sokken
sokken
rare dingen
raken elkaar kwijt
ongewild toch een eenling
weessok
sokken
sokken
rare dingen
raken elkaar kwijt
ongewild toch een eenling
weessok
Treurwilgen
Als edele ridders staan zij
Langs de waterkant in een rij
Jarenlang staan zij daar te treuren
Zijn door niemand op te beuren
Echter de lente kleurt hun hout
Met fijn groen en fonkelend goud
In deze groengouden sluier glinsteren
De tranen die de wilgen al zolang hinderen
Verdriet omdat zij alleen naar beneden kunnen groeien
Niet in staat in de blauwe lucht te bloeien
Traan voor traan treuren zij hun verdriet
De vervulling van hun wens nimmer in het verschiet
Niet alles is echter zo hopeloos als het lijkt
Want alleen iemand die heel goed kijkt
Ziet in het water de weerspiegeling
Van wilg en horizon in tedere omstrengeling
haloween


haloween
wordt gevierd
kan akelig zijn
maar ook heel leuk
griezelen!


het pad

ik ben het pad ingeslagen
waar mijn herinneringen lagen
terwijl mijn voeten lopen
gaat het hek verder open
op dit punt in mijn leven
bleven oude wonden kleven
was er zo ontzettend veel pijn
om dingen die niet mochten zijn
dat wat ik ooit was
voelt als een moeras
waar ik zoek naar een hand
terwijl ik zink in drijfzand
hoe kan ik leren
dat deze ongepaste zaken
hoe te aanvaarden
dat mensen dubbel zijn
dat er naast het goede
het kwade er zal zijn?
dingen

als mijn gemoed overloopt
van ont of beroering door
de alledaagse dingen
dan vloeien uit mijn vulpen
veel woorden die hopelijk
eens groeien tot stijlbloempjes

gedicht in elf: depressie

uit bundel "geen gemakkelijke zoektocht"
oktober 2005
als

.als
.je
.leven
.een
.strijd
.wordt
.
.
.strijd
.dan
.voor
.jouw
.leven
.dat
.
.
.aan
.een
.zijden
.draadje
.hangt
.
.
.
.

door mij gemaakt sculptuur getiteld: Engelbewaarder
materiaal: serpentijn grijs/groen
haiku: lavendel
lavendelvelden
leven als god in frankrijk
met zonnenbloemen

tekening in waxkrijt, 2006

aquarel, 2005
haiku: vloeibaar zilver

als vloeibaar zilver
drijft het water in de zon
die haar zachtjes streelt
toeval

toeval
toe, val!
doe wel voorzichtig
anders breek je wat
opletten
foto's: Rimba, Burgers Zoo te Arnhem

onweer
onweer en bliksem
vreselijke harde knal
echt natuurgeweld
haiku: boswandeling

haiku: boswandeling
wandel in het bos
word een met de herfstkleuren
laat je zorgen los
bloem
wat een bloem
je kan doen
gewoon een steel
met wat blad
bloemblaadjes en een hart
het is gewoon
te gek
het doet je wat!

mijn aquarel bloemen in vaas
Brugge

Brugge
wonderlijke stad
bourgondisch en gastvrij
de hele stad museum
geweldig!
gedicht: herfstdagvandaag sneeuwde het
in rood, geel en goud
bladeren dansten tête a tête
een wals of een pirouette
om mijn hoofd
vandaag hagelde het
hamerharde eikels
puntige kastanjes
pleegden een aanslag
op mijn hoofd
vandaag daagde het
het is oktober
tijd om na te zomeren
voordat we gaan winteren
in mijn hoofd
gedicht: herfst
oh boom, wat ben je mooi
in deze bonte herfsttooi
het lijkt warempel net
of je op een schilderspalet
al die kleuren hebt gemengd
en ieder blad ermee hebt verwend
deze tijd van bruin, purper en goud
is het getijde waar ik het meest van houd
jouw prachtige bladeren vielen een voor een
dwarrelend gingen ze als afscheid van je heen
in dit knisperend bladerentapijt
raak ik nu mijn voetstappen kwijt
al die kleuren zijn zo prachtig
het wordt me haast te machtig
tezamen wiegend een betoverend schouwspel
ik krijg spontaan overal kippenvel
zodra die verhullende wolk verdwijnt
waardoor de zon op je bladeren schijnt
ineens sta je daar in vuur en vlam
niet alleen je bladeren maar ook je stam
wat kan ooit deze pracht evenaren
om dat ieder jaar te kunnen ervaren
is een cadeautje van de natuur
niets is zo prachtig, zo puur.


herkenning

raar
nu ik weer mezelf ben
voel ik me een ander
waarin ik me niet herken
juist
toen ik die ander was
voelde ik eindelijk
mijn eigen ik, mijn kern
waar
ben ik toch gebleven?
kom je heel snel terug
in mijn leven, alsjeblieft…
elfjes

elfjes
sprookjesachtige figuurtjes
transparante roze vleugeltjes
ik vind jullie prachtig
toverachtig
haiku: klaterend goud
voorbije vakantie

spanje, ik haat je
jij huichelend land
eens heb je me je warmte gegeven
terwijl je wist dat ik weer vertrekken moest
drie weken heb ik onder je hemel gelegen
genoten van jouw zon
gestoeid in jouw zee
bruingebrand ging ik van je heen
keerde terug naar mijn vaderwaterland
daar voelde ik me koud, leeg en eenzaam
en verlangde naar jouw warmte en
koesterende zon
1 reactie op dit bericht
Een fijne Namiddag kom ik je wensen XXXX