PC ???!!!

Donderdag 5 september was het niet warm maar heet.

Toen ik vrijdag morgen wat groen plukte voor de kippen, wist ik eerst niet goed wat ik zag.

Ik kon mijn ogen niet geloven. De toppen van de selder waren verschroeid.

Ik ging het nader bekijken en voelde er aan. De rest van de selder was fris opstaand groen.



Deze morgen, enkele dagen later, nam ik opnieuw foto’s die nog duidelijker het verschroeide deel laten uitkomen.
Hoe warm het in de tuin was op donderdag heb ik niet gevoeld want ik ben amper buiten gekomen. 

 

In het tuincentrum zag ik twee bakjes van 6 blokjes met rode biet staan.

Het ras is niet vermeld maar omdat ik buiten geen paprika’s staan heb op zal ik die rij invullen met rode biet.

 

Er stonden nog twee bakjes rode biet. Na het splitsen kwam ik aan 20 plantjes.


Ik maakte een voortje in de zeer droge bodem.


Het kan maar zo droog zijn, bekeken in detail.


Ik ben gul in het bij bemesten met samengestelde biologische korrelmest.


De voor is nat gegoten vóór en na het strooien.

De eerste keer gieten gebeurd overvloedig  zodat er contact wordt gelegd met de grondvochtigheid.

De tweede keer is dat vluchtiger want dan is het bedoeld om de meststof vochtig te maken.

Zo bevorder je de werking van de meststof.

Het voortje wordt tot bovenaan gevuld met compost om rechtstreeks daarin te planten.

Na het planten wordt er nog eens begoten.

Met het mooie weer zullen we pas morgen vroeg weten welke plantjes het niet halen.

 

06-09-13

Er zijn jaren dat ik vergat om veldsalade te zaaien maar dit jaar vergeet ik het niet.

Tussen de vroege venkel en de prei  wil ik de eerste rij veldsalade zaaien.

De voornaamste bewerkingen zet ik op een rijtje:

Onkruid verwijderen, voortje maken, goed begieten en vullen met potgrond.

Zaaien, dichtharken en vast kloppen met de platte schop.

Indien de beloofde regen uitblijft zal ik moeten begieten.

Er zijn jaren dat ik vergat om veldsalade te zaaien maar dit jaar vergeet ik het niet.






Tussen de vroege venkel en de eerste rij prei  wil ik een rij veldsalade zaaien.

De voornaamste bewerkingen zet ik op een rijtje:

Onkruid verwijderen, voortje maken, goed begieten en vullen met potgrond.

Zaaien, dichtharken en vast kloppen met de platte schop.

Indien de beloofde regen uitblijft zal ik morgen moeten begieten.

 



Tussen de warmoes en de selderij worden die bewerkingen ook in dezelfde volgorde uitgevoerd.
Vervolgens is het aan de natuur om het wonder van de kiemkracht in werking te brengen. 

Zonder mijn broer zouden wij dit jaar geen groenten hebben gehad.

Ook nu nog kan ik niet anders dan beroep op hem te doen.

Enkele weken terug plantte hij dit groenlof dat goed in trek is.
Het staat op rij 16 van de combinatieteelt naast de met tuingaas overdekte broccoli.

Nu heeft hij aan de andere kant nog een rij bij geplant.

Op vak vier van de wisselteelt plantte hij de aangekochte venkel.

Tussen de koriander en de salade op vak 2 zaaide hij nog een rijtje rucola.

Telkens als ik er voorbij kom bewonder ik de perfectheid van vorm bij de oranje hokaïdo’s.
Deze hier is gezelschap gehouden door een oranje bloem van de Oost Indische kers. 

Ik kreeg gisteren onverwacht bezoek van een oud klasgenoot van in de lagere school.

Mijn tuin was hun onderwerp van belangstelling.

En er was verwondering over rode ui en ook over paarse bonen.

 

Onder mijn afdak hang ik ze om door en door te drogen.

