tuin opruimen

Het wil maar niet vlotten met de tuinbedekking. Waar de tuin geruimd is van alle ongewenst groen wou ik de winterbedekking openstrooien. Na de eerste kruiwagen mest aangebracht te hebben moest ik het reeds staken. Een hevige rugpijn op één punt bleek bij de Osteopaat een gekneusde rib te zijn.  Wanneer en waar ik dit opliep kan ik mij niet herinnerinneren.  Ik ben ook iedere dag bezig.

Bij de verdere opkuis van de tuin heb ik een rij weelderige groene en rode warmoes ontdekt die ik uit het oog was verloren. Die staat achter de rij bessenstruiken, langs de afsluiting met de tuin van onze buurman. Verleden jaar had ik daar enkele in zaad komende planten een plaatsje gegeven aan de afsluiten om ze gemakkelijk te kunnen opbinden. Die zijn blijkbaar uitgezaaid.  Zo lang de bessenstruiken hun blad behielden wist ik niet meer van het bestaan van die warmoes. Warmoes valt bij ons niet echt in de smaak en ik teelde dan enkel nog om een beetje variatie te kunnen steken in het groenvoer voor de kippen. Het mag wel eens iets meer zijn dan de hele winter koolbladeren en groenlofafval. Wat mij ook opviel is de aanwezigheid van enkele struikjes stinkende gouwe. Ik ben niet van plan ze te verwijderen. Het zijn immers geen woekeraars. Misschien bevorderen ze wel de gezondheid van de warmoesplanten.

Inderdaad, het is meer dan hoogtijd dat ik eindelijk de winterbedekking aanbreng.  Ik ben er begin oktober mee begonnen maar geraakte niet verder dan drie kruiwagens.
De vruchten blijven elk jaar langer staan vooraleer ze geborgen worden is een reden maar mijn rug is de hoofdreden geweest. Als de bedekking niet voldoende tijd kan liggen kan ik ze, na de winter, in plaats van te verwijderen, nog altijd ondiep inwerken .

De serre wordt stilaan een winterbergplaats.  Als ik het groenlof onderbreng in de serre dan moet ik telkens het zonnig weer is, goed luchten. Groenlof verdraagt heel wat vorst maar de combinatie van nat en daarop vorst is minder goed voor de plant.

Dit stukje grond is alvast klaar voor de winterbedekking.  De minitomaatjes zijn verwijderd en de peterselie is gewied.

Er komen stilaan grotere lege plaatsen in de tuin.  Toch loopt het niet echt naar wens. Mijn rug speelt mij parten en het weer dringt niet echt aan. De dag dat er op het weerbericht gepraat wordt over nachtvorst, moet al de venkel opgeborgen worden. Met de paksoi ben ik, links en rechts, nogal vrijgevig geweest en daar blijft er nog maar één plant staan die moet dienen als proefkonijn.  Ik wil zien hoe ver de paksoi eetbaar door de winter zal raken. Jullie worden op de hoogte gehouden.

Op deze foto zie je een hoekje van de tuin waar nu 4 wintergroenten bij mekaar staan.
Op de voorgrond zie je de boerenkool, links staan de spruiten tegen de afsluiting, op de achtergrond onder gaas staan de winterwortelen (Flakese). Middenin staat de minniserre waar ondertussen veldsalade is gekiemd. Ook is het gaas boven de wortels verdwenen.

Hier heb je twee wintergroenten naast mekaar. De veldsalade is voor laat in de herfst en vroeg in winter en de winterbloemkool voor heel laat in de winter. Het blad van de bloemkool gaat niet zo gaaf de winter in als vorig jaar. Er is, duidelijk zichtbaar, wraatzucht gepleegd op sommige bladeren. Ik heb de harten regelmatig gecontroleerd en die zijn intact. Daar komt het op neer.

Mulchen is goed maar je belet het kiemen van onkruid. Laat je in het najaar de grond vrij dan heb je een resultaat zoals op de foto.  Dan moet je vlug ingrijpen en het lichtjes inwerken of gewoon afscheppen zoals ik steeds doe.  Hier betreft het ganzemur en als je die niet vlug verwijzerd dan heb je een nog meer ongewenst groen.  Dit woekerplantje komt heel vlugbijna ongelmerkt in zaad. Gelukkig is mijn experiment maar 1 m2 groot.

Terwijl de kleine kant van de serre ingevoerd wordt, worden de potten van de meeste overwinteraars in de grond ingewerkt.  Dit gebeurt terwijl het afgeschepte kleine onkruid uit de tuin wordt aangebracht.

Ferme spetter, deze kardoen.  Dat is een plant die tegen een duwke kan. Begin september is die met de maaier afgereden tot tegen de grond. Tegen eind oktober is het alsof er niets is gebeurd. Een beetje toegedekt met stalmest kan hij toch een twaalftal graden vorst aan. Hij staat er reeds meerdere jaren.

Het terug invoeren van de kleine kant van de serre gebeurd dus in lagen: 1- een laag mest 2- een jaagje in de tuin met een platte schop afgeschept kiemend onkruid 3- de bovenlaag is zuivere jonge compost.