De Onze Lieve Vrouwegang is gelegen in de Keistraat te Antwerpen,
ter hoogte van nr. 8.
Het is een kort steegje met enkele huizen.
Met, zoals steeds, een oude pomp.
Achteraan een mooi Mariabeeldje.
Beste vrienden,bezoekers,
Deze blog is bedoeld voor de Antwerpenaren en ook alle geïnteresseerden omdat er zoveel geheime en/of verstopte plekjes zijn in de stad waar de echte Antwepenaar niets of niet veel van afweet. Vrienden, bezoekers graag had ik gehad dat jullie zou meewerken, verborgen plekjes liefst met foto uit jullie eigen stad.(Daarom de titel " Geheime plekjes uit Antwerpen en andere steden")
Doe er wat uitleg bij zodat vele mensen hier plezier aan gaan beleven.
deel 3
De kerktoren van de Sint-Laurentiuskerk van het verdwenen polderdorp Wilmarsdonk staat te verkrotten. De toren is het enige overblijfsel van het voormalige polderdorp. Omdat het om een geklasseerd monument gaat, is de toren bewaard en nu staat ie tussen de containers van bedrijven in de haven.
De vijftiende-eeuwse gotische kerktoren van Wilmarsdonk staat er belabberd bij. Het enige overblijfsel van het in 1964 afgebroken polderdorp staat ingeklemd en vergeten tussen de containers van de Antwerpse havenbedrijven ter hoogte van de Wilmarsstraat. Grote struiken overwoekeren de voet van het gebouw en hebben zich ook al in de torenspits genesteld. Als daar niets aan gebeurt, duwen de wortels de stenen uit elkaar en gaat het verval nog sneller.
“De kerktoren staat wel degelijk op de planning van onze technische dienst en komt binnen enkele weken aan de beurt voor onderhoud”, zegt de woordvoerster van het Antwerpse Havenbedrijf, eigenaar van de toren. “Tegelijk zullen we bewarende en voorbereidende maatregelen nemen voor een grotere restauratiebeurt in de toekomst.”
De woordvoerster geeft toe dat het onkruid welig tiert. “Het lijkt daar wel een soort beschut microklimaat te zijn waardoor alles razendsnel groeit, want zo lang is de vorige snoeibeurt niet geleden”, klinkt het. “We geven ook toe dat dit gebouw geen prioriteit bezit omdat het geen concrete functie meer heeft. Dan wordt het onderhoud weleens voorbijgestoken door meer dringende werken.”
deel 2
Vanaf april kan u opnieuw de kathedraaltoren bezoeken. Tot september kan u elke vrijdag de 423 trappen beklimmen tot bij het schitterende panoramisch uitzicht.
De voorbije twee jaar kon u de toren van de kathedraal niet bezoeken. Nu de restauratiewerken rond zijn, kunnen liefhebbers weer genieten van de klanken in de toren en het adembenemende uitzicht. Voorafgaand aan het bezoek aan de kathedraaltoren krijgt u een rondleiding in het museum Vleeshuis. De tentoonstelling ‘Klank van de Stad’ verhaalt over 500 jaar muziek, dans en muziektheater in Antwerpen. U maakt er kennis met torenmuziek en een reconstructie van de laatste ambachtelijke klokkengieterij.
Verdwenen dorpjes door de havenuitbreiding
Berendrecht
Het Gemeentehuis
Tramstation - Melkerij
De school
Het Rust- en Verzorgingstehuis
De driehoek
De Klapeistraat
De Westmolengeest
Zicht aan de Frederik
Austruweel
Het Gemeentehuis
Poseren voor de foto.
Restanten van het oude fort.
De oude steenweg naar Austruweel.
Het watermachien.
De Schelde in de Austruweel - bocht.
De naam Sint Anna komt van de patroonheilige van de 12e eeuwse Sint-Annakapel. Dit kleine gebedshuis was een bedevaartplaats en stond in het gehucht Vlaams Hoofd dat bij Zwijndrecht hoorde.
