dag 13: scheuren door de woestijn

Vandaag een rustdag( hoop ik).

Ik was al vroeg wakker geworden van het geblaat van de geit, gelukkig hoefde ik niet lang alleen te zitten want ik kreeg gezelschap van Lian die uit de Defender gekropen kwam. Ze had daar vanacht heil gezocht omdat ze niet kon slapen van het gesnurk van haar vader.

Begonnen met het uitladen van de auto, mijn spullen gaan in het busje van marcel, zandplaten/schoppen/tenten en het eten in mijn auto. Vanavond nog even de tank volgooien en drinken inslaan en morgen om 6.00 uur vertrekken naar camping Bab- Sahara in Atar 2½ á 3 dagen door de woestijn.

Om 12.00 was ik klaar met het uit-en inruimen van de auto phhh………. Lekker temperatuurtje om in te werken.

Zo nu ff douchen, ’n lekker kopje cappuccino en dan een middagdutje doen.

Ik heb het dutje maar vergeten want na het douchen was ik weer zo fit als een hoentje, klaar om nog eens door de stad te struinen.

Ik ben opnieuw een foto gaan maken van de edelsmid, die van gisteren was mislukt, het was te donker binnen. Natuurlijk probeerde hij weer geld los te peuteren hiervoor maar hier ben ik niet ingetrapt.

Terug buiten trof ik 2 Gambiaanse jongens, een van hen Muhammed John was vanuit Marokko gedeporteerd, hij had willen oversteken naar Spanje en was hierbij gesnapt.

De andere Ebrima was getrouwd met Haway samen hadden ze een zoontje, Mohammed. Ik werd bij hem thuis uitgenodigd, zijn vrouw Haway bood me meteen water aan en toen ik weigerde ( angst voor diaréé) kwam ze met een fles water, schijnbaar had ze begrepen waarom ik geweigerd had.

Ook kreeg ik nog een maaltijd aangeboden, het ging me toch te ver om dit te aanvaarden. Ebrima had momenteel geen werk en ik begreep wel dat ze zelf niet elke dag een warme maaltijd konden veroorloven. Ze leefde ergens achteraf in 1 kamer met 2 matrassen op de grond en verder niets, het was er wel schoon en ze hadden het ook gezellig proberen te maken door stukken stof tegen de wanden te hangen.

Samen hebben we foto’s gekeken, ook ik kreeg nog een foto van kleine Mohammed mee, zouden ze gehoopt hebben dat ik Mohammed financieel zou adopteren?

Muhammed John wilde graag met me mee terug naar Gambia, hij had schijnbaar begrepen dat het beter was met weinig bij zijn familie te zijn dan met niets in een vreemd land. Hij vertelde het geld dat hij gespaard had voor de reis te zijn kwijtgeraakt met het wisselen op de zwarte markt.  Na afscheid genomen te hebben van Haway en kleine Mohammed, wilde ik nog enkele Afrikaanse blouses hebben, dit zit nog het lekkerst in deze warmte dus gingen ze met me naar een kleermaker.

Om 18.00 uur zou het klaar zij en brengen de jongens het naar me op de camping.

Om 18.15 uur nog niets van de jongens vernomen, toen ik buiten ging kijken zag ik zitten  op de stoep, ze mochten niet binnen van de campinghouder, zelfs nadat ik vertelde dat het vrienden van me waren mochten ze niet met me naar binnen. Volgens de jongens kwam dit omdat ze een donkerder huidskleur hadden dan de Mauritaniërs.

Vandaag een iets rustigere start, eerst samen ontbeten en toen op naar de Mauritanische grens, natuurlijk wel nog even de tank en jerrycans volgooien met goedkope diesel. Je merkt nu wel hoeveel belasting wij hierop betalen, een grove berekening zegt me dat dit dichter bij de 200% ligt dan bij de 100%, de boeven!!
Tja het zal eens niet mijn kar zijn waar wat mee is, de benzinedop is uit elkaar gevallen en sommige onderdelen zwemmen in de tank, op zoek dus naar een stuk ijzerdraad en na zo'n 15 minuten is alles eruit gevist.
Een provisorische afrikaanse benzinedop in elkaar gezet met een stuk handdoek met daarover de dop van een spuitbus.