Als ze pas geoogst zijn zien ze er ruw en onverzorgd uit

Eens de ruwe buitenkant er a,  komt er een charmante kleur te voorschijn op een gladde vorm.

En dan zijn er natuur lijk de vragen.

Waarom kweek je rode ui? Wat maak je daar specifiek mee klaar? 

Persoonlijk kweek ik ze om ajuinconfituur mee te maken.

Alleen al om de kleur van de confituur zou je het doen.
Vergelijk  maar eens een potje gele uienconfituur en een potje rode.

  uien cofituur van gele of rode ui.
Sommigen beweren dat de smaak van rode ui veel fijner is dan van gele.
Dat kan maar dat is zo persoonlijk want ieder heeft zijn eigen smaak.

Bewaren die lang? Zijn die lekkerder dan gele ui?

Ik vind dat rode ui die ik kweek niet lang bewaard in tegenstelling tot gele ui.
Onze rode ui is gewoonlijk op tegen nieuwjaar.
Maar dat kan je niet veralgemenen. 
Er zijn in beide kleuren wel rassen die lang bewaren en anderen die vlugger moeten gebruikt worden.

Als toemaatje krijg wat sierlijkheid.

 

     

Een gele ui zou ogen open trekken, moest hij die hebben,  bij de versier mogelijkheden die je hebt met rode ui.
Een gele ui heeft dat niet. 

Wil je een goed recept voor uienconfituur, tik dan op Google simpelweg  'uienconfituur' in.

Wil je direct een keuze uit 30 verschillende recepten voor uienconfituur, klik dan op volgende URL:
http://www.smulweb.nl/zoeken/?type=recepten&query=recept+uienconfituur

Dus keuze in overvloed.  

 

Ik heb tomaten open gesneden om de binnenkant te bestuderen.

Maar eerst bekijken we de buitenkant van een tomaat ‘coeur de boeuf’.

Is de buitenkant aan het staartje nog groen dan kan je ze gerust opdienen.

Is die buitenkant geel en je serveert ze, dan krijg je een ‘delecatesse’ op  je bord.


Op de foto heb je de geel geworden tomaat aan de bovenkant.

Het vlees is donkerder dan het vlees van de onderste tomaat die nog groen is aan het staartje.


Aan beide helften zie je waar links en rechts de relatief kleine zaadhuisjes zijn.

Het zaad is gemakkelijk te verwijderen (voor reumapatiënten) en je houdt een fijne vlezige tomaat over.

Snij je een andere tomaat door, hier een ‘roma trostomaat’ dan zie je dat het zaad in drie huisjes rond de kern zit.

Haal je bij deze tomaten het zaad weg dat heb je relatief gezien veel minder vlees over.


Voor het comfort, snij je dus best eerst de tomaat midden door en haal je er het zaad er uit en snij dan pas in schijfjes.

Een ‘coeur de boeuf’ pelt ook zeer vlot. Wat bij andere soorten niet altijd het geval is.
Als je één rijpe 'coeur de boeuf' neemt, dan heb je in de meeste gevallen een portie voor twee personen.

En soms is dat veel meer want ik hoorde deze morgen nog  dat iemand een 'coeur de boeuf  had geoogst van 750g of zo.

Na een totaal mislukte zaai van de venkel ben ik naar het tuincentrum gestapt.


Ik heb er de hele voorraad mee genomen maar er is wat werk aan.


Je stelt natuurlijk vast dat er in één blokje meerdere plantjes dicht op elkaar staan.
Zo kan je ze natuurlijk niet planten hé.

Ik  neem een mesje en snij ze in zoveel mogelijk stukken waarop een intact plantjes staat.

In de meeste gevallen heb je twee plantbare plantjes.

Zelden heb je er meer dan twee en het gebeurt ook dat je alles naar de vaantjes helpt. 

Gelukkig is dat uiterst zeldzaam.


Dan heb je een groot aantal dat niet meer bruikbaar is.

Het is toch beter dat je ze zelf, één per één kunt verspenen.
Als de plantjes nog heel klein zijn kan je ze opnieuw per eentje verspenen.
Eens ze groter zijn gaat dat minder goed.

