Gedichten over van alles wat ik meemaak. De gewone alledaagse dingen of bijzondere voorvallen. Bewondering van de natuur tijdens het fietsen of wandelen. Ik schrijf ook over emoties, ziektes, dood, het rouwen na het verliezen van dierbaren.
Over deze serieuze zaken praten we niet zo gauw. We stoppen ze liever weg.
In de afgelopen jaren verloor ik vele dierbare familieleden door kanker.
Mijn keramiekleraar Jac van Someren overleed door een tragisch ongeluk.
Ook schrijf ik over het hebben van een chronische ziekte: fybromyalgie (weke delen reuma) en een psychische ziekte. Naast fybromyalgie heb ik een bipolaire stoornis (manisch-depressief). Hierdoor verloor ik mijn werk. Dit alles zette mijn wereld behoorlijk op zijn kop.
Hierdoor sta ik nu wel veel bewuster in het leven. Ieder nadeel heeft ook een voordeel!
Mijn emoties heb ik verwoord in mijn gedichtenbundels "Geen Gemakkelijke Zoektocht" en "rouwkost". De bundels zijn uitverkocht. Enkele gedichten uit die bundels treft u regelmatig aan op mijn blog.
In 2012 hadden we weer te maken met kanker namelijk bij mijn Janneman. We maakten onzekere en spannende tijden mee. Jan is geopereerd en de tumor is verwijderd. In mei is hij door het Anthony van leeuwenhoekziekenhuis ontslagen. Daarmee sluiten we vijf jaar spanningen en controles af. Alles is gelukkig goed en hopelijk blijft dat zo!
Laat me eens weten wat u van mijn blog vindt. U krijgt altijd antwoord.
lang staarde ik uit over de onstuimige zee de wind nam moeiteloos mijn zorgen mee het repeterende ritme van eb en vloed werkte heel rustgevend op mijn gemoed
intuïtief luisterde ik naar mijn gevoel mijn ogen zochten telkens hetzelfde doel daarginds aan het einde van water en lucht zag ik donkere strepen van vogels in hun vlucht
mijn gedachten zweefden vanzelf naar de horizon het leek alsof ik met hen méévliegen kon laag over de branding scherende meeuwen die naar mij een boodschap schreeuwden
de golven rolden hun bericht naar het strand schreven zomaar allerlei letters in het zand terwijl mijn ogen er ijlings overheen dwaalden mijn hersenen koortsachtig de geheimcode vertaalden
stroomde langzaam het gevoel terug in mijn hart nee, daar had ik zelf echt niet aan gedacht dat meeuwbericht kwam heel diep bij mij aan op mijn wang rolde eindelijk een verlossende traan.
nooit geweten dat