De formaliteiten verlopen soepel bij de Marokkaanse grenspost,  via een stuk ruw en zanderig niemandsland op naar het douanehutje in Mauritanië.

Natuurlijk zat ik als eerste vast in het zand, de mannen sprongen meteen uit hun auto om te duwen en tips te geven. Toen was Marcel met de bus aan de beurt gevolgd door Wil in zijn Peugeot, beiden werden door Menno met de Defender losgetrokken.
Het douanehutje is echt maar een hutje van wat palen en golfplaat, wat ze precies wilde ik weet het niet, Marcel regelde alles .
Na 1½ uur konden we verder om 200 meter verderop weer te stoppen bij het politiehutje bestaande uit ongeveer dezelfde bouwmaterialen. Na 'n ½ uurtje  op na het 200 meter verder gelegen 3e hutje vraag me niet waar die voor was??? geen idee! weer ½ uurtje later op weg naar Nouadhibou.
Het eerste bord waar we langs gingen waarschuwde om niet van de weg te gaan, het was een getekent bord met een man dan BOEM en daar stond dezelfde man met nog maar 1 been.  

De neiging om eens naast de weg door het zand te jakkeren hebben goed onder controle gehouden.

Om 16.00uur arriveerden we in Nouadhibou, grandioos al de oude auto’s die je ziet waarvan veel Renault 4, ze zijn allen gedeukt, gekreukt en sommige hebben zelfs hier en daar nog een spatje verf erop, vergeleken met deze wagens rij ik in een Roll Royce.

Midden in het centrum naar een camping gereden, als 1^e een verzekering afgesloten dan 1 uurtje gerust op een matras buiten onder de nomadentent. Hierna de winkeltjes afgeschuimd. Nog 2 broeken en blouses ( Afrikaanse pakjes) gekocht, mouwen en pijpen laten inkorten en dat alles voor 5500 UM wat neerkomt op ± 16 Euro.

In een lokaal restaurantje gegeten voor minder dan 1 euro, tijdens het eten hoorde ik dat de eigenaar uit Gambia kwam, eindelijk kon ik ook eens wat meer zeggen dan bonjour en merci. We hebben leuk zitten kletsen, hij blijkt niet ver van het dorp van Kebba te wonen en gaf ons het telefoonnummer van zijn zus, hij hoopt ons daar einde oktober te ontmoeten , hij gaat dan terug naar Gambia om de viering van het einde van de Ramadan thuis door te brengen.

De vriendelijke jongen uit de shop naast de camping had ik gevraagd waar ik een benzinedop kon uithalen, hij bood meteen aan om dit voor me te doen, dus na het eten bij hem langs gegaan, helaas niets te vinden de noodoplossing blijft dus nog even zitten.

Terug op onze kamer komt er een  flinke dikke tor of kakkerlak binnengevlogen, voor de zekerheid het muskietennet maar uit de auto gehaald.

Ik heb even moeten navragen welke dag het is, ik  ben helemaal gedesoriënteerd in tijd , heerlijk !!
Ik zal het nu maar bijhouden op mijn notities, anders krijgen jullie de verhalen door elkaar en dat kan toch niet.

Vandaag zijn we om 7.00 uur vertrokken voor de monster etappe naar Dakhan ± 70km voor de Mauritanische grens. Gisteren hebben we dat besloten om zodoende 1 dag te besparen die  we waarschijnlijk goed kunnen gebruiken voor de route door de woestijn.

Onderweg is niet veel te zien, eindeloos gebied dat wel iets weg heeft van de prairie zoals je die in cowboy’films ziet. We zouden onderweg eten, zo nu en dan passeren we een dorpje maar niets eetbaars te vinden v.w. de Ramadan, uiteindelijk in een rustig stadje weet een jongen ons naar een winkeltje te loodsen die nog 4 stokbroden had, zelf hadden we nog jam en smeerkaasjes over van ons vorige picknick. Buiten het dorp streken we neer om te eten.

