rustig aan???
Wat rustiger aan! Wat dacht je...zal het lukken met mijn temperament. Ik moet er het beste van maken. Zo lang als het gaat, gaat het.
+ Ondertussen krijgen de buitentomaten hun eerste klop. Lange tijd zeer nat en dan plots volle zon. De 'plaag' is dan een klassiek gegeven.
Vooral de minitomaatjes gaan vlug naar de vaantjes.
De staakbonen roepen luid om geplukt te worden.
De paprika's in de miniserre vragen ook om een oogstbeurt.
En een kwartier geleden kreeg ik een telefoontje...deze voormiddag brengen we de beloofde jaarlijkse kar mest.
Rustiger aan...wat dacht je?
Mezelf opjagen zal zeker niet gebeuren...dat is reeds lang verleden tijd.
Mest naar de tuin voeren gebeurt op mijn ritme: vijf kruiwagens voeren en een half uur rusten en dan opnieuw die portie herhalen en rusten enz..tot het einde.





Vanop het muurtje van het kerkhof, gaf Bert ons een overzicht van de komende dag met als eindpunt...terug in Vlaanderen.
Eén van de troeven van het kerkje is een brandraam van George Braque. 

Ik was echt ontroeert door de eenvoud en de soberheid. Het leek meer op een watermerk in het glas dan op een brandraam.
Toen ik Jean Renut natrok op het internet kreeg ik in het Nederlands, onderstaande korte samenvatting. Als ik op de Franse site ging is de foto dezelfde maar de tekst is heel wat uitgebreider. 






een dame in het totale verhaal verweven die de verborgen kracht van de verzameling is. 




































