Berichten van 1 oktober 2008 tot 31 oktober 2008

jaap

er was er eens een knaap
die heette jaap
hij was een jongen
die door ieder meisje werd bezongen

hij was niet knap
maar ook niet lelijk
hij was wel begeerlijk
ieder meisje dat naar hem keek
voelde meteen een steek

maar onze jaap was nog zo groen
hij wist echt niet wat te doen
hij is doorgelopen en blijven hopen
dat eens zijn ontgroeningstijd zou komen.

spanje

spanje, ik haat je
jij huichelend land
eens heb je me je warmte gegeven
terwijl je wist dat ik weer vertrekken moest

drie weken heb ik onder je hemel gelegen

genoten van jouw zon
gestoeid in jouw zee
bruingebrand ging ik van je heen

keerde terug naar mijn vaderwaterland
daar voelde ik me koud, leeg en eenzaam
en verlangde naar jouw warmte en
koesterende zon

fotocamera

hoe vaak liep ik al door deze laan

liet ik mijn gedachten zo maar gaan

waarom heb ik niet eerder naar jullie gekeken

niet gezien dat jullie kleuren al verbleken?

wandelen kan een openbaring zijn

kijken naar de natuur heel fijn

door jou ging de wereld voor me open

kon ik scherper kijken door jouw “ogen”

ik richtte mijn focus door jouw lens

aanschouwde de wereld als fotomens

een tweeling paddestoel met rode stippen

wist ik zo mijn camera binnen te knippen

door de natuur slechts een kans te geven

kon ik de herfst mee naar huis nemen

een rolletje, een camera en wat papier

en kijk: plotseling staat die tweeling hier!

herfstdag

vandaag sneeuwde het

in rood, geel en goud

bladeren dansten tête a tête

een wals of een pirouette

om mijn hoofd

vandaag hagelde het

hamerharde eikels

puntige kastanjes

pleegden een aanslag

op mijn hoofd

vandaag daagde het

het is oktober

tijd om na te zomeren

voordat we gaan winteren

in mijn hoofd

gedicht in elf: bladeren

bladeren

dwarrelen overal

prachtige kleuren kijken

ritselend lopen door bladertapijt

eenmalig!

vrijheid is
zoiets groots

dat je pas
beseft wat
dat inhoudt

op het moment
dat je het
kwijt bent

de put

als ik in jouw ogen kijk
dan herken ik die vreselijke pijn
de somberte die jou gevangen houdt
maken jouw ogen nu zo akelig koud

echt, ik weet waar jij nu bent
die plek is mij ook bekend
jij ziet de ladder nog niet staan
waarmee je uit de put kunt gaan

angst en paniek slaan toe
je bent deze episode moe
hoe lang moet dit nog doorgaan?
wanneer komt hier een einde aan?

alle energie heb je nodig om te overleven
je kunt niets meer met een ander delen
het lijkt alsof je niet in je lichaam staat
dat het leven buiten jou om doorgaat

die somberte hult je in een cape van afschuw
haar zwaarte drukt pijnlijk op iedere zenuw
probeer ondanks dit allesverder te kijken
niet alles zal voor altijd uitzichtloos blijken

wat jij nodig hebt is geduld, kracht en tijd
vertrouw me,je krijgt hiervan beslist geen spijt
je doorleeft deze periodeniet zomaar
want naast de schaduwkant ligt licht voor je klaar!

na jou





na jou
zo rauw
heel koud
de rouw

uit bundel "rouwkost"

opgedragen aan jac van someren

knotwilgen

knotwilgen

daar staan jullie dan

geamputeerd winterklaar

wachtend op lente

haiku: stoppelvelden

is het mais gehakt

dan getuigen de stoppels

de zomer is voorbij

dierendag

een hond

jouw trouwe viervoeter

altijd je allerbeste vriend

vertroetelen

eiland

gestolde lava

door wolken omhelst

brengt een kostbaar goed

water

deze foto genomen op la gomera, canarische eilanden, spanje

Gelaat

in jouw gelaat

zie ik de blik

van beantwoorde liefde

tot de dood ons raakt

als dan de dood

ons plots wreed scheidt

dan verbindt onze liefde

hart en gedachten

door de dood heen

zijn wij nog een

totdat in volgend leven

jouw gelaat ontwaakt

uit bundel rouwkost

vandaag viert moeder haar verjaardag in de hemel