We hadden nauwelijks de spullen uitgehaald of de vliegen hadden ons ontdekt, waarschijnlijk waren ze afkomstig van de dode hond die een stukje terug langs de weg lag. We waren echter zo hongerig dat we ons er niet veel van aan trokken.
Na het eten trapten de mannen nog een balletje langs de weg, en dan hup weer de auto in, alle ramen open, de ventilatoren aan en om ons heen slaan om de ± 200 vliegen die de auto gekaapt hadden te verjagen.

Om 13.00 uur dreigde ik achter het stuur in slaap te vallen en heb het stuur aan Jos overgegeven en ben achter in de defender gekropen om een dutje te doen.
Toen ik wakker werd stond de auto stil en kon ik nog net een kudde dromedarissen zien oversteken.

Op de plaats van bestemming aangekomen hebben we samen nog een glaasje wijn gedronken, wel discreet natuurlijk om geen aanstoot te geven

Gisterenmiddag gearriveerd met gemixte gevoelens, blij om weer in mijn eigen huisje te zijn, bij mijn kinderen, vrienden en kennissen, maar toch ook wel wat heimwee naar de compound van Kebba’s familie waar het leven zo eenvoudig was en ik me zo welkom gevoeld heb. Na de drukte die er altijd in de compound is valt me de stilte thuis wel wat op mijn nek, mijn vrienden reageerde maar lauw op mijn telefoontje dat ik er weer was.

Terwijl ik s’avonds aan de pc zat om een mail van Ndongo (ontmoet in Mauritanie) te beantwoorde, hoorde ik geklop aan mijn deur, wat bleek ze stonden voor de deur met bier/wijn en wat lekkers te smullen, ze hadden bewust zo lauw gereageerd om me te verrassen de rotzaken!!#@

Terwijl ik honderduit aan het vertellen was merkte ik dat ik best weer terugwilde, hopelijk kan ik ze zo enthousiast maken dat ze nog eens meegaan.

Foto’s hebben we nog niet bekeken, ik kreeg ze niet op mijn pc geladen, Kris zet ze voor me op cd, zodra dit gebeurt is zal ik mijn verhalen op het blog zetten. Ondertussen kunnen jullie al Willems verslag lezen op zijn webside :
http://www.banjul.nl/

9u30uur vertrokken richting westelijke Sahara.

Langzaam verandert het landschap in meer zandduinen.

Net aangekomen en natuurlijk meteen getankt, in dit belastingvrije gebied kost de diesel ongeveer 50 eurocent. De reden waarom men hier geen belasting hoeft te betalen is gelegen in het feit dat men graag meer bewoners hier naar toe wilt lokken.

We hebben een stop gemaakt  bij een meer waar de flamingo’s bivakkeren aleen moesten we hiervoor nog een flink stuk door de zandduinen lopen.

Ik ben lekker op een afstand van de rust blijven genieten maar Magreet heeft door de zandduinen gebaggerd naar het meer.

De jongeren hadden hun snowboard uitgehaald en gleden van de duinen.
Ik moet er niet aan denken straks door zo’n duinen te rijden, het lopen erin was al zeer zwaar.

Vanavond de mannen maar wat tips vragen hoe te handelen in zulk gebied.

Op weg naar La'yuon nog enkele scheepswrakken gezien die zich vastgelopen
hadden.
Een stop in Farfaya om te eten, toen ik uit de auto stapte kwam er meteen een
man die geestelijk gehandicapt was naar me toe en wilde wat hebben, het
was erg warm en de hoed die ik van Anique gekregen had lag binnen
handbereik dus deze aan hem gegeven. Tijdens de maaltijd is hij met zijn hoed op
bij ons in de buurt blijven staan.

Nog even in het kleine haventje gekeken mooi al die kleine fel gekleurde visserboten. Hierna op naar het hotel in Layuon. Ditmaal een mooie kamer zonder kakkerlakken.

