Als ik mijn fotoarchief open en lukraak er eentje uitpik, uit de lente- of zomermaanden, dan droom ik weg in herinneringen. Dan geniet ik tenvolle van mijn vruchtbaar geworden tuin door het toepassen van de biologische principes. Dan voel ik als het ware, bij deze foto hier,  hoe de lekkere boontjes wegsmelten op mijn gehemelte. En potverdorie, het water komt waarempel opnieuw in mijn mond. De huidige realiteit is een rustende kille tuin waar je enkel nog komt om er een wintergroente te oogsten. 

Bij dit speciale weer is het dradennet, dat ik vorige lente spande over de vijver en een deel van de tuin, nu goed zichtbaar. Gewoonlijk is enkel de groene wasdraad goed op te merken. Voor de andere draden moet je het weten of je let er niet op. Sedert die draden gespannen zijn is de reiger niet meer op bezoek geweest.  Ook de kouwen, die de mezenballen zomaar weg roofden onder het hulpeloos oog van de lieve meesjes, komen niet meer.

Er is altijd wel iets te doen in een grote of middelgrote tuin. Ik heb me de laatste dagen moeten beperken tot wat rondlopen en kijken. Ik kan vandaag bv een half uurke hout zagen voor de kachel.  Daar kan je goed warm van worden en bij zo'n werk kan je best handschoenen gebruiken.
In principe ben ik elke dag minstens een half uur in de tuin, kwestie van genoeg beweging te hebben.

Als je de winterbloemkolen zo ziet staan, ineengedoken en een beetje verrompeld, lijden ze duidelijk toch onder de kou.  Ze staan ook bijlange niet zo fel als verleden jaar. Ik heb er geen schrik voor dat ze de winter niet doorgeraken.  Droge vorst met soms snedige wind is natuurlijk gevaarlijker dan vorst na een pak sneeuw.

Dit hier is nog een plant die zeker in de koude serre moet. De agave verdraagt wel enkele graden vorst.  Het is vooral de schrale vrieswind uit het oosten die de plant fataal kan worden.

Nu de moestuin af is voor de winter, deed ik een toerke in de siertuin.  Hier moet ik vaststellen dat de wilde tuin die ik hebben wil, meer een verwilderde tuin is.  dus werk in overvloed.  Maar mijn rug pruttelt tegen.

Een zachte winterprik doet de kardoen en nog veel andere planten in moes- en soertuin er maar kouerig lijken bij te staan. De weerman had mist voorspeld maar het weer hier aan de kust trekt zich daar niets van aan. Een winterzonnetje weliswaar maar het is nog altijd 1000 keer beter, zeker voor het humeur dan al die nattigheid van de laatste tijd en de beloofde mist. De kou nemen we er graag bij.

Reeds maandagmorgen vroeg legde ik de ramen op de koude bak omdat er behoorlijk wat regen aangekondigd was.
Nu het droger en zonniger wordt kan de grond voldoende opwarmen tegen half januari. Bij heviger vorst zal ik de bak afdekken.

Eens de mest ingevoerd en open gestrooid wordt ze ondiep in gespit.  Spitten mag maar zodanig dat je de verschillende grondlagen niet mengt. De tweede zijwand wordt ook geplaatst en de koude bak is klaar. De ramen moeten er zo vlug mogelijk op omdat de grond voldoende vochtig is en ook om te beletten dat de poes gaat bijbemesten.

Ik laat één zijkant open zodat de mest rechtstreeks kan in de bak gevoerd worden. Dit zijn allemaal heel eenvoudige dingen maar je moet er gewoon aan denken. Iemand met een slechte rug denkt aan alle zulle kleine zaken en maakt zich het leven relatief gemakkelijk.

Elk jaar opnieuw, van zohaast de venkel is geoogst wordt de koude bak teruggeplaatst. Ik heb zelf de betonplaten gegoten van gewapend beton. Heb ze zo dun moglijk gehouden om het gewicht te beperken tot een minimum. Zo is het elke jaar niet zo'n zware klus om de bak weg te nemen in het voorjaar en terug te plaatsen in het najaar.

Deze foto is nu genomen, in december.  Het weer heeft zotte kuren.  Het is overwegend nat en de laatste dagen zeer winderig. Er staat ons volgens het weerbericht nog van dat fraais te verwachten. Maar ik klamp me vast aan de weinige momenten van zonneschijn. Er is nog weinig bloei en dus kleur in de tuin.  De dankbaarste bloeier is voor mij de schoenlappersplant met zijn blinkende grote groen en bruinrode bladeren.  Het is in feite een zeer vroege voorjaarsbloeier maar bij ons in de tuin heeft hij het hele jaar gebloeid.

Twee kilogram rode ui pellen en versnipperen is een hele karwei. Als je dat kan zonder één traantje te laten, dan is dat geen kunst maar een gave. Gelukkig de vrouw die dat kan. Ook gelukkig de vrouw die over deze gave beschikt en haar wil helpen.
Waarom rode ui?  Daarmee bekom je een confituur met een heel mooie rode kleur.  Met de smaak heeft het niets te maken  maar het oog wil toch ook wat!

Na het pellen en versnipperen, zonder één traan te laten, was het aan moeder de vrouw. Vraag geen recept hé want ze wil het niet prijs geven. Onder ons gezegd, ze kan het niet. Ze haalt een recept van het internet, rammelt en sleutelt er aan tot het recept de label 'VAN HET HUIS' waardig is.  Ik denk niet dat ze twee keer hetzelfde zal doen. Het is telkens anders maar de kunst om het altijd lekker te laten smaken heeft ze wel. Als ik haar vraag hoe ze het klaar speelt antwoord ze steevast: dit is een kwestie van interpreteren. Veel wijzer wordt je daar natuurlijk niet van.

Eindelijk is de moestuin volledig bedekt met een dikke laag halfverteerde stalmest. Eindelijk kan het bodemleven zijn werk doen. Ook de vogels zullen hun deel wel ter harte nemen.
Mij rest nu nog één zware klus en dat is het terugplaatsen van de koude bak.