Ondertussen heb ik de paprikaplanten, die wat overgroeid waren, kunnen steunen.

De mooie maand augustus zit er op. De kleinere werkjes zijn nog altijd voor mij.

Mijn broer vliegt er één keer per week in voor wat ik nog moeilijk kan.


Het paadje langs de bessenstruiken was overgroeid. De overhangende takken zijn geknipt.
Later volgt de totale snoei.

De takken zijn geruimd en wachten om in bussels te worden opgebonden.


Toen ik gisteren hoorde dat er regen opkomst was, had ik de laatste geoogste ui moeten binnen nemen.

Ik vergat het en heb ze dan deze morgen vroeg,  in zeven haasten maar in emmers gezet in de serre.

Die uien die nog in emmers staan zullen bij gehangen worden onder het afdak.

De opbrengst, dit jaar, van ajuin en sjalot is zeer goed te noemen.

Van het zeer droge weer wilde ik ook gebruik maken om de paadjes nog eens onkruidvrij te maken.

Na het kappen van het kruid volgt het wegharken. Het langste pad kwam eerst aan de beurt.


Dan volgde het haakse pad dat opnieuw bijna is overgroeid door de stinkertjes en pompoenen.

Er

En tenslotte kam het pad langs de staakboontjes aan de beurt.

Een tuin met propere paadjes is een verzorgde tuin.
Wie de paadjes verzorgt, verzorgt ook de rest.

 

De tomaten hadden nood aan een verzorgingsbeurt.

Plukken en snoeien was de boodschap

Als al het rijpe en het overtollige weg is, zie je dat de tomaten aan het gaan zijn.

De opbrengst was groot.


Als alles opgeruimd is, zie je dat de paprika’s op zijn minst een ondersteun beurt verdienen


De resten, die hier en daar tekenen van ziekte vertonen gaan niet naar de compostruimte maar naar de teerhoop.

Het werd tijd om de pompoen die geen vruchten voortbracht, op te ruimen.

De stam van de  pompoen heb ik aan de grond door geknipt.

Zo is de hele plant in een paar dagen helemaal slap gevallen en kan hij gemakkelijke verwijderd worden.

Van buitenaf bekeken zag het er ook niet zo fraai uit.

Nu is de tablet weer vrij.

Het gras werd gisteren gemaaid.


Het suikerbrood werd gemulchd


Ook de grond rond de andijvie en de selderij werd afgedekt.


In de pompoenen heb ik  aan de randen duchtig moeten knippen.


De overgebleven rij ajuin is nu ook geoogst.

Ik ben enkel in de tuin geweest om te oogsten, te plukken.

Als er iets veranderde in de tuin dan was dat door mijn broer.

Het gras was lang en is ondertussen gemaaid en al opnieuw aan een maaibeurt toe.

In de serre overwoekert de pompoen stilletjes aan de hele rechterkant.

Ik liet hem staan omdat hij als gordijn functioneerde maar de zon heeft haar beste pijlen afgeschoten.

De vruchten rotten.
Het rotten begint met geel te worden en daarna bruin tot ze vanzelf afvallen


Negen op tien van de vruchten zijn vroegtijdig gerot


Nu komen de Roma trostomaatjes in volle pluk.

 Nu komen de pruim tomaatjes (Roma) in volle pluk.

Buiten, aan de zuidkant kost het moeite om  pompoenen binnen de perken te houden.


Dit is de salade die veertien dagen geleden werd geplant als heel klein plantgoed.

Er werd een rij suikertop geplant naast de broccoli die dit jaar weinig op geen zijscheuten maakt.


Aan de noordkant van de serre onderscheid je door het blad en pompoenen en courgettes.


Aan de noordkant van de serre onderscheid je door het blad en pompoenen van de  courgettes.

Naast de selderij is een rij andijvie geplant.

Hier zie je dat kropsalade rapper doorschiet dan pluksalade.


De late rode biet doet het nu behoorlijk.

