Mijn programma is een beetje overhoop geraakt.

In de vorstperiode zitten lag het tuinwerk stil. Bij de dooi kon ik ook niet in de tuin.

Ik was gisteren bij vrienden en daar was moeder de vrouw naarstig confituur aan het maken.

Zo volop in de winter confituur maken , dat is toch veel duurder dan in de zomer.

Zo merkte ik op.  Nee hoor, kreeg ik als antwoord. 
Fruit kan je bewaren in de diepvries en in de winter heb ik veel meer tijd.

Op mijn vraag welke confituur ze klaar maakte  mocht ik eventjes proeven .
De Pompoenconfituur met appelen en gember en de pompoenconfituur met
rabarber en gember zijn,
                                     een heerlijke combinatie. 


Ik moet zeggen dat het was om je lippen af te likken. 
Als je de rabarberstelen bewaart in de diepvries dan hoef je ze enkel te ontdooien voor je ze gebruikt..

Bij ons in de diepvries zit er ook een vak vol met jeneverbessen frambozen, aalbessen en noem maar op. 
Als de confituur gemaakt is van vers of van ingevroren fruit, je smaakt uiteindelijk geen verschil.
Confituur van pompoenen met andere vruchten en vooral met gember, was nieuw voor mij. 
Dit is een echte winterconfituur en we weten allemaal dat gember opwarmt.
Bij het zoeken naar gemberconfituur vond ik ze nooit zuiver maar wel

 zoals hier appesiel met gember.

  Twee dagen voor de vorstperiode heeft mijn broer de wilde rozen gesnoeid.


Ze stonden nogal wild en de seizoenen stonden toch op hun kop. Dus liet ik maar begaan. 


De hoopjes snoeihout zijn blijven liggen en zullen opgebonden worden als het warmer is dan nu.



Zowel de bovenvijver als de onderste zijn dicht gevroren.  De bussel die ik plaatste is juist op tijd gekomen.

Omdat ik ook de perenboom wil vellen heb ik hulp ingeroepen.

Door een ernstig werkongeval, kan ik geen beroep meer doen op mijn oudste broer.
Hij zou dit klusje in minder dan een uur hebben geklaard. 
Mijn jongste broer en ik zullen het boompje ook wel klein krijgen maar met heel wat meer moeite en gepruts. 


Eerst hebben we samen de klus rond de vijvers afgewerkt.

Dan was ik uitgeteld en is mijn broer begonnen de perenboom wat minder omvangrijk te maken.


Dit is wat er  over blijft voor een latere datum.
Jullie zijn natuurlijk nieuwsgierig naar de redenen waarom deze mooi en gezond uitziende boom moet verdwijnen.
De hoofdreden zijn de vruchten.
Je kan de peren niet bewaren. Ze zijn heel kort sappig en worden dan melig. 
Het zijn ook geen inlegperen. 
Dit was voor Colette voldoende  om mij te vragen, die boom te vellen. 
Er komt een andere boom in de plaats.

Mijn eerste snoeidag viel zwaar.  Niet meer gewoon om veel te werken. Ik moet terug in vorm geraken.  
 
De fijnere takken worden geknipt. 


De dikkere worden afgezaagd.


Alle takken worden direct op bussellengte geknipt.


Ik verzamel normaal gezien het snoeihout op gelijke hoopjes. 
Maar gisteren is het gestopt na één enkel hoopje van zo ongeveer de hoeveelheid van een bussel.
Een mens buiten conditie is ook vlug buiten adem.


Ik heb er twee keer een half uur over gedaan om één bussel te vergaren en te binden.


Dan heb ik de afsluiting van de vijver geopend. 


De bussel plaatste ik in de hoek van de vijver.  Dit is voldoende om de vissen zuurstof te geven als de vijver volledig dicht vriest.

De seizoenen staan op hun kop.


De sneeuwklokjes staan reeds van in december in bloei.
Plus al de andere bloemen die buiten hun bloeitijd,
 misleid zijn door de te hoge temperaturen voor de tijd van het jaar.


Dat je in de winter het gras een kalkbeurt geeft, is normaal. 


Nog nooit was de vijver op dit tijdstip van het jaar zo troebel. 
Het is de eerste keer dat ik er zeewier korrelkalk in werp.
Als ze er juist ingeworpen zijn zie je ze liggen op de lage bodem van de rand. 


