de winterslaap

Nooit waren er bij ons zo veel serrekomkommers.  Reeds van vroeg in juni knipte ik de eerste en nu zullen er kunnen geoogst worden tot aan de eerste vorst. Wij hebben in de diepvries een reserve komkommerpuree, voor komkommersoep, geborgen, tot in het voorjaar.

Dit zijn ze dan, de enkele groen geplukte tomaten die nog op de stokken stonden toen die werden verwijderd.
Echt lekker zijn ze niet maar in de soep doen ze op zijn minst hun best om kleur te geven aan het brouwsel.
Waarom ik die toch laat rijpen?  Waarschijnlijk uit een in de jeugd aangeleerde gewoonte van spaarzaamheid. We mochten niets wegwerpen.  Alles was nuttig,het ene optimaal, het ander minimaal.

De grote najaarsoogt is begonnen.  Die heeft tot doel, alle groenten die geen vorst verdragen en dus niet winterbestendig zijn een andere bestemming te geven.
Ik ben begonnen met de pastinaak. De witte wortels worden ingekuild in een hoekje van de serre.

Peterselie moet weelderig de winter in gaan want veel groeien doet ze niet meer tenzij je ze onder glas gaat plaatsen.  De ondervinding heeft mij geleerd dat enkel de planten die vóór de maand juli zijn gezaaid gemakkelijk overwinteren en dat je de hele winter kunt oogsten. Is de peterselie na juli gezaaid dan kan je er niet de hele winter van oogsten en is er grote kans dat vele plantjes het voorjaar niet halen. 

Eindelijk is er een plaatsje vrijgekomen op de strook van de  wisselcultuur waar ik de miniserre kan plaatsen zodat ik late veldsalade kan zaaien onder glas. Er zijn voldoende late wortels geoogst en volgend jaar komen er daar als eerste teelt courgettes met een voorteelt van gele mosterd, dus kan de veldsalade er gemakkelijk blijven tot eind maart.

Eindelijk ben ik er toe gekomen om de lavendel in te knippen.  Normaal moet dat gebeuren in september.  Ik heb het met de hageschaar geflikt maar de echte liefhebbers (die waarschijnlijk maar dat te doen hebben) beweren dat je het met een fijne snoeischaar tak na tak moet doen. Ik ben een hovenier , geen juwelier hoor.

Tegen de serre aan zijn de laatste minitomaatjes aan het afrijpen terwijl de bladeren stilaan kapot gaan.  Het is niet de plaag maar wat wij de ouderdomsziekte noemen.

De gewone kropsalade heeft in het najaar  sterk de neiging om vlug te rotten.  Dit omdat de kroppen maar halfvast mee zijn door minder zon en minder sterk licht.  Daarom plaats ik er de koepeltjes los overheen zodat niet enkel de zon de kroppen droog houdt maar ook de wind.

Het is niet enkel de moestuin die groen is. Als de zon naar de avond toe, met haar gele en oranje licht speelt in al het groen rond de vijver, schaduwen werpt op het gras en afkets op het zitvlak van een tuinstoel, dan krijg ik een heerlijk gevoel van blijheid en vrijheid.

In onze tuin staan toch ook enkele najaarsbloeiers o.a. de aster, de sedum en enkele doorbloeiers tot aan de vorst. bij ons ligt de nadruk op groenten en op zomerbloeiers.

Jaar na jaar neemt hij het dak van mijn tuinkotje meer en meer in.  Ik heb ook vastgesteld dat de uitbreiding, verticaal langs een muur veel vlugger gaat dan schuin of horizontaal op een dak.

Als je de vorige foto van de wilde wingerd bekijkt en vergelijkt, dan zie je dat hij na heel korte tijd reeds zijn pracht aan het verliezen is.
Maar dat hij prachtig is van kleur is zeker.

Hier zie je de krulandijvie nog in goede staat maar door het natte weer is de middenkrang totaal gaan rotten en heb ik ze stuk na stuk voor de kippen gegooid.  Zo zijn ze toch nog nuttig voor iets, al was dat niet de bedoeling.

De wilde wingerd is bijna op het einde van zijn verkleuring.  Nu worden de bladeren hoogstens nog een beetje bleker en dan vallen ze af.  Met het minste windje zoeken ze reeds de grasmat op.