Morgen een flinke ruk, tot vlak bij de grens van Mauritanië.

Dan splitsen onze wegen zich en gaan wij met de 4x4 drie dagen door de woestijn.

Waardoor jullie een tijdje niets van ons kunnen vernemen.
( Barbara ik zal voldoende drinken meenemen en zorgen dat ik bij de andere blijf zodat ik niet van de dorst omkom en je bewijzen dat dromen bedrog zijn)

Groetjes Tiny

8 uur vertrokken naar Tan Tan.
Onderweg zouden we ontbijten, echter nergens een restaurant te vinden, dorp na dorp.
Uiteindelijk in een winkeltje brood jam en cola gekocht en vanwege de ramedan deze achteraf ergens gegeten. 

De groep ging een lange (vermoeiende) klim maken naar een klein bergdorp, waar alleen een oude wandtekening in de bergen te bezichtigen viel.
Ik besloot bij de auto’s achter te blijven om zo wat te kunnen uitrusten en op de auto's te passen.

Meteen alle dorpskinderen om me heen, wat pennen uitgedeeld.
Had ik het maar nooit gedaan, de kinderen hebben de hele tijd om me heen gehangen en bleven om meer vragen.
Zelfs op eens goed Hollands uitschelden mocht niet baten.
Ik heb nu wel ondervonden dat het beter is pas wat te geven als je al startklaar in de auto zit.
Ik was blij toen de andere terugkwamen en de kinderen hun aandacht op hen richten.

Rest van de reis prima verlopen nu is het 22u30 en ik verlang naar bed.
Ik denk dat ik bij terugkomst aan vakantie toe ben !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Gisterenavond hoorde ik nog van Menno dat de banden op het dak los waren
gekomen, ik had geen zin meer om de schade te bekijken en heb dit vanochtend gedaan.
De dwarsstangen waren door het ruwe terrein afgebroken en de stevige constructie die Rene gemaakt heeft is van links naar rechts over het dak geschoven.
Het hele dak zit vol krassen en een deuk. Ik besloot het roofrack niet te laten maken, maar enkel dozen in Marcels busje over te laden en de banden in de auto te leggen. Terwijl ik hiermee bezig was kwam een man uit een winkeltje kijken, net op tijd, ik vroeg hem om me te helpen de banden van het dak te tillen. Hij zei meteen ja en als dank heb
hem enkel mokken en een pakje thee gegeven.
Even later kwam hij mij een cadeautje terug geven. een klein houten potje met ogenschaduw.
Al vlug hadden anderen opgemerkt dat ik een cadeau gegeven had en stonden ze ook op de stoep om wat te krijgen.
Niet lang nadat ik klaar was waren de mannen ook klaar bij de garage waar ze enkel banden lieten plakken en konden we vertrekken, naar Tata.
onderweg nog een pauze gehouden bij een mooie oase
De reis verliep deze keer voorspoedig.

Ik heb me verslapen echt waar het kan zelfs in je vakantie!

Om 8u15 vertrokken richting Quarzazate dwars door het atlasgebergte.

Ongelofelijk hoe grandioos mooi dit is jammer dat ik de kabel van mijn camera vergeten
ben en geen foto’s kan door mailen (maar foto’s kunnen nooit de schoonheid
hiervan weergeven) Om elke bocht was het weer anders, vele warme aarde
kleurschakeringen.
S'middags naar een kashbah gaan kijken, ...........het verhaal erachter
Een plaatselijke clan had een leger van 3000 man eten en onderdak gegeven ondanks het
feit dat er maar weinig voedsel was. Als dank kregen ze een machtspositie.
Begin deze eeuw zijn ze weggetrokken omdat het niet meer mogelijk was om de
gebouwen te onderhouden

Ik heb werkelijk mijn ogen uitgekeken behang van zijde,  poorten van cederhout
Vele prachtige kleuren zoals magnaat saffraan enz, heel veel mozaïek werk en smeedijzer.

