spanje

fotocamera

hoe vaak liep ik al door deze laan

liet ik mijn gedachten zo maar gaan

waarom heb ik niet eerder naar jullie gekeken

niet gezien dat jullie kleuren al verbleken?

wandelen kan een openbaring zijn

kijken naar de natuur heel fijn

door jou ging de wereld voor me open

kon ik scherper kijken door jouw “ogen”

ik richtte mijn focus door jouw lens

aanschouwde de wereld als fotomens

een tweeling paddestoel met rode stippen

wist ik zo mijn camera binnen te knippen

door de natuur slechts een kans te geven

kon ik de herfst mee naar huis nemen

een rolletje, een camera en wat papier

en kijk: plotseling staat die tweeling hier!

herfstdag

vandaag sneeuwde het

in rood, geel en goud

bladeren dansten tête a tête

een wals of een pirouette

om mijn hoofd

vandaag hagelde het

hamerharde eikels

puntige kastanjes

pleegden een aanslag

op mijn hoofd

vandaag daagde het

het is oktober

tijd om na te zomeren

voordat we gaan winteren

in mijn hoofd

gedicht in elf: bladeren

bladeren

dwarrelen overal

prachtige kleuren kijken

ritselend lopen door bladertapijt

eenmalig!

vrijheid is
zoiets groots

dat je pas
beseft wat
dat inhoudt

op het moment
dat je het
kwijt bent

de put

als ik in jouw ogen kijk
dan herken ik die vreselijke pijn
de somberte die jou gevangen houdt
maken jouw ogen nu zo akelig koud

echt, ik weet waar jij nu bent
die plek is mij ook bekend
jij ziet de ladder nog niet staan
waarmee je uit de put kunt gaan

angst en paniek slaan toe
je bent deze episode moe
hoe lang moet dit nog doorgaan?
wanneer komt hier een einde aan?

alle energie heb je nodig om te overleven
je kunt niets meer met een ander delen
het lijkt alsof je niet in je lichaam staat
dat het leven buiten jou om doorgaat

die somberte hult je in een cape van afschuw
haar zwaarte drukt pijnlijk op iedere zenuw
probeer ondanks dit allesverder te kijken
niet alles zal voor altijd uitzichtloos blijken

wat jij nodig hebt is geduld, kracht en tijd
vertrouw me,je krijgt hiervan beslist geen spijt
je doorleeft deze periodeniet zomaar
want naast de schaduwkant ligt licht voor je klaar!

na jou





na jou
zo rauw
heel koud
de rouw

uit bundel "rouwkost"

opgedragen aan jac van someren

knotwilgen

knotwilgen

daar staan jullie dan

geamputeerd winterklaar

wachtend op lente

haiku: stoppelvelden

is het mais gehakt

dan getuigen de stoppels

de zomer is voorbij

dierendag

een hond

jouw trouwe viervoeter

altijd je allerbeste vriend

vertroetelen

eiland

gestolde lava

door wolken omhelst

brengt een kostbaar goed

water

deze foto genomen op la gomera, canarische eilanden, spanje

Gelaat

in jouw gelaat

zie ik de blik

van beantwoorde liefde

tot de dood ons raakt

als dan de dood

ons plots wreed scheidt

dan verbindt onze liefde

hart en gedachten

door de dood heen

zijn wij nog een

totdat in volgend leven

jouw gelaat ontwaakt

uit bundel rouwkost

vandaag viert moeder haar verjaardag in de hemel

nazomer

in de nazomer

groeit de natuur van schoonheid

tot een meesterwerk

crocs

crocs

plastic klompen

hippe felle kleuren

gedragen door een man?

croque-monsieur!

kijken
is zien
met grijsgroenoranje ogen
wereld in ogenschouw nemen
beschouwen

voor Jac van Someren:
na jou



na jou
zo rauw
heel koud
de rouw

voel me zo ontheemd
van mezelf vervreemd
niets is hetzelfde
ben niet dezelfde

die jouw leven deelde
nu voel ik die weelde
van hier met jou te zijn
die gedachtes doen pijn

zal verder gaan
zal anders in
het leven staan
dan vóór jou

na jou
voel ik nog
steeds zo veel
van jou

haiku windmolens

windmolens wieken

draaien energiek wind om

as naar groene stroom

afscheid
van zomerdagen
nog wat zon
ook wind en regenbuien
nagenieten

gelukkig ben ik met jou getrouwd
tot nu heb ik het nog nooit berouwd
wij zijn er altijd voor elkaar
vormen zo een ongewoon paar

in goede en in slechte tijden
wisten wij elkaar te verlei(blij)den
plezier, zorgen, helaas ook
verdriet
wat deelden wij samen niet?

een echtgenoot die als slapie echt genoot
trouwe beschermengel tot aan de dood
mijn beste kameraad die achter me staat
mijn partner die voor ons huwelijk gaat

wat me nog rest van mijn leven
wil ik nog steeds met jou delen
hopelijk worden we samen goed
oud
en zeg ik dan nog dat ik van je houd!

evenaar

op de evenaar van mijn leven
tracht ik de even en oneven aren
van mijn innerlijke storm
eindelijk te bedaren

positieve en negatieve herinneringen
te voegen gelijk een ritssluiting
die niet langer scheidt
doch gapende wonden verbindt

opdat uiteindelijk alleen
wat littekenweefsel achterblijft