We plukten al een zevental vergieten met braambessen en het einde is nog niet in zicht. 

De zaterdag was afgesloten met een bezoek aan de Broadway Tower. 

De Broadway-toren is een 16,8 meter hoge folly in de buurt van het gelijknamige Britse dorpje Broadway in het Engelse graafschap Worcestershire.

De toren bevindt zich op het op een na hoogste punt van de Cotswolds-heuvelrug op 312 meter boven zeeniveau.

Op heldere dagen kunnen vanaf het hoogste punt 13 Engelse graafschappen worden gezien.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Broadway-toren

 

Het gros van de groep beklom de toren maar er was weinig te zien omdat het begon te regenen.

Ondertussen trakteerde Bert de minder validen die de toren niet aankonden.

 

De volgende morgen, bij de terugreisdag zou er opnieuw een splitsing gebeuren.

De groep maakte een wandeling van 4km van Upper slaughter naar Bourton-on-the-water












Dezelfde mensen als de avond ervoor vielen weer apart maar Marie-Louise sloot zich aan om zo bij haar man te blijven.

Zo werd zij als het ware onze voortrekker die ons door de rust gidste van Bourton-on-the-water.

Toen wij er met de bus rond 10u30 toekwamen was dat daar een dooie boel.

Getuige daarvan zijn de foto's hierboven.
Er stond geen enkele bus op de parking en in de straten was het rustig tot helemaal leeg.

Jerome ontfermde zich over mij en duwde mijn rolstoel.

Beetje bij beetje vulde zich vooral de hoofdstraat met grasplein lans het zeer ondiep vlug stromende riviertje.


Plots tegen twaalf uur aan waren die straten vol mensen. Het grasplein krioelde van de piknikkers.

We hadden ons weer aangesloten bij de groep.

In groepjes zijn we dan gaan eten nadat een verzamelpunt was aangeduid.

Het viel op, ook in de bistro waar wij aten, dat er zoveel kinderen mee waren.

Een paar opvallende zaken heb ik hier gegroepeerd.


Dit vond ik zo’n mooie verlaten inrit afgesloten met een prachtige poort.

Toen we tegen 1u30 bij de bus kwamen stond die grote parking vol met bussen en personenauto's.
Wat een contrast met toen wij er een paar uur voordien toekwamen.
De terugreis kon beginnen met 4u zitten in het vooruitzicht. 

Ik sluit deze bijdrage af met een momentopname. (Google afbeeldingen)

Kiftsgate Court Gardens ligt boven het dorp van Mickleton in Gloucestershire.

Het is maar een paar honderd meter van Hidcote Manor Garden.

De tuinen werden opgericht door drie generaties vrouwelijke tuinliefhebbers van dezelfde familie.

Gestart door Heather Muir in de jaren 1920, opgevolgd door  Diany Binny in 1950.

Nu opgevolgd door Anne Chambers en haar man.

Mevrouw Muir werd geholpen en geïnspireerd door haar levenslange vriend Major Lawrence Johnston van Hidcote Manor.
Hier kan je  genieten van: de vierkanten borders op het terras.

Ook van de grote mix-border met allerlei bloemen in elk seizoen en de witte tuin die schitterend is.

Dan heb je nog een rozentuin met de Kiftsgaterozen, de nieuwe watertuin, de gele mix-border en het zomerhuis met zijn tuinen.

 

In Kiftgate tuin, nog veel meer dan in Hidcote, heb ik slechts een klein deel van het geheel kunnen bezien.

Er zijn enorme niveauverschillen die met een rolstoel niet te betreden zijn.
Een poging om naar beneden te gaan werd bijna onmiddelijk stop gezet.

Wat een uitnodiging maar de tuin was veel te mooi om ergens binnen te zijn.

Wat een eenvoudige mooie kleurencombinatie!

De moderne watertuin kon ik enkel van uit de hoogte bekijken.

Een hommelfestijn.

Prachtige kleuren en gewilde combinaties.

Hier is veel vrouwelijk smaak te bespeuren.