Na dit bezoek gingen Marcel Wouter en Wil via de normale weg naar  Ouarzazate.
Wij met 4x4 gingen via de piste, echt heavy hoor op een gegeven moment heb ik het stuur aan Menno gegeven, ik had toch wel schrik van de afgronden. Lian ging naast Menno zitten zo kon ze haar auto filmen en fotograferen.
Magreet en ik kropen bij Jos in de Defender zo kon ik ook mooie foto’s van mijn
Strange Rover maken. Magreet genoot met volle tuigen en ik had nog steeds knijp
en klemde me aan de stoel vast, op een gegeven moment was ik het geroep van Magreet echt beu, steeds maar weer klonk het "ooooo wat mooi, kijk eens " met gevolg dat Jos steeds zijn hoofd omdraaide om te kijken en ik het bijna in mijn broek deed van de angst. Na eens flink tegen haar gemoppert te hebben hield ze eindelijk haar mond en kon Jos zich op de weg concentreren. Toen we op een gegeven moment ook nog tegenliggers kregen ben ik maar uitgestapt en heb een stuk gelopen.
Al met al ben ik blij dit gedaan te hebben, een onvergetelijke ervaring.

De Nissan Parol kreeg een lekke band en geen passende sleutel te vinden, alle auto afgezocht ik wilde net tussen het oude gereedschap voor Gambia gaan zoeken toen Menno met een zakje van zijn opa aankwam en ja hoor een passende sleutel
(dank aan opa)

We zouden veel eerder dan de anderen op de plaats van bestemming aankomen, we sneden nl. een heel stuk af, maar kennelijk  hebben we ergens een verkeerde afslag genomen of de man op de ezel heeft ons de verkeerde weg gewezen, wat het begon al donker te worden en nog steeds geen Quarzazatze in zicht.

Plotseling hield de weg op en was er een brede rivier bedding. De mannen liepen met hun zaklamp door het water en zagen dat de weg erachter door liep.
Allen uit de auto, alleen de chauffeurs erin en wij met zaklampen bijlichten zodat ze de dikke keien konden vermijden. Het water wat van ons afgeschut en weer verder.

Nog 1 uurtje in het donker doorgereden voor we besloten om een slaapplaats te zoeken. We reden een dorp in reden ons vast in een smal straatje volgens mij het 1e en enigste straatje, alle bewoners kwamen aanlopen.
Al snel bood iemand ons aan om ons te gidsen naar zijn neef die een hotel had, gretig namen we dit aan en plaatste hem hassan in de auto.al voor we bij zijn neef aankwamen zagen we een bordje met Quarzazatze en besloten door te rijden en Hassan bij zijn neef te laten. Na hem hiervoor betaald te hebben had hij hier geen bezwaar tegen. Ondertussen was de weg weer verhard en schoten we snel op.

Op de plek van bestemming stonden de anderen ons op te wachten samen lekker
gegeten nu nog ff een douche en naar bed dacht ik:
HELP!! 2 KAKKERLAKKEN IN DE DOUCHE
Willem kwam op ons hulpgeschreeuw af en heeft de kakkerlakken leren zwemmen in de wc.

Dag 5

Op een terras in het centrum van Marrakech ontbeten, we hebben uitzicht op het verkeer,de chaos is leuk om te zien, soms hou je je hart vast maar op een of andere manier komt het toch altijd weer goed.. Muilezels, auto’s, brommersen voetgangers alles loopt kris kras door elkaar. op zo'n 50 meter van ons vandaan is een hoop vuilnis gestort,er is veel bedrijvigheid hierom heen, plastic flessen worden uitgezocht, karton wordt gebruik als bodem in de ezelkarretjes en net als alle bruikbare dingen eruit zijn zien we de
vuilniswagen de restjes halen. Even later ligt er weer nieuwe vuilnis en begint alles weer van voren af aan.

Na het ontbijt ben ik op zoek gegaan naar een zeil,het andere is helemaal stuk gewaaid, ik kom uit bij  Achmed die van een stuk oud zeil wat afknipt en het voor me omzoomd, ik kan na 2 uurtje het komen ophalen.

