Berichten van 10 oktober 2005 tot 16 oktober 2005

Hopelijk horen we snel waar deze dame uithangt!

Onze tiny zit momenteel in Marrakech !
Het voledige verslag tot op heden volgt morgen;
Ze maakt het goed en stuurde me haar reisverslag door gemaakt op een computer met een Arabisch toetsebord.
Dus ik moet hier en daar nog wat ontcijferen en dan zet ik het hier op de blog.

Dag 1 Afrikaanse rust & hotelkamers inclusief man

10:30 van huis vertrokken naar de ontmoetingsplek. Daar aan
gekomen in het restaurant een stopcontact gezocht ( de batterij van mijn telefoon werkt n.l niet meer)en Marius gebeld.

Deze zat in de file, och ja het is vakantie dacht ik, ik doe lekker op zijn
Afrikaans en kroop op de achterbank om de slaap van vanacht in te halen.

Ik veegde net de slaap uit mijn ogen toen Marius met Magreet naast me stopte.Even een babbeltje maken en Marius vertrok naar huis en wij naar de plaats in Frankrijk waar we de anderen zouden treffen.

We troffen er.
Marcel en Wouter met een mercedes ducati,
Jos met dochter Lian en vriend Menno die voor hun de landrover defender had uitgezocht en opgeknapt.
Arjan en Willem met een nissan patrol.

Nog even tijd voor een laatste vette hap en dan op weg naar Lomegen in Bordeaux

toen we de tolweg wilde verlaten was het kaartje nergens meer te vinden, we dachten er net over om de auto uit te laden toen Marcel kwam aangerend met de verloren ticket in zijn hand.Magreet had dit op de parkeerplaats verloren,Wouter had het zien liggen en dacht laat ik het maar in mijn zak steken. Hoera voor wouter!!

Ongeveer om 2 uur s nachts kwamen wij bij het hotel aan, de boeking was reeds gedaan en we hoefden alleen een pincode in te geven. Tenminste dat dachten we, na een half uur kwam eindelijk het eerste kaartje eraan. Kamer 124, ik had het voorrecht dit kaartje in ontvangst te nemen en dacht, heerlijk snel het bed in, ik vul depincode in  maar de deur zit van binnen op slot, HELP EEN MAN IN MIJN KAMER!
Na van de schrik zijn bekomen vraag ik in het Engels( ik ken n.l. geen woord Frans)"do you speak Englisch ?"
Ja hoor klonk het in perfect Nederlands aan de andere kant, het bleek Wil te zijn, een andere deelnemer die met ons meerijdt in zijn  peugeot 405.

Uiteindelijk is alles goed gekomen we lagen om 3 uur te SNURKEN.

Dag:2 Sahara temperaturen en eenzame opsluiting

8 uur, weer de baan op.
Dikke mist bij bordeaux en even voor Spanje begon de temperatuur op te lopen, zowel die van de motor als de buitentemperatuur.

Menno, die zelf enkele landrovers heeft zal morgen het probleem oplossen door de thermostaat uit de auto te verwijderen, de buitentemperatuur, wel dat laten we maar zo!De rest van de dag met de verwarming aan gereden. Heerlijk nu al genieten van een Sahara temperatuurtje.

Tijdens de pauze ging ik even een T-shirt aantrekken op de wc, dit duurde de andere echter te lang en deze werden ongeduldig en begonnen flink te toeteren,  niet zo handig, ik zat n.l vast doordat de klink van de deur ontbrak en door het getoeter kon niemand mijn hulpkreten horen!Dan maar brute kracht gebruiken en met een flinke ruk aan de deur te geven kon ik me uiteindelijk bevrijden.

De rest van de dag is rustig verlopen, ‘s avonds om 22 uur zijn we in het hotel aan gekomen, Meteen het bed in gedoken want de wekker zou snel weer af lopen.

S’ochtends vroeg vertrokken zonder de reparatie aan de auto.
We wilden voor de ochtendspits uit Madrid zijn.
Na een voorspoedige reis komen we laat in de dag aan in Algericas.

Marcel onderhandelt  met de veermaatschappijen en voor 700 eurootjes
varen we in 3 uurtjes naar Tanger in Marokko.

Van Emma had ik een cadeautje gekregen dat ik pas in Marokko mocht openen,zodra de boot aanlegde dit gedaan en wat bleek er zat een plaskokertje in.
Leuk hoor Emma maar waarschijnlijk zal ik het niet gebruiken,
boven de wc hangen en het plaskokertje vast houden, ik denk dat ik dan
mijn evenwicht verlies en verder van huis ben.
Het regent pijpenstelen als we in Tanger aankomen, gelukkig is het bij de douanne overdekt, hoewel gelukkig, het lijkt of iedere beambte zich hier heeft verzamelt, we worden van het kastje naar de muur gestuurd.
Paspoort hier, inschrijven daar, gegevens in computer, de enigste pc die
er was en natuurlijk niet werkte, dus maar weer naar een andere douanebeamte.

Na 3 uur zat denk ik het einde van hun dienst aan te komen en konden we eindelijk vertrekken naar ons hotel in hotel in Assilah een prachtig Marokkaans gebouw.
De man achter balie was niet blij met ons bezoek, hij was vreselijk gestresst en paranoïde en  dacht dat we zijn bic pen hadden gestolen, het geven van een  andere pen mocht niet veel baten, hij bleef boos.
We hebben ons maar rustig gehouden anders en had hij ons er vast eruit gegooid en het regende nog steeds pijpenstelen.