Ik raakte bijna niet weg van bij de lelies.

En dan plots, midden in de tuin, weg van de drukte van de bloemen, een oase van stilte.

Eenvoud, soberheid en rust, hand in hand; het genot van het genieten.
Bijna iedereen die daar even bleef ging achteraan op één van de banken plaats nemen.

Dit koppel was in de tuin voor een speciale reden.

In het achteruitlopen om een foto te nemen liep hij me ei zo na omver.

We kwamen in gesprek. Toen ze hoorden dat we uit de streek rond Brugge waren begonnen ze te vertellen.

Ze waren enkele jaar terug in Brugge geweest en ze hadden ervan genoten.

Ze woonden niet zo ver van Kiftsgate af en ze waren er om de verjaardag van mevrouw te vieren.

Ze was 79 jaar oud en ze is een nog actieve kunstschilder..

We waren erover begonnen toen ze zei dat ik er uitzag als een artiest.

Het is niet de eerste keer dat ik dat liedje hoor zingen.

En als ze mij een beetje beginnen te kennen komt het naar boven; dat ik geen
gewone ben.



Het huis had ook iets bijzonders.

Ik heb genoten, dat is zeker en na een week ben ik bijna weer op mijn plooi.

Voor foto’s over het hele seizoen ga je gewoon naar Google afbeeldingen.

Je tikt er ‘Kiftsgate court garden’ in en daar zijn ze in overvloed.

 

 

Hidcote Manor Garden is een landschapstuin gelegen in de buitenwijken van het dorpje ‘Hidcote Bartrim’.

 Het is in de buurt van ‘Chipping Campden’ en is eigendom van de ‘National Trust’.

Het echt mooie weer was niet van de partij maar het regende nog juist niet.

 

Deze tuin is zo uitgebreid, zo veelzijdig dat we onmogelijk alles konden bekijken.

Hier namen we ook het middagmaal in de cafetaria.

Ik nam 130 foto’s en neem er een willekeurige selectie uit vooral gericht op bloemen.

Deze reeks is  voorafgegaan door een greep uit de groentetuin. 

 

Ik maak gewoon een wandeling zonder commentaar.

En ik hoop dat jij, die ook mee was, veel meer hebt gezien dan ik die al blij was gewoon mee te zijn.

Je kan een video over ‘Hidcote’ bekijken op. http://www.youtube.com/watch?v=PrBvqHV6VHo

 

Wil je foto’s bekijken over ‘Hidcote’,tik op Google afbeeldingen 'Hidcote gardens' in.
En geloof me maar, er lijkt geen einde aan te komen.

Dit lijkt werkelijk van het goede te veel maar maak gewoon jouw keuze.

Ode aan groen, blauw, vruchtbare aarde en noeste arbeid.

Ik nam deze foto met onvoldoende concentratie. 

Het focuspunt ligt op de bladeren en niet op de zaadhuls.

Toch plaats ik hem omwille van de kleur van de open zaadhuls.

Groen in al zijn glorie en schakeringen.



Een monument of zo.


Een overdekte zitbank.


Het tuintje van de kruiden.

Zo komt de nodige kleur ook in het moestuin gedeelte.

Als evenveel ‘ goeden dags’ onder de blauwe hemel. 

Het zijn kardoenplanten maar er staan ook artisjoksken.

De paarse krulkool brengt ook kleur in de moestuin.

Een pompoensoort met grote vruchten.

Voel maar eens aan deze grond en je weet hoe vettig vruchtbaar hij is.

Voedzame grond is het zeker, dat zie je aan de prei.

Een zeer verzorgde tuin.

Heb je al ooit een moerbeiboom gezien die niet schuin staat.

Als je goed kijkt zie je op centraal op de foto zie je een persoontje in bleker groen dan de omgeving.

Dat is Colette die voor één keer mijn rolstoel niet mag duwen.


Onderaan de tuin ligt een vijver.