Vlaams Hoofd
Gemeenteplein
Restaurand "Trois Rois"
De kerk "Sint Anna"
De feeszaal in het oude Sint-Annadorp.
Casino "Lusthof"
In 1908 bestond Sint-Anneke uit een 80-tal huizen. Dankzij de wereldtentoonstellingen van 1885 en van 1894 oefende linkeroever een grote aantrekkingskracht voor de Antwerpenaar. Er kwamen toen enkele ontspanningsgelegenheden voor de gegoede burgerij en aan een houten pier een kursaal en casino. Wat verderop waren de jachthavens “Cirque Nautique” en “Royal Yachtclub”.
Het eerste tentendorp 1932.
Wat verderop voorbij het fort, een paar democratische eetgelegenheden o.m. “Het Veerhuis” waar de gewone burger een roeibootje en…..mosselen eten. Dus met de veerboot naar Sint-Anneke en maar pretmaken en smullen.
Sint-Anneke "Plage".
1936 zwemmen en pootje baden in de Schelde
Congé Payé
In 1936 wijzigde het tentenkamp. Er werden vaste houten constructies toegelaten.
Fier poseren voor hun "buitenverblijf".
Unieke opgravingen aan het Vleeshuis
De stadsarcheologen vonden nieuwe resten van de burcht die zich in de middeleeuwen over twee hectaren uitstrekte tussen het Steen en het Vleeshuis. Hun onderzoek vult een historische leemte op. Stadsarcheoloog Tim Bellens is opgetogen: “Door het wegnemen van de bestrating, sta je nu pal in de 9e en 10e eeuw.”
Stadsarcheoloog Tim Bellens 
Plannetje van de
burcht, zoals het vroeger was.
Het Vleeshuis.
Meer dan drie scherven
"Wij - archeologen - zijn altijd wild enthousiast als we scherven vinden, maar dit onderzoek is belangrijk in een Europese context. Er is immers nog niet veel informatie over stedelijke woonvormen in de 9e en 10e eeuw. Onze opgravingen wijzen op nog oudere geschiedenis zoals de blootgelegde aarde naast de burchtmuur. Dit vertelt over de burchtgracht uit de late 9e eeuw. In de middeleeuwen werd die gedempt met zand toen de burchtmuur ernaast gebouwd werd."
Sporen van een palissade
"Nog meer
vondsten: in de boorstalen zagen we sporen van hout onder de wal, wat er op
wijst dat er nog vroeger al een nederzetting moet geweest zijn. Antwerpen is
waarschijnlijk al vanaf de 9e eeuw een belangrijke handelsnederzetting
geweest.”
Een wal tegen de Vikings
"Onze bodemstalen bevatten informatie over de opbouw van de zandwal van voor 900. Misschien werd die aangelegd als verdediging tegen de Vikings, daar verzamelen we stilaan informatie over. De late 9e eeuw was een woelige periode."
De hele geschiedenis zit onder de grond
"In de 19e eeuw werd de burchtzone bijna volledig afgebroken voor het rechttrekken van de Scheldekaaien. We hebben nu het tracé van de burchtmuur kunnen aanvullen en zijn meer te weten gekomen over de oude bebouwing binnen de burchtmuren. We ontdekten resten van historische panden, zoals gewelven en de keldermuur van een pakhuis. Verder troffen we nog scherven aan van voorraadpotten uit de 9e en 10e eeuw."
Eeuwenoude hypothese weerlegd
Tim Bellens: “We konden de opgravingen in de Vleeshuisstraat en de Burchtgracht doen omdat die straten heraangelegd worden. We wisten dat we hier van alles zouden vinden, want vijf jaar geleden deden we vlakbij al cruciale vondsten. Toen realiseerden we ons dat de muur veel ouder was dan gedacht, dus niet uit de 12e eeuw zoals men al eeuwenlang veronderstelde. Met onze nieuwe stalen van onder meer mortel, kunnen we nu verder onderzoeken hoe oud de muur is."