Genoeg tijd om een taxiritje door de stad te maken en nog een bezoekje aan een leerlooierij te brengen, stinken dat het deed! Gelukkig kregen we citroen melisse in de hand geduwd, we vrijven het stuk en ruiken er aan als de stank ondragelijk wordt.Om het leer te kleuren gebruikte men natuurlijke kleurstoffen o.a. indigo saffraan etc.

Terug bij Achmed nodigde deze ons uit om na de ramadan bij zijn familie te eten. Dit namen we natuurlijk aan.
Vlug dus met ons nieuwe zeil naar de parkeerplaats, tja mijn mannen zijn er nu niet bij, dus deze keer moest ik zelf het dak op.

Nog even naar het hotel wat opfrissen en terug naar de winkel van Achmed weer een taxirit door de stad, Achmed koopt nog wat lekkers..
Het blijkt dat Achmed bij zijn tante woonde samen met 3 neven en een nicht met haar zoontje. Ik had hem meteen voor me gewonnen, met een bellenblazer, de rest van de avond was hij niet meer bij me weg te slaan.
Magreet kon haar hart ophalen met Frans gelukkig kon één van de neven een
beetje Engels en kon ik ook een klein gesprekje voeren. Het was heel
gezellig en lekker.
Om 21 uur hebben we afscheid genomen en zijn terug naar het hotel gegaan.
Kapot moe waren we van ons (rustig) dagje in Marrakech

Vanwege de onophoudelijke regen is de auto nog steeds niet gerepareerd, ondanks de regen loopt de temperatuur in de auto toch weer snel op, thuis heb ik hier nooit iets van gemerkt, maarja daar heb ik ook niet zo'n lange afstanden afgelegd. het is dus weer zweten met de verwarming aan.
De snelweg gaat over in een provinciaalse weg, prachtige omgeving het atlasgebertgte, helaas is er veel vrachtverkeer en die gaan soms tergend langzaam een reden voor ons om hen collectief in te halen........oeps net te laat de doorgetrokken streep gezien en hoe kon het ook anders de flikken hadden zich boven aan de top achter een bocht verstopt. HALT!!

Wij houden ons gedeisd en genieten van de onverwachte pauze en van de mooie omgeving en Magreet plukt een cactusvrucht, de rest van de dag is ze zoet geweest met de stekels uit handen en lip te verwijderen
Marcel onderhandelt ondertussen met de politie en weet de bekeuring tot 1 auto terug te brengen.
Even voor Marrakech houden we een stop en krijgen we instructies dicht bij elkaar te blijven omdat het verkeer er een chaos is, auto's, brommers, taxi's, ezelwagentjes, voetgangers alles loopt door elkaar.
Ik vind het heerlijk en alsof ik er ben grootgebracht, duw ik al toeterend mijn auto met gemak tussen al het verkeer.
We parkeren onze wagens en lopen door het centrum naar ons hotel dat in een van de vele smalle steegjes in het centrum ligt.

Na een verkwikkende douche en na lekker gesmuld te hebben op het grote plein kruip ik doodmoe in mijn bed.

Heerlijk morgen een vrije dag.

S’ochtends vroeg vertrokken zonder de reparatie aan de auto.
We wilden voor de ochtendspits uit Madrid zijn.
Na een voorspoedige reis komen we laat in de dag aan in Algericas.

Marcel onderhandelt  met de veermaatschappijen en voor 700 eurootjes
varen we in 3 uurtjes naar Tanger in Marokko.

Van Emma had ik een cadeautje gekregen dat ik pas in Marokko mocht openen,zodra de boot aanlegde dit gedaan en wat bleek er zat een plaskokertje in.
Leuk hoor Emma maar waarschijnlijk zal ik het niet gebruiken,
boven de wc hangen en het plaskokertje vast houden, ik denk dat ik dan
mijn evenwicht verlies en verder van huis ben.
Het regent pijpenstelen als we in Tanger aankomen, gelukkig is het bij de douanne overdekt, hoewel gelukkig, het lijkt of iedere beambte zich hier heeft verzamelt, we worden van het kastje naar de muur gestuurd.
Paspoort hier, inschrijven daar, gegevens in computer, de enigste pc die
er was en natuurlijk niet werkte, dus maar weer naar een andere douanebeamte.