Eens die korrels beginnen op te lossen  wordt de vijver melkachtig troebel. 
Na enkele dagen is dat weggetrokken en zou het water helder moeten zijn.

Er komt inderdaad een dag dat ik de tuin niet verder kan onderhouden.

Het grootste werk is de moestuin.  Die zal er eerst moeten aan geloven. 










De groenten zullen één na één uit het tuinbeeld verdwijnen.



Het kleinfruit zal blijven maar zullen we dan nog de vogels vlug genoeg af kunnen zijn?

We  haalden onze kleindochter.
Het is kerstverlof en zoals ieder verlof als onze kinderen moeten werken, krijgen we een kleinkind op bezoek.
Dit keer is het dus de kleindochter.  Gelukkig heeft ze ’s morgens meer nood aan oma dan aan opa en kan ik het relatief rustig houden.

Ik de loop van de dag verandert dat al vlug.
Mijn voornaamste bezigheid is dan met de kleine eieren roven bij de kippen,  of op zijn minst drie keer gaan kijken of er reeds een ei is tot ze er eentje naar oma kan brengen.
Toen ze hier de vorige keer waren was haar broer voor geweest.  Ze bleef maar zagen en zagen tot mijn dochter een gekookt ei  in haar zak meenam en haar, mits een paar handigheidjes,  zo kon paaien.
Toen ze aan de glazen keukendeur kwam, klopte ze met het ei op de ruit, terwijl ze riep ...oma, voor jouw. 
Het leek er op alsof ze door had dat haar ma haar had gefopt.  Voordien had ze nog nooit met een vers ei op de ruit getikt.  Het gekookte ei kon zo gepeld worden.

Ik kreeg een rechtzetting van de beheerde van deze blog.
 Eerst stuurde hij mij een mail over het onderwerp.  Daarin had hij het over de ‘aardappelbovist’.  Ik ben altijd vlug om nadere informatie te verzamelen en ging aanstond op zoek. Wat ik niet had opgemerkt, was dat hij een bijdrage plaatste waarin het ging over de reuzebovist.
De tweede mail, om de zaak helemaal uit te klaren luidt als volgt:
Op de site had ik het over de REUZENBOVIST.
In mijn eerste mail dacht ik spontaan aan ‘de aardappelbovist’  maar deze is het dus niet!
Op de site staat het wel juist.
Het gaat dus niet om de aardappelbovist maar wel degelijk om de Reuzebovist.

Op de site:
http://www.liliancam.net/weblog/2006/09/19/paddenstoelen-recept/   vond ik het onderstaande:   

Paddenstoelen in de pan en kokkerellen maar…
door FEMKE STERKEN

19 SEPTEMBER 2006 – APELDOORN
 – Maar weinig mensen weten dat er op de wereld meer dan 100.000 soorten paddenstoelen groeien. Daarvan zijn er rond de 3500 in Nederland te vinden. Een kleine vijftig soorten kunnen gegeten worden.
De ‘reuzenbovist’ is bijvoorbeeld erg lekker als hij gebakken wordt met een beetje knoflook. Ook kan deze paddenstoel met een jasje van beslag in de frituurpan.

Eekhoorntjesbrood is natuurlijk bekend uit de Italiaanse keuken (porcini).

Voor wie graag met paddenstoelen kokkerelt, is hier een heerlijk Stentor-recept:
-Kook wat verse pasta.
-Bak kastanjechampignons, oesterzwammen en gewone champignons in olijfolie.
-voeg nog toe: drie tenen knoflook en een gedroogd pepertje.
-Gooi er na een minuut of zeven een bekertje room bij en laat een tijdje sudderen.

-Serveer de pasta met daar overheen de paddenstoelensaus en versnipper er wat peterselie over.
-Glaasje witte wijn erbij en smullen maar. Eet smakelijk!

De paddenstoelen natuurlijk wel in de supermarkt kopen en niet zelf plukken! Dat is wel zo veilig.

Als je de foto ziet van die sponsachtige ‘reuzenbovist’ dan kan je toch moeilijk geloven dat deze eetbaar is en bovendien lekker met knoflook.
Ik denk dat we beroep zullen moeten doen op een echte zwammenspecialist. De aardappelbovist daarentegen is giftig.

