gedicht: olifantje
Er liep eens een olifantje
Niet hand in handje
Maar slurf aan staart
Vrolijk door onze straat
Hij liep achter zijn moeder aan
Wist niet waar zij naar toe zou gaan
Volgde haar vol vertrouwen
Wist dat hij op haar kon bouwen
Achter hem liep zijn tante
Die wist al van wanten
Zij deed meteen haar plicht
Als moeder van zijn nicht
Voor Ollie was het de eerste reis
Gelukkig was hij wel zo wijs
Dat hij zijn moeder volgde op de voet
Zo vormden zij een leuke stoet
Zij kozen mijn garageraam
Om heerlijk stil te staan
En daar een poosje te talmen
Onder de exotische palmen
De zonnestralen op hun snoet
Beviel ze zo ontzettend goed
Dat ze mijn fantasie belonen
En hier zijn komen wonen
Zoals je waarschijnlijk meteen ziet
Gevaarlijk zijn deze olifanten niet
Maar pas op voor die ene met die lange snuit
Want voor je het weet loopt hij zo dit gedichtje uit!
gefeliciteerd met de geboorte van olifantje K in de Antwerpse Zoo
1 reactie op dit bericht
er zal morgen wel heel veel volk zijn in de zoo om de kleine te bewonderen Tonja
Een aangename dag toegewenst vanwege Amor Fati !
Als we de zo vurig verlangde rust eindelijk hebben, hebben we er niets meer aan.
In het ongeluk vinden wij meestal de rust terug, waarvan wij door de vrees voor het ongeluk beroofd werden