Wil je een andere kijk op de tuin op een ander tijdstip van het jaar, klik dan op: http://www.picturesofengland.com/England/Gloucestershire/Painswick/Painswick_Rococo_Gardens/pictures

 

 

’s Morgens, in de motregen, bezochten we een kerk en een Romeins museum.

In de namiddag, in volle zon, genoten we van het Westonbirt arboretum.

Hier geef ik de foto's weer in de volgorde dat ze zijn genomen.
Wandel gewoon mee met mij en hen die mij om beurten duwden.
Ik wandelde sommige eindjes zelf en genoot.
Geniet dan maar met mij mee.

Ik geef enkel commentaar waar ik het nodig acht.
Het is verwonderlijk hoe  na iedere bocht van het verzorgde pad het uitzicht telkens anders is.
Wat ik ervaarde was rust en nog eens rust met overal een bank om van die rust te genieten.

Interessante lectuur voor mensen die goed Engels verstaan en met goede ogen.

Is dit een gewone vrucht, eigen aan die plant, of is het een pure gril van de natuur?

Tussen al dat groen heb je dan plots een heerlijke verrassing.

Omgeving om vogels te bekijken …..kom en zie bosvogels…Westonbirt .....
het nationale arboretum.

Op deze uitnodiging zijn wij niet ingegaan.

Een hulst die in feite geen hulst is.

Een eikel verhaal.

En op een bepaald ogenblik was mijn zicht helmaal benomen.

Waar deze twee imposante personen plots vandaag kwamen  weet ik niet.

Zolang ze voor ons uit liepen, kon ik enkel oneerbiedige foto’s maken.

Dan hadden ze interesse voor een tekst en het landschap lag weer in volle glorie open voor me uit.

Dan kruisten we een doorsteek as. De bovenste foto is de ene kant en de onderste, de andere zijde.

Van heel ver zagen we het hekken en wisten we dat onze wandeling op het einde liep.

Tot mijn vreugde kon je daar een schepijsje verkrijgen.
Ik vroeg 3 bollen zoals dat bij ons de gewoonte is bij volwassenen.

Het schepmeisje keek mij zo raar aan en begreep me helemaal niet.

Colette had gemerkt dat die bollen veel groter  waren dan bij ons en corrigeerde naar twee.
Zij weet wat ik aan ijskreem aan kan.

Het gezicht van het meisje klaar uit…’two cups, yes’ en Colette knikte bevestigend.

Toen kwamen van verschillende kanten  opmerkingen.
De beste wil ik je niet onthouden.

‘Zeg, van jou is het een appartement gebouw, waarop Colette een lachende aanvulling had.

Best dat ik hem kon tegen houden of het was een wolkenkrabber geweest.

Wat heb ik op deze reis soms misselijk veel aandacht gekregen!

Op de tweede dag was in de voormiddag een bezoek voorzien aan de Romeinse villa van Chedtwordt.

Juist die dagen dat wij in de omgeving waren werd de toegangsweg geasfalteerd.

Achteraf bekeken was het vervangprogramma veel beter en daarbij aangepast aan de regenachtige start van de dag.
We bezochten eerst de plaatselijk kerk en daarna het Romeins museum.

Tot zover de kerk.

Bij de foto's van het museum geef ik ook geen commentaar.

In elk geval is het museum zeer kindvriendelijk. 

Van Dover naar Oxford is het 235km.

We hadden een boot vroeger dan gepland en ook, stond de bus vooraan.

Hierdoor ging alles als in één vlotte beweging zonder vervelend oponthoud.
In de namiddag stonden  we op één punt allemaal samen te wachten op de gidsen.
Zo nu en dan kregen we een klein vlaagje over ons heen.
We werden in drie groepen verdeeld en elke groep trok op met zijn eigen gids plus een tolk.
Ik volg geen chronologische volgorde. 

Een deel gebeurde binnen en een deel  buiten.
Hoe later in de namiddag, hoe beter weer. Het kwam helemaal zonnig goed.

Bij iedere gids was iemand van ons als tolk aangeduid .
 Bij ons was het  Greta.

