gedicht in elf: kijken

voor Jac van Someren:
na jou



na jou
zo rauw
heel koud
de rouw

voel me zo ontheemd
van mezelf vervreemd
niets is hetzelfde
ben niet dezelfde

die jouw leven deelde
nu voel ik die weelde
van hier met jou te zijn
die gedachtes doen pijn

zal verder gaan
zal anders in
het leven staan
dan vóór jou

na jou
voel ik nog
steeds zo veel
van jou

haiku windmolens

windmolens wieken

draaien energiek wind om

as naar groene stroom

afscheid
van zomerdagen
nog wat zon
ook wind en regenbuien
nagenieten

gelukkig ben ik met jou getrouwd
tot nu heb ik het nog nooit berouwd
wij zijn er altijd voor elkaar
vormen zo een ongewoon paar

in goede en in slechte tijden
wisten wij elkaar te verlei(blij)den
plezier, zorgen, helaas ook
verdriet
wat deelden wij samen niet?

een echtgenoot die als slapie echt genoot
trouwe beschermengel tot aan de dood
mijn beste kameraad die achter me staat
mijn partner die voor ons huwelijk gaat

wat me nog rest van mijn leven
wil ik nog steeds met jou delen
hopelijk worden we samen goed
oud
en zeg ik dan nog dat ik van je houd!

evenaar

op de evenaar van mijn leven
tracht ik de even en oneven aren
van mijn innerlijke storm
eindelijk te bedaren

positieve en negatieve herinneringen
te voegen gelijk een ritssluiting
die niet langer scheidt
doch gapende wonden verbindt

opdat uiteindelijk alleen
wat littekenweefsel achterblijft

zomeren

drie maanden

wachten op zonnestralen

gaan jullie nog komen?

hartewens

gelaat

in jouw gelaat

zie ik de blik

van beantwoorde liefde

tot de dood ons raakt

als dan de dood

ons plots wreed scheidt

dan verbindt onze liefde

hart en gedachten

door de dood heen

zijn wij nog een

tot in volgend leven

jouw gelaat ontwaakt

uit bundel Rouwkost

kanker

terminale fase

moeder ziet geel

wachten op de dood

onverteerbaar

uit bundel "rouwkost"
juni 2007

roken




roken

zeer ongezond

zwarte longen protesteren

moeizaam verloopt de ademhaling

stikstok!

fietsen

fietsen

twee wielen

witte benen beurtelings

trappend naar ver vooruit

fietsvakantie

treurwilgen

als edele ridders staan zij
langs de waterkant in een rij
jarenlang staan zij daar te treuren
zijn door niemand op te beuren

echter de lente kleurt hun hout
met fijn groen en fonkelend goud
in deze groengouden sluier glinsteren
de tranen die de wilgen al zolang hinderen

verdriet omdat zij alleen naar beneden kunnen groeien
niet in staat in de blauwe lucht te bloeien
traan voor traan treuren zij hun verdriet
de vervulling van hun wens nimmer in het verschiet

niet alles is echter zo hopeloos als het lijkt
want alleen iemand die heel goed kijkt
ziet in het water de weerspiegeling
van wilg en horizon in tedere omstrengeling

als de tranen





als de tranen
van mijn verdriet
zijn veranderd tot

ellenlange
parelsnoeren
dan zal de luster

van iedere traan
mij beslist sieren
als ik weer geniet

beukenboom

de wind speelt
een symfonie
met de bladeren
in rake noten

de wind raakt
de boom zichtbaar
zodat ze plots
huilt van het lachen

de wind wiegt
als een moeder
takken in slaap
totdat de boom droomt

de wind staakt
haar wilde bui
de boom komt tot rust
de laatste noot valt

geduld

even luisteren …

een gouden deugd

helaas voortaan behoorlijk zeldzaam

jammer!

metamorfose

als een rups kroop ik traag voort
door pijn dag en nacht gestoord
ik kronkelde me in allerlei bochten
en heb me zo door het leven gevochten

steeds verder ben ik weg gegleden
tot er niets meer was in dit heden
ik was mijzelf volledig kwijtgeraakt
en heb door uitputting de strijd gestaakt

mijn oude huid die past me niet meer
juist daarom doet het overal zo zeer
het besef: het zal anders moeten gaan
ik wil weer midden in het leven staan

ik spin een schuilplaats vliegensvlug
trek me daarin behoedzaam terug
in die fijne zijden witte cocon
kan niemand meer aan me komen

dan kan ik me geheel bij zinnen
andermaal gaan bezinnen
ik kan mezelf aan gaan leren
een waardevol leven te leven

het zal wel keihard werken zijn
zo komt er een eind aan de pijn
ik hoef mijn lijf niet te haten
kan deze schuilplaats verlaten

ik spreid onwennig mijn vleugels
kom los, bevrijd me van teugels
nergens iets dat me nog hindert
vol levenslust dat het zindert

fladder ik dan kleurig wat rond
gelukkig, ik ben weer gezond!

voor rian


kanker
een strijd
tegen onzichtbare cellen
chemokuren en bestraling volgen
aanvallen!

mantelzorger

zelfopoffering
de zorg voor
een dierbare

de mantelzorger
omringt je met
de mantel der
naastenliefde

net zo lang
totdat het
slachtoffer zelf
waar-lijk op is

uit bundel "rouwkost"

ineens spring je tevoorschijn
prachtig beest, klein en fijn
je bent haast tam
even zit je stil en dan...

met het zonlicht op je staart
spring je met gezwinde vaart
razendsnel over de muren
naar de tuin van de buren

op een zonovergoten tak
ga je geheel op je gemak
zitten knabbelen aan een nootje
dat je vastklemt met je pootje

in een stadstuin verwacht je niet
dat je zomaar een eekhoorntje ziet
je hebt me in mijn ziel geraakt
van deze dag iets heel bijzonders gemaakt.

vroeg in de ochtend loop ik over straat
ik zie hoe de regen bellen blaast
ze blijven op de plassen drijven
en vormen grillige lijnen
ze brengen me in vervoering
die over gaat in ontroering

even ben ik weer het kind
dat die kleuren zo prachtig vindt
die op hun bolling ontstaan
en mijn ogen niet ontgaan
waarom ze zo plotseling knappen
zal ik wellicht nooit snappen

de bellen, ze zijn zo mooi
maar toch vallen zij ten prooi
ze spatten uiteen in de plas
die even hun schuilplek was
onzichtbaar worden ze opgenomen
zo kunnen ze zachtjes verder stromen

op reis naar de zee via de rivier
zo bijzonder, hun startpunt dat lag hier