Op de site  http://plusmagazine.knack.be/nl/gezondheid/voeding/artikel/531/paddenstoelen-mager-en-gezond/3  lees je o.a.:

Zelf plukken blijft gevaarlijk
Zelf kweken is kinderspel.                 Natuurlijk lees je daar nog veel meer.

Voor rauwe -oester liefhebbers zocht ik een receptje op.  Ik kwam terecht op.  http://www.receptjes.be/recept_bloody_mary_oesters.html

 
Ingrediënten   voor 2 Personen:
-10 verse oesters
- tabasco
- peper
- 10 ijsblokjes
- 25 cl tomatensap
- 1 maat wodka
- 1 theelepel worchester saus
- 1 stukje selder (zeer fijn gesneden)
- 1 tomaat (ontveld, in kleine blokjes gesneden)

Bereidingswijze

-Vraag in de winkel of men de oesters voor je wil openen (Of doe het zelf; zie kooktip onderaan).
-Maal de ijsblokjes fijn in de keukenrobot. (of wikkel ze in een propere theedoek en sla ze plat met een hamer).
-Doe het gemalen ijs in een diep bord en schik er de oesters bovenop.
-Meng het tomatensap met de wodka, de ‘Worchester’ saus en enkele druppels tabasco.
-Vul elke oester met dit mengsel en kruid bij met wat peper.
-Schik de selder en de blokjes tomaat op de oesters.
-Onmiddellijk serveren.

Voor niet liefhebbers van rauwe oesters, zoals ik er een ben,  geef ik het recept van mijn vrouwtje mee.
Als de oesters geopend zijn:

-strooi op elke oester een beetje geraspte Parmezaanse kaas.

-besproei ook even met wat vers citroensap.

-plaats eventjes in een voorverwarmde oven op +/- 250°

-dien op

Voor mij is dat voldoende om het tot een feestelijke lekkernij te maken.

Rauw lust ik ze aan geen kanten.  

  
       Laat je niet tegenhouden door het feit dat nieuwjaar dag voorbij is.

Ik dank de beheerder van onze site voor de reactie en de foto’s  Ik deed heel wat opzoeking.

Op onderstaande site kwam ik op een forum terecht waar er wordt gereageerd op de vraag of de ‘aardappelbovist’ eetbaar is.

http://vroegevogels.vara.nl/Forum.35.0.html?&no_cache=1&view=single_thread&cat_uid=3&conf_uid=10&thread_uid=22572

   
Uit de lijst van giftige en niet eetbare paddenstoelen op. http://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_giftige_paddenstoelen haalde ik de:

Vergiftigd wil meestal zeggen zeggen dat het niet dodelijk is bij consumptie maar wel bijvoorbeeld braakneigingen kan opwekken of koortsaanvallen teweegbrengen.
Een vergiftiging is het ziek worden en/of pijn krijgen als gevolg van het eten, drinken, inademen, op de huid of in de ogen krijgen van (te veel van) een schadelijke stof.

Het verwonderd mij wel dat ik op Google afbeeldingen geen enkele afbeelding vind die deze benaderd die ik nam in de tuin van mijn vrienden. 

De klaarste uitleg kan je vinden op

http://home.scarlet.be/benny.lenaerts/paddestoelen/aardappelbovist/index.html

Verdere reacties blijven welkom. 

Ik werd bij vrienden binnengeroepen...het was voor de tuin! Je zal het maar voorhebben. 
Er liggen in hun tuin twee mysterieuze bruine bollen van verschillende afmetingen.
En het zijn dan nog bollen die zich verplaatsen ook! 

Ik had zoals bijna altijd mijn fotoapparaatje op zak zodat ik niet terug moest om ze op beeld te brengen. 

Wie kan er aan dit mysterie een naam en een verklaring geven. 
stuur jouw antwoord naar dalae@ pandora.be
Dank bij voorbaat.

     Aan alle dames schenk ik  nu deze kleurrijke digitale 
     veldbloemetjes vergezeld van de wens dat jullie in 2012
     regelmatig eens een echt fris ruikertje zouden mogen
     ontvangen.

Eens de bessen verplant volgt  het begin van de afwerking. 