Middeleeuwse handelskern
Tim Bellens: "De burchtzone is het oudste deel van Antwerpen. De muur beschreef een D-vorm rondom de middeleeuwse stadskern. Hier bevond zich een haven, honderden woningen en pakhuizen. Ook verdwenen zijn de Sint-Walburgiskerk en het Besaenhuis dat een opslagplaats was voor dierenhuiden. Het Vleeshuis en het Steen staan nog overeind, als fiere getuigen van de burcht. De stenen vloer die we nu blootlegden, is de kelderverdieping van De Gans, één van de belangrijkste pakhuizen indertijd. We zijn verrast dat ze zo intact bewaard is gebleven."
De voorgaande foto’s,
de vloer van de kelder van De Gans, merk ook op de laatste foto een waterput.
Deze moet nog worden onderzocht.
Tekst: Dienst Archeologie Antwerpen.
2 nieuwe PowerPoints, zie linkerkolom.
Een vlotbrug over de Schelde - 28 september 2013 en
Opening v/h Red Star Museum. 
Korte geschiedenis van de
Red Star Line.
http://www.imagenetz.de/ffb5be061/Red-Star-Line.pdf.html
Constructie toren word afgewerkt
Voor ze geplaatst werden, moesten ze worden uitgebalanceerd. Ieder stuk hing telkens een uur lang in de lucht aan de kraan. Na twee dagen doorwerken was de constructie klaar. En het resultaat mag er wezen.
De toren staat net op de plek waar op oude foto’s een schoorsteen te zien is. Voor de passagiers van de Red Star Line was die schoorsteen het laatste dat ze zagen van het Europese vasteland. De toren verwijst naar de boeg van een schip.
Ondertussen werkt de aannemer verder aan het wandelbordes. In augustus wordt het bovenste niveau bereikt.
Augustus 2012.
Aannemer werkte tijdens bouwverlof voort
De toren bereikte het hoogste niveau, de trap werd terug geïnstalleerd… Op 22 augustus werd de meiboom op het dak geplant.
De voorlopige oplevering van het gebouw is gepland voor het einde van het jaar. Begin januari start een volgende aannemer met de binneninrichting.
4
Interieurwerken gestart
De renovatiewerken van het Red star Line Museum lopen op zijn einde. Vanaf februari wordt aan het interieur gestart.
In de loodsen van de legendarische rederij met de rode ster in de vlag opent op 28 september 2013 het Red Star Line Museum. Op 1 februari begint tot slot ook de heraanleg van de Montevideostraat en van een gedeelte van de Rijnkaai.
6
7
Momenteel worden muren gevoegd en worden de ramen en vloeren geplaatst of gerestaureerd. De aannemer besteedt ook veel tijd aan de integratie van de vaak complexe technische installaties in de originele structuur van het beschermde monument. Naar verwachting worden de drie gebouwen in november voorlopig opgeleverd.
Ook de constructie van de toren vordert snel. Eerst wordt de betonnen liftschacht met daar rond de wandelbordessen gegoten. In augustus zal de aannemer het bovenste niveau bereiken. Vanop dit hoogste platform, dat ruim 25 meter boven de Rijnkaai uitsteekt, zal de bezoeker een uniek zicht hebben over de bocht van de Schelde en de aanlegplaatsen van de Red Star Line-schepen.
Stilaan gaat de vernieuwing verder.
De fundering van de toren.
In de oude kelders en de funderingen word ook gewerkt.
Het oude hout word zorgvuldig gerestaureerd.
Een deel van het nieuwe dak is reeds klaar.
De oude gevels worden zorgvuldig bewaard.
Het bouwen van de toren schiet al goed op.
Het vernieuwde dakgebinte.
