te komen moesten we eerst per boot over varen vanuit Banjul.
Een hele belevenis, honderden mensen en tevens vrachtverkeer, de wachttijd voor een vrachtwagen bedraagt soms 3 dagen .
We kochten een kaartje voor 5 Dalasi per persoon , we waren met 5 personen, mijn man en ik, Kebba, de broer van Binta en de baby kleine Kebba.
De veerboot is een oude boot die geschonken is door Nederland, vroeger vaarde deze van Den -Helder naar Texel.
We hadden een goede maar levensgevaarlijke overtocht, teveel mensen en vrachtwagens toch hebben genoten. Heel leuk om te zien waren de dolfijnen die langszij zwommen, hele scholen waren het.

Aangekomen in Barra, was het wachten op de ambulance uit Farafennie, die kwam na een half uur wachten, ze hadden pech gehad onderweg, de motor was niet goed en ze moesten nog even naar de garage om de motor te laten nakijken. Ook vervoerde ze nog een lijk, iemand die was gestorven aan een hartinfarct en naar Banjul in de koeling moest alvorens naar Zuid-Afrika overgevlogen te worden.
We keken elkaar eens aan en dachten " hier zitten we de eerste 5 uur nog" we besloten een taxi te nemen.
.
We gingen op zoek naar een redelijk goede auto waar wij save mee naar Farafennie konden rijden. Er bestaat ook de mogelijkheid om met een bushtaxi te gaan, maar dit is niet aan te raden, de taxi’s storten onderweg vaak door hun assen.
1500 Dalasi was de prijs die we voor een privé auto afmaakte. De eerste 35 kilometer was geasfalteerd en verliep de reis voorspoedig maar toen begon de ellende, om de kuilen te vermijden gingen we zigzaggend over de zandweg Na drie uur schudden en stof happen arriveerde we bij het ziekenhuis.

Dikkie Bout

Opzoek naar een alternatief

Al surfend op het net kwam ik uit bij Marius, een journalist van de Leeuwarder Courant,afrikareiziger sinds 1985.
Gelukkig kon ik me nog aanmelden voor de reis op 8 oktober.
Ik kon kiezen uit 2 typen reizen, via de kustroute met een klein stuk woestijn of de langere route, waar je alleen met een 4x4 kunt komen en met een flink stuk woestijn .
Wel, daar ik niet elk jaar een dergelijk reis maak besloot het dan maar meteen ook goed te doen.
De reis gaat door Europa, Marokko, Mauritanië, Mali, Senegal om tenslotte uit te komen Banjul, Gambia.

Daar verlaat ik de groep en reis door naar het ziekenhuis om enkele dagen vrijwilligerswerk te verrichten.
Een bezoek aan enkele scholen staat ook gepland, velen hebben dit al gesponsord met schrijfmateriaal, namens de kinderen dank hiervoor!
Natuurlijk heb ik nog héél veel plek over………..dus wil je ook wat bijdragen aarzel niet en mail me! Je kunt er zeker van zijn dat het op de juiste plek komt.

Hopelijk heb ik nog tijd over heb om het land te bezichtigen,lukt dat niet, wel dan hoop ik dat ik net als velen voor mij het Gambiavirus te pakken krijg.
Dan komen de bezichtigen wel de volgende keer.

Waarom ik doorga

1. Door de voorbereidingen was ik al zo betrokken bij het doel dat ik dit niet zo maar wilde opgeven.

2. We hadden via een rommelmarkt reeds een geldbedrag opgehaald, wat op de plaats van bestemming moest komen.

3. Het leek me niet erg opbeurend om in de herfst 6 weken binnen te zitten en de regen te horen neer
kletteren.
Gelukkig kon mijn vakantie verzet worden,
helaas niet voor mijn bijrijdster.

Elk nadeel heeft echter ook zijn voordeel zo ook in dit geval. 

Daar ik alleen reis heb ik ruimte over en kan dus veel meenemen

Adventure 2Care

Gegroeid uit het idee om samen met collega's van België naar Dakar ( (Gambia) te rijden, onze auto te verkopen en de opbrengst aan een goed doel te schenken.
We wilden een kleinschalig project ondersteunen dat we zelf konden bezoeken
¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨
Ons doel vonden we bij stichting hand to hand. “het AFPRC-ziekenhuis in Farafenni, Gambia”
Door allerlei nare omstandigheden zowel economisch als privé viel ons plan in het water en waren we gedwongen te stoppen met ons initiatief.

¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨
In een andere vorm besloot ik om alleen door te gaan.
¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨

"Home at Loon "team, "Heur"team en Emma" van "The Desert Ladys" Ik hoop dat enkele van jullie nog in de gelegenheid zijn om in november voor een korte vakantie naar The Gambia te komen.
¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨

Iedereen die me tijdens mijn reis gevolgd heeft wil ik bedanken voor de leuke berichtjes in mijn gastenboek en ik wil jullie allen graag uitnodigen om nog eens met me mee te reizen

via blog 2Care and 4Fun 
 https://blog.seniorennet.be/anitaentiny/

Iedereen die hier voor de 1e keer komt nodig ik uit om verder te lezen en als je het aan het einde nog niet moe bent zie ik je zeker terug bij 2Care and 4Fun