haiku: boswandeling

haiku: boswandeling
sokken
sokken
rare dingen
raken elkaar kwijt
ongewild toch een eenling
weessok
Treurwilgen
Als edele ridders staan zij
Langs de waterkant in een rij
Jarenlang staan zij daar te treuren
Zijn door niemand op te beuren
Echter de lente kleurt hun hout
Met fijn groen en fonkelend goud
In deze groengouden sluier glinsteren
De tranen die de wilgen al zolang hinderen
Verdriet omdat zij alleen naar beneden kunnen groeien
Niet in staat in de blauwe lucht te bloeien
Traan voor traan treuren zij hun verdriet
De vervulling van hun wens nimmer in het verschiet
Niet alles is echter zo hopeloos als het lijkt
Want alleen iemand die heel goed kijkt
Ziet in het water de weerspiegeling
Van wilg en horizon in tedere omstrengeling
haloween


haloween
wordt gevierd
kan akelig zijn
maar ook heel leuk
griezelen!


het pad

ik ben het pad ingeslagen
waar mijn herinneringen lagen
terwijl mijn voeten lopen
gaat het hek verder open
op dit punt in mijn leven
bleven oude wonden kleven
was er zo ontzettend veel pijn
om dingen die niet mochten zijn
dat wat ik ooit was
voelt als een moeras
waar ik zoek naar een hand
terwijl ik zink in drijfzand
hoe kan ik leren
dat deze ongepaste zaken
hoe te aanvaarden
dat mensen dubbel zijn
dat er naast het goede
het kwade er zal zijn?
dingen

als mijn gemoed overloopt
van ont of beroering door
de alledaagse dingen
dan vloeien uit mijn vulpen
veel woorden die hopelijk
eens groeien tot stijlbloempjes

gedicht in elf: depressie

uit bundel "geen gemakkelijke zoektocht"
oktober 2005
als

.als
.je
.leven
.een
.strijd
.wordt
.
.
.strijd
.dan
.voor
.jouw
.leven
.dat
.
.
.aan
.een
.zijden
.draadje
.hangt
.
.
.
.

door mij gemaakt sculptuur getiteld: Engelbewaarder
materiaal: serpentijn grijs/groen
haiku: lavendel
lavendelvelden
leven als god in frankrijk
met zonnenbloemen

tekening in waxkrijt, 2006

aquarel, 2005
haiku: vloeibaar zilver

als vloeibaar zilver
drijft het water in de zon
die haar zachtjes streelt