Buitenkant zorgvuldig ingepakt.
Men begint stilaan aan de toren.
Er komen grote verwarmings- en verluchtingsinstallaties in de kelder.
Open Monumentendag - 8 september 2013
De Nationale Bank van België
te Antwerpen.
De ingang.
(voor mij niet bruikbaar, ik ben
langs achter binnengegaan)
Details.
Detail verlichting.
De gevel aan de Frankrijklei.
Details gevel Bourlastraat.
Details gevel aan de Frankrijklei.
De poort waarlangs ik binnen kon.
De versnipperaar van de oude en
beschadigde biljetten.
De binnenplaats.
De verlichting van de
binnenplaats.
De loketzaal.
Het bureel van de directeur.
De z.g. Ridderzaal
Mooi bewerkte schouw.
Mooie antieke kast.
Detail plafond.
Mooi brandglas in de ramen.
De kroonluchter.
Wandverlichting
De lange gang.
Het "kleine salon.
Detail plafond.
Mooie antieke kast.
Details van de kast.
Met hun hele hebben en houden in enkele koffers, nemen miljoenen mensen vanaf 1800 de boot van Europa naar Amerika. De nieuwe wereld is het beloofde land voor wie zoekt naar geluk en een beter bestaan. Tussen 1873 en 1934 brengen oceaanstomers 2,6 miljoen avonturiers en gelukszoekers vanuit Antwerpen naar de overkant. De overtocht naar de VS en Canada begint voor heel veel mensen in de havenloods van de Red Star Line in Antwerpen.
Het Red Star Line Museum vertelt het verhaal van miljoenen Europeanen die alles durven achterlaten en vertrekken, op zoek naar geluk en een beter leven. Het is een verhaal over hoge verwachtingen en diepe teleurstellingen, over hoop en slapeloze nachten. De oude gebouwen van de scheepvaartmaatschappij maken al die emoties en verhalen voelbaar, tastbaar en zichtbaar.
Het Red Star Line Museum begraaft zich niet in het verleden. Migratie is van overal en van alle tijden. Dus ook van vandaag, zeker in een havenstad. In het museum treed je in de voetsporen van mensen die je voorouders hadden kunnen zijn. Of die dat misschien ook zijn. En je leert de stad door een nieuwe bril kennen. Antwerpen, en bij uitbreiding elke plek ter wereld, is wat het vandaag is door de mensen die er vroeger verbleven. Net zoals de stad van morgen gemaakt wordt door de mensen die er vandaag wonen.
In de historische loodsen van de Red Star Line rederij opent op 28 september 2013 het Red Star Line Museum zijn deuren.
Project om een museum van
de Red Star Line te bouwen
Zo zou het worden
Zo zagen de oude gebouwen eruit!
Begin maart 2011 eindigde fase één van de verbouwingswerken aan de Red Star Linee Magazijnen. Negen maanden lang werd er aan de funderingen gewerkt.
In september 2012 is deze fase afgerond en kan gestart worden met de inrichting van het museum. In mei 2013 moet dan alles rond zijn voor de feestelijke opening van het nieuwe museum!
De oude Red Star Line Magazijnen omtoveren tot het nieuwe Red Star Line Museum vraagt om een grondige verbouwing. Die verbouwing verloopt in drie fases.
a
a
Affiches uit die tijd
a
De Sint Romboutstoren
Mechelen
De Sint Romboutstoren van Mechelen telt zes luidklokken, waarvan Salvator met zijn circa 8 ton, één van de zwaarste van het land is. Traditioneel werden luidklokken getrapt of gestampt door de klokkenluiders. De klokken van de Sint Romboutstoren werden trouwens nooit met behulp van touwen geluid. Beurtelings trapten de luiders op de pedalen van de as waar de klokken aan ophangen. Daarbij hielden zij zich vast aan een smeedijzeren handvat om nog meer kracht te kunnen zetten.