Na 3 uur zat denk ik het einde van hun dienst aan te komen en konden we eindelijk vertrekken naar ons hotel in hotel in Assilah een prachtig Marokkaans gebouw.
De man achter balie was niet blij met ons bezoek, hij was vreselijk gestresst en paranoïde en  dacht dat we zijn bic pen hadden gestolen, het geven van een  andere pen mocht niet veel baten, hij bleef boos.
We hebben ons maar rustig gehouden anders en had hij ons er vast eruit gegooid en het regende nog steeds pijpenstelen.

Dag:2 Sahara temperaturen en eenzame opsluiting

8 uur, weer de baan op.
Dikke mist bij bordeaux en even voor Spanje begon de temperatuur op te lopen, zowel die van de motor als de buitentemperatuur.

Menno, die zelf enkele landrovers heeft zal morgen het probleem oplossen door de thermostaat uit de auto te verwijderen, de buitentemperatuur, wel dat laten we maar zo!De rest van de dag met de verwarming aan gereden. Heerlijk nu al genieten van een Sahara temperatuurtje.

Tijdens de pauze ging ik even een T-shirt aantrekken op de wc, dit duurde de andere echter te lang en deze werden ongeduldig en begonnen flink te toeteren,  niet zo handig, ik zat n.l vast doordat de klink van de deur ontbrak en door het getoeter kon niemand mijn hulpkreten horen!Dan maar brute kracht gebruiken en met een flinke ruk aan de deur te geven kon ik me uiteindelijk bevrijden.

Dag 1 Afrikaanse rust & hotelkamers inclusief man

10:30 van huis vertrokken naar de ontmoetingsplek. Daar aan
gekomen in het restaurant een stopcontact gezocht ( de batterij van mijn telefoon werkt n.l niet meer)en Marius gebeld.

Deze zat in de file, och ja het is vakantie dacht ik, ik doe lekker op zijn
Afrikaans en kroop op de achterbank om de slaap van vanacht in te halen.

Ik veegde net de slaap uit mijn ogen toen Marius met Magreet naast me stopte.Even een babbeltje maken en Marius vertrok naar huis en wij naar de plaats in Frankrijk waar we de anderen zouden treffen.

We troffen er.
Marcel en Wouter met een mercedes ducati,
Jos met dochter Lian en vriend Menno die voor hun de landrover defender had uitgezocht en opgeknapt.
Arjan en Willem met een nissan patrol.

Nog even tijd voor een laatste vette hap en dan op weg naar Lomegen in Bordeaux

toen we de tolweg wilde verlaten was het kaartje nergens meer te vinden, we dachten er net over om de auto uit te laden toen Marcel kwam aangerend met de verloren ticket in zijn hand.Magreet had dit op de parkeerplaats verloren,Wouter had het zien liggen en dacht laat ik het maar in mijn zak steken. Hoera voor wouter!!

Ongeveer om 2 uur s nachts kwamen wij bij het hotel aan, de boeking was reeds gedaan en we hoefden alleen een pincode in te geven. Tenminste dat dachten we, na een half uur kwam eindelijk het eerste kaartje eraan. Kamer 124, ik had het voorrecht dit kaartje in ontvangst te nemen en dacht, heerlijk snel het bed in, ik vul depincode in  maar de deur zit van binnen op slot, HELP EEN MAN IN MIJN KAMER!
Na van de schrik zijn bekomen vraag ik in het Engels( ik ken n.l. geen woord Frans)"do you speak Englisch ?"
Ja hoor klonk het in perfect Nederlands aan de andere kant, het bleek Wil te zijn, een andere deelnemer die met ons meerijdt in zijn  peugeot 405.

Uiteindelijk is alles goed gekomen we lagen om 3 uur te SNURKEN.