Plots verslenzen de komkommerplanten ten teken dat het voldoende is geweest voor dit jaar. De nog  kleine nieuwe vruchten heb ik geoogst voor soepgroente.  De plant werd verwijderd en ligt nu op de composthoop.

Op de foto, zie je rode biet, groenlof, prei en in de diepte Paksooi en krulkool. Alleen de prei en de krulkool zullen blijven.  De rest wordt opgeborgen of geoogst. Helemaal op de achtergrond zie je een deeltje van de moestuin van mijn buurman die enkel klasieke groenten teelt op de gewone manier. Van half september is zijn tuin reeds helemaal leeg en in winterwerk gelegd. 

Denk bij deze foto de venkel en het groenlof weg die opgeborgen worden. Denk ook de rest van de broccoli weg en de steunplank en de tuin is klaar voor winterbedekking met enkel nog de prei overblijvend.
Eens november aankomt is dit het normale beeld.

Verleden jaar kregen we eind oktober ook zo'n koudeprik zoals we nu te verwerken kregen en ik had al mijn venkel gerooid en in een kuip met zand geplaatst om te overwinteren maar het werd als hetware opnieuw lente.  Het gevolg was dat een deel van mijn venkel verloren ging door verhitting. Nu heb ik mij niet laten vangen.  ik heb zowel de venkel als de paksoi warmpje met hooi ingeduffeld. Ze zijn ongedeerd door de lichte vorst heen gekomen.  Voor het weekend wordt reeds 14°C voorspeld. De venkel kan opnieuw groeien en nog wat dikker worden. 

Hier is het dan, het besje, verlost uit al zijn geheimzinnigheid. Van zodra, na enkele dagen binnen op de vensterbank, de top van het lampionnetje openspring, kan je het beschouwen als rijp. Dan mag je het besje verder bevrijden van zijn omhulsel.
Ik heb het voor jullie geproefd.  Het was heel sappig, zoetzure smaak, overhellend naar zoet. Als je een lampionnetje zelf openbreekt om een bes te proeven kan het wel gebeuren dat je een 'muil moet trekken' van de zurigheid. Sappig is het alvast altijd.

Laten we eens wat dichterbij de struik van de Kaapse kruisbes bekijken. Hier hebben de lampionnetjes nog een groene kleur. In elke bladoksel nestelt er zich eentje aan de onderkant van het blad.

Mijn vrouw houdt niet van grote pompoenen.  Daarom teel ik elke jaar de echte groene hokaïdo waar tot 90 vruchtjes op een plant kunnen volgroeid raken.  Eén pompoentje is juist voldoende voor soep voor twee tot drie keer en en hoef je de diepvries niet vol te proppen met porties pompoensoep. Ook de oranje peerpompoen valt bij haar in de smaak.

Zoals je op de foto kan zien, gaat de wilde wingerd nu reeds stilaan in zijn winterslaapperiode. Van wat zoveel kleur gaf in de zon, is niets meer over. De rest van de bladverliezers zal nu geleidelijkaan volgen. Hopelijk zien we wat meer de zon dan we deze zomer gewoon zijn geweest.

Nooit waren er bij ons zo veel serrekomkommers.  Reeds van vroeg in juni knipte ik de eerste en nu zullen er kunnen geoogst worden tot aan de eerste vorst. Wij hebben in de diepvries een reserve komkommerpuree, voor komkommersoep, geborgen, tot in het voorjaar.

Dit zijn ze dan, de enkele groen geplukte tomaten die nog op de stokken stonden toen die werden verwijderd.
Echt lekker zijn ze niet maar in de soep doen ze op zijn minst hun best om kleur te geven aan het brouwsel.
Waarom ik die toch laat rijpen?  Waarschijnlijk uit een in de jeugd aangeleerde gewoonte van spaarzaamheid. We mochten niets wegwerpen.  Alles was nuttig,het ene optimaal, het ander minimaal.

De grote najaarsoogt is begonnen.  Die heeft tot doel, alle groenten die geen vorst verdragen en dus niet winterbestendig zijn een andere bestemming te geven.
Ik ben begonnen met de pastinaak. De witte wortels worden ingekuild in een hoekje van de serre.