De vrouwelijke gids sprak zeer mooi en duidelijk en iedereen in onze groep begreep voldoende Engels.

Greta had als tolk een rustige namiddag.
Het bezoek aan een bibliotheek maakte het meeste indruk op mij.

De solide deur had aan de binnenkant twee duidelijk lichtjes ingekerfde cirkels.

De gids wist de oorsprong niet van die inkerving.




In dit gebouw voelde, wat de sfeer betreft, meer aan als een abdij dan een universiteit.


Onze gids straalde zowel in de buitenlucht als in een binnenruimte.
Ze had een zeer goed contact met de groep.





Bij deze prachtige gevel kregen we de nodige uitleg.

Die ben ik vergeten maar de gevel in zijn geheel en foto’s van details heb ik dus bewaard.


Hierbij hoorde een hele uitleg over vrouwen.



Achter een sombere ingangspoort zit dan plots een goed onderhouden gazon verborgen.

Twee gebouwen die over de straat heen sierlijk met elkaar in verbinding staan.

 

Een deel van de oude ommuring van de stad.


Geen openbare toegang tot gazon of grafheuvel.

De bank in het gras is bestemd voor het grote aantal studenten

In de binnentuinen, die wij bezochten, waren weinig bloemen voorzien.

Bij zo’n opschrift weet je direct dat je in Engeland bent.

Chistus kerk.......... War Memorial Garden……..gras niet te betreden……….Honden niet toegelaten, behalve aan de leiband.

Fietsen strikt verboden.


Gesloten wegens privaat evenement………gelieve niet binnen te komen om het te vragen……….Gesloten.

De man achter het plakkaat kan er best op wijzen dat de gidsen er hun voeten aan vegen.

Dat ze toch proberen met hun groep binnen te geraken.
De eerste eetzaal die we probeerden te bezoeken was gesloten wegen een panne of zoiets.
Bij de tweede stonden we voor deze verwittiging.
Andere groepen hadden blijkbaar meer geluk.


Omgangsvormen maken de man


Als afsluiter konden we per vijf in een voorportaal van een kapel dit glasraam gaan bewonderen.

Hier breng ik de eerste bijdrage over onze groepsreis met Velt Beernem naar de Cotswolds.
Het is allemaal van uit mijn oogpunt bekeken.

Vandaag zal ik me beperken tot het voorstellen van enkele  hoofdrolspelers.

We waren pas in de vroege uurtjes in ons eigen bed gevallen als een blok.

Er was eerst wat schade te herstellen aan mijn gestel.

Een man van gezag zei me vooraf ‘Als je de rolstoel niet meebrengt, vlieg je terug naar huis en mag je daar blijven.

Gelukkig heb ik de leeftijd bereikt dat ik luister en rekening hou met goede raad en dito aanmaningen.

De man die het allemaal mogelijk maakte, vooral voor mij.
dank je wel Bert.









Mijn engelbewaarder, hier met een binnenpretje, heeft er dubbel en dik van genoten.

En daar ging het voor mij uiteindelijk om.

Een zeer betrouwbare bus en een bekwame man achter het stuur maar die is onzichtbaar gebleven voor mijn lens.
Paul, hartelijk bedankt hoor!


Moest ik een bloem zijn, dan zou dit een zelfportret zijn van uit mijn jonge jaren.

Mijn van een gescheurde Achillespees en de ligamenten herstellende persoon plus de rolstoel , plus de duwers, benaderen de 100%.

Mijn dank gaat ook uit naar allen die mij veel of zelfs even maar met mijn rolstoel vooruit hielpen.
Met deze groep op reis gaan, zelfs in een rolstoel, en je voelt je gedragen.
Ik heb me één keer ferm ongemakkelijk, gegeneerd, gevoeld.
Het was, toen 3 sterke mannen nodig waren om mij in de rococotuin naar boven te helpen.
En we mogen allemaal een kaarsje branden voor de weergoden.
Drie van de foto's hierboven zijn een vergroot detail uit een groepsfoto.
Geen enkele is geposeerd.