bedekking

Waar de wortelen volgend seizoen gezaaid worden dek ik niet af met mest maar met bladeren. Mest zou niet goed voor wortelen. Dat moet ik ook eens uitproberen. De bedekking bestaat wel uit een laag gemalen bladeren en omdat die niet zouden wegwaaien heb ik er het natte hooi dat de venkel beschermde tegen nachtvorst, er bovenop gelegd. Het laaste grote glas dat ik gebruikte om de veldsalade af te schermen tegen vochtigheid is ook gesneuveld en ik heb het moeten vervangen door twee kleinere ongelijke glazen waarvan ik er een kleine voorraad heb.  Tegen de plots opstekende wind liggen  die altijd vast met een koord.

Om een grotere ruimte van de grond te kunnen bedekken heb ik de rij prei die begonnen was er helemaal uitgehaald en 'verdreven' op de gezifte compost. Het is mij opgevallen dat er zeker wel 10 planten doorgeschoten waren.  Deze heb ik appart, rechts van de hoop gelegd. Van deze planten kan je de harde kern niet meer gebruiken. De helft van de plant is wel nog bruikbaar in gemixte soep.

In feite is de grote opkuis reeds begonnen met de laatste grasmaaibeurt van het seizoen.Op de meeste plaatsen valt er niets meer te maaien maar des te mees bladerenweg te halen. Dit is natuurlijk een heel vlotte en gemakkelijke wijze.  Daarbij zijn de bladeren nog gemalen ook, wat het verteren bespoedigd.

Een beetje op de tanden bijten en enkel daarmee bezig zijn.  Dan zal de tuin heel vlug bedekt zijn.
Ik vrees dat het vandaag wat minder zal zijn want het begin van een najaarsstorm is met mijn reumaknoken aan het rammelen.
Gisteren was het ook mijn kookbeurt.  Mosselen met zelfgesneden frietjes uit lekkere polderaardappelen.
We aten een tijdje diepvriesfrieten.....wat een verschil van smaak!  Je moet eens een tijdje in de kou hebben gestaan om de huiselijke warmte des te meer te kunnen waarderen.
Aan de mosselen is er niet zoveel werk. Een toertje in de moestuin om binnen te komen met een korf allerverste groenten: prei, wortelen, vers aspergegroen, een blad boerenkool, wat selderstelen en een dikke ui uit het kot. Het leek erop alsof ik hutsepot wou maken, mosselhutsepot. Alles netjes gespoeld en tamelijk fijn gesneden en de frietjes eerst voorgebakken en dan tegen de middag aan zijn mosselen en frieten in een klein kwartiertje klaar.  Het water komt mij opnieuw in de mond.

Het wil maar niet vlotten met die tuinbedekking.  Nu ben ik er reeds in geslaagd om een hoopje mest open te spreiden. Elke dag iets doen, al is het heel weinig zodat het beetje bij beetje vooruit gaat.
Ik zou er moeten in slagen alles af te werken voordat het te nat wordt of vriest.  Zolang het niet vriest is het ook nog doenbaar. Als je ouder wordt denk je al eens aan stoppen maar ik doe het nog altijd zeer graag, hoe lastig het soms ook is.

Ja, eindelijk ligt de tuin volledig onkruidvrij om bedekt te worden tegen de winter. Aangezien ik met een gebroken of gekneusde rib rondloop, moet ik niet veel mest voeren, tenminste als ik 's nacht een oog wil dichtdoen. Vandaag eens lichtjes proberen met één kruiwagen mest, morgen twee enz.

Een derde keer zaaide ik rond half oktober maar dit keer in de miniserre. Ze zal oogstbaar zijn, aansluitend op deze van januari en dit tot half maart als de nieuwe kropsalade op tafel kan gebracht worden.

Deze veldsalade werd half september gezaaid in volle grond. Enkele dagen geleden bracht ik ze over naar een geïmproviseerde broeibak. Ze zal oogstbaar zijn in januari.

De balkjes zijn uit hun bergplaats gehaald en vormen nu een bak. De ruit staat klaar om de veldsalade, die in dat stadium gemakkelijk te verplaatsen is, af te dekken. De steen ligt klaar opdat het glas schuin zou staan.  Ook de koord ligt klaar om de dikke ruit vast te houden bij eventuele windstoten. Droog gehouden veldsla onder glas groeit beter, er komt weinig verlies op en is ook heel wat aangenamer om te plukken.
Veldsalade moet niet beschermd worden tegen vorst maar wel tegen vochtigheid. 

Tussen twee rijen prei heb ik veldsalade gezaaid die in het groen aan het komen was.  Daarom moest ik op de knieën om te wieden.  Is vlug gebeurd hoor.  Ik heb deze foto genomen toen ik half klaar was om het verschil te tonen en ook om er nogmaals op te wijzen dat de tuin niet rap vervuild in het voorjaar en de zomer maar in het najaar.

Door het minder goede weer van de laatste weken met eerst nachtvorst en daarna regen is de opruiming van de tuin niet voltooid. Om de winterbedekking te kunnen aanbrengen moet de tuin volledig onkruidvrij zij. De prei aard ik voor een laatste keer nog eens aan. Elke dag een stukje verder en zo kom ik er ook. Dit jaar gaat het moeizaam.

Het wil maar niet vlotten met de tuinbedekking. Waar de tuin geruimd is van alle ongewenst groen wou ik de winterbedekking openstrooien. Na de eerste kruiwagen mest aangebracht te hebben moest ik het reeds staken. Een hevige rugpijn op één punt bleek bij de Osteopaat een gekneusde rib te zijn.  Wanneer en waar ik dit opliep kan ik mij niet herinnerinneren.  Ik ben ook iedere dag bezig.

Bij de verdere opkuis van de tuin heb ik een rij weelderige groene en rode warmoes ontdekt die ik uit het oog was verloren. Die staat achter de rij bessenstruiken, langs de afsluiting met de tuin van onze buurman. Verleden jaar had ik daar enkele in zaad komende planten een plaatsje gegeven aan de afsluiten om ze gemakkelijk te kunnen opbinden. Die zijn blijkbaar uitgezaaid.  Zo lang de bessenstruiken hun blad behielden wist ik niet meer van het bestaan van die warmoes. Warmoes valt bij ons niet echt in de smaak en ik teelde dan enkel nog om een beetje variatie te kunnen steken in het groenvoer voor de kippen. Het mag wel eens iets meer zijn dan de hele winter koolbladeren en groenlofafval. Wat mij ook opviel is de aanwezigheid van enkele struikjes stinkende gouwe. Ik ben niet van plan ze te verwijderen. Het zijn immers geen woekeraars. Misschien bevorderen ze wel de gezondheid van de warmoesplanten.