Het eerste wat ik doe is het opzij harken van de houtsnippers die tussen de bessenstruiken  lagen. 
Er is heel wat aarde in vermengd geraakt. 
Dat zal alleen maar de vertering bevorderen.  Dan heb ik  de grond geëffend.   

De mest die op het nieuwe plantvak van de bessenstruiken verspreid lag wordt tegen de struiken gestapeld. 


De delfkoord wordt gespannen om de limieten van het grasvak te bepalen en
er wordt afgeboord. 


Met de stevige kapper wordt de boord losgemaakt.
Zo probeer ik elke dag minstens een half uurtje verder te werken tot de klus is geklaard.  

Ik voel me voldoende hersteld om er terug in te vliegen. 

Maar moeder de vrouw maant mij voortdurend aan om het maar wat kalmer aan te doen. 

Mijn antwoord is dan altijd…meisje toch, dat zal wel zich zelf verbieden. 

Mijn werkritme kan ik moeilijk aanpassen, dat moet vanzelf komen.  De werkduur, daar kan ik wel aan sleutelen. 
De raad van de dokter is altijd toepasselijk. 
Manneke, goed luisteren naar de taal van jouw lichaam hé!
Zo ben ik herbegonnen met mijn gewone werk. 


Struik na struik wordt uit gedolven.


Ze worden zorgvuldig teruggeplant.


Eén na één werden ze eerst bij gesnoeid.


Het gaat vlug en duurt niet zo lang vooraleer ze allemaal gerooid zijn. 


Als ze alle vier terug in de grond zitten en een beetje aangegoten, neem ik een uurtje rust. 


Na de pauze, met een goeie kop verse warme groentesoep,  giet ik pas geplante struiken nogmaals aan. 


Dan rest er mij enkel nog het opruimen van de stekeltakken die ik in een plastiekzak samen duw. 
Die zak gaat mee naar het containerpark waar hij gedumpt wordt bij het brandbaar materiaal.

Naar aanleiding van de aanschaf en de lectuur in boekje  'HET TUINBASISBOEK'
en meer bepaald waar het gaat over de wensen lijst  stelde ik concreet de vraag: 
Wat wil ik veranderen in de tuin en waarom?

Toen we vorige zomer een familiebijeenkomst hadden en een werpspel speelden werden we gehinderd door gebrek aan oppervlak en kwamen de werpblokken steeds maar weer in de kruisbessen terecht.

Het speelveld was enkele meters te kort.

Door het verplanten van de kruisbessen los ik het stekelprobleem op maar ook dat van de lengte van het speelveldje.

Naast de speelruimte ligt een stukje bemeste grond waar ik pompoenen op teelde.  Daar wil ik de kruisbessen overbrengen.

De enige voorbereiding die ik moet doen is uitmeten of er voldoende ruimte is. 
Ik stel reeds vlug vast dat ze zelfs een heel klein beetje verder uiteen zullen staan. 

Het verplanten zou een eenvoudig werk zijn moest het in snoeien er niet bijkomen. 
Kruisbessen zijn nu eenmaal geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken.

Het gras inplanten waar de bessen  stonden, zal toch meer werk vragen.
Wel heb ik ruim de tijd om deze klus te klaren.

Ik kies voor inplanten omdat we dan het veld direct kunnen gebruiken. 
Als ik nieuw gras inzaai, is dit stuk veld het hele nieuwe jaar onbruikbaar.

Er is nog heel veel groen in de wintertuin maar ook verwachte en
niet verwachte andere kleuren.

 

Bij vrienden vond ik deze rij bomen  als een hoogtepunt van kleur.
De naam ben ik vergeten omdat ik die niet noteerde. 
Maar velen onder jullie, bezoekers van deze blog,  zullen die naam wel kennen.
Dit is speciaal aangeplant voor de kleur in de winter.
Al naar gelang  de hardheid en gestrengheid van de komende winter
zullen de vogels, vroeg of laat, die bomen kaal eten.
Ondertussen is deze vlammende aanwezigheid een weelde voor het oog.

En hier is er dan in mijn tuin een kleur aanwezig die je er helemaal niet verwacht.
 In de kruidenhoek staat een hyacint te bloeien tussen het min of meer aangetaste
groen van de vergeet me nietjes. 


In de vijver zorgen de vissen voor kleur want met de relatief warme temperatuur
zwemmen ze overdag nog regelmatig aan het oppervlak.