winteruur

Verleden jaar kregen we eind oktober ook zo'n koudeprik zoals we nu te verwerken kregen en ik had al mijn venkel gerooid en in een kuip met zand geplaatst om te overwinteren maar het werd als hetware opnieuw lente.  Het gevolg was dat een deel van mijn venkel verloren ging door verhitting. Nu heb ik mij niet laten vangen.  ik heb zowel de venkel als de paksoi warmpje met hooi ingeduffeld. Ze zijn ongedeerd door de lichte vorst heen gekomen.  Voor het weekend wordt reeds 14°C voorspeld. De venkel kan opnieuw groeien en nog wat dikker worden. 

Hier is het dan, het besje, verlost uit al zijn geheimzinnigheid. Van zodra, na enkele dagen binnen op de vensterbank, de top van het lampionnetje openspring, kan je het beschouwen als rijp. Dan mag je het besje verder bevrijden van zijn omhulsel.
Ik heb het voor jullie geproefd.  Het was heel sappig, zoetzure smaak, overhellend naar zoet. Als je een lampionnetje zelf openbreekt om een bes te proeven kan het wel gebeuren dat je een 'muil moet trekken' van de zurigheid. Sappig is het alvast altijd.

Laten we eens wat dichterbij de struik van de Kaapse kruisbes bekijken. Hier hebben de lampionnetjes nog een groene kleur. In elke bladoksel nestelt er zich eentje aan de onderkant van het blad.

Mijn vrouw houdt niet van grote pompoenen.  Daarom teel ik elke jaar de echte groene hokaïdo waar tot 90 vruchtjes op een plant kunnen volgroeid raken.  Eén pompoentje is juist voldoende voor soep voor twee tot drie keer en en hoef je de diepvries niet vol te proppen met porties pompoensoep. Ook de oranje peerpompoen valt bij haar in de smaak.

Zoals je op de foto kan zien, gaat de wilde wingerd nu reeds stilaan in zijn winterslaapperiode. Van wat zoveel kleur gaf in de zon, is niets meer over. De rest van de bladverliezers zal nu geleidelijkaan volgen. Hopelijk zien we wat meer de zon dan we deze zomer gewoon zijn geweest.

Nooit waren er bij ons zo veel serrekomkommers.  Reeds van vroeg in juni knipte ik de eerste en nu zullen er kunnen geoogst worden tot aan de eerste vorst. Wij hebben in de diepvries een reserve komkommerpuree, voor komkommersoep, geborgen, tot in het voorjaar.

Dit zijn ze dan, de enkele groen geplukte tomaten die nog op de stokken stonden toen die werden verwijderd.
Echt lekker zijn ze niet maar in de soep doen ze op zijn minst hun best om kleur te geven aan het brouwsel.
Waarom ik die toch laat rijpen?  Waarschijnlijk uit een in de jeugd aangeleerde gewoonte van spaarzaamheid. We mochten niets wegwerpen.  Alles was nuttig,het ene optimaal, het ander minimaal.

De grote najaarsoogt is begonnen.  Die heeft tot doel, alle groenten die geen vorst verdragen en dus niet winterbestendig zijn een andere bestemming te geven.
Ik ben begonnen met de pastinaak. De witte wortels worden ingekuild in een hoekje van de serre.

Peterselie moet weelderig de winter in gaan want veel groeien doet ze niet meer tenzij je ze onder glas gaat plaatsen.  De ondervinding heeft mij geleerd dat enkel de planten die vóór de maand juli zijn gezaaid gemakkelijk overwinteren en dat je de hele winter kunt oogsten. Is de peterselie na juli gezaaid dan kan je er niet de hele winter van oogsten en is er grote kans dat vele plantjes het voorjaar niet halen. 

Eindelijk is er een plaatsje vrijgekomen op de strook van de  wisselcultuur waar ik de miniserre kan plaatsen zodat ik late veldsalade kan zaaien onder glas. Er zijn voldoende late wortels geoogst en volgend jaar komen er daar als eerste teelt courgettes met een voorteelt van gele mosterd, dus kan de veldsalade er gemakkelijk blijven tot eind maart.

Eindelijk ben ik er toe gekomen om de lavendel in te knippen.  Normaal moet dat gebeuren in september.  Ik heb het met de hageschaar geflikt maar de echte liefhebbers (die waarschijnlijk maar dat te doen hebben) beweren dat je het met een fijne snoeischaar tak na tak moet doen. Ik ben een hovenier , geen juwelier hoor.

Tegen de serre aan zijn de laatste minitomaatjes aan het afrijpen terwijl de bladeren stilaan kapot gaan.  Het is niet de plaag maar wat wij de ouderdomsziekte noemen.