Het is mogelijk dat Salvator met acht mannen geluid werd. Het trappen of stampen van de klok moest zeker met vier gebeuren. Vroeger luidde men met zogenaamde pozen: er werd eerst een poos geluid, dan was het even stil en namen vier andere mannen de plaatsen in van hun voorgangers in en herbegonnen met het luiden. Op die manier werd er soms geluid met drie of vier pozen, afhankelijk van de gebeurtenis zoals een begafenis. Voor een dure uitvaartplechtigheid werd een gelui van 4 pozen gehouden. Voor meer eenvoudige begrafenissen luide men enkel de klok Magdalena, waar maar één man voor nodig was. Voor de armsten werd slechts geklept met de hamer op de klok.
Omdat het trappen of stampen van luidklokken in de loop van de jaren al te veel slachtoffers had veroorzaakt, werd dit naar verluidt in 1914 bij wet verboden.
Een overzicht van de weg
naar de top:
Een eerste rustpauze
vind je na 160 treden in de Kraankamer, een stille getuige
van het vakmanschap der vroegere kraanbouwers. In dit vertrek van 110 vierkante
meter en 12,75 meter hoog, praalt de loopkraan. Meer dan 5 meter breed en biedt
plaats aan drie naast elkaar geplaatste mensen. Hierlangs werd zwaar materiaal
naar boven gehesen.
Trede 233: het adres van
de
Smidskamer, waar alle herstellingen plaats vonden. Specialisten
voerden hier herstellingswerken uit aan bijvoorbeeld de beiaard of het uurwerk.
Vandaag de dag staat deze ruimte leeg.
Bij trede 313 zijn we
over de helft. Hier bevindt zich de gaanderij.
Dit is het terrein waar de torenwachter zijn ronde deed. Hij waakte over de
Mechelaars en in geval van bijvoorbeeld brand, klonk zijn trompet over de
ingeslapen stad.
Een ander pad voert
bezoekers naar de Klokkenkamer (trede 350), waar zes imposante klokken
deze verdieping inpalmen. Ook hier weer dat typische Mechelse vakwerk: de
klokkenstoel die Mechelaar Gedeon Stroobants in 1658 in mekaar timmerde, doet
nog steeds dienst. In al die eeuwen had deze stoel bijna geen herstelling
nodig.
Zicht vanuit de klokkenkamer op het hoogzaal en het orgel.
De volgende halte
bestaat uit een korte stop in de Uurwerkkamer.
De trommel van Alexius Julliens (1733) dateert reeds uit de 18de eeuw.
Trap nummer 450, misschien wel het hart van de toren: de nieuwe en de oude Beiaardkamer. Van hieruit bespeeld de beiaard de klokken van de twee beiaarden. Hun totale gewicht: maar liefst 80.000 kilogram.
<!--[if !supportLineBreakNewLine]-->
Een kelder op 490 tredes hoog: je vindt het op onze toren in de vorm van de Askelder. Dit moest de werf worden van waarop men de spits op te toren ging bouwen. Mortel noemde men vroeger "assche". Daarin ligt dus de etymologische verklaring van de term Askelder. De werklui bewaarden hier de mortel die ze gebruikten bij bouw- of herstellingswerken.
Van hieruit neem je een trapje dat uitkomt op het "binnenplein" van de Sint-Romboutstoren.
<!--[if !supportLineBreakNewLine]-->
Bij trede 538 is de beproeving achter de rug. Daar pronkt de "Skywalk", een glazen platform. Het uitgestrekte panorama kan je gerust indrukwekkend noemen. Van Antwerpen tot Brussel kijk je neer op de mooiste prentjes van Vlaanderen.
Wat een uitzicht!
Foto's en tekst René.
Huis St Franciscus - Lange Nieuwstraat 43 - Antwerpen
Voorname herenwoning, anno 1454, was ooit eigendom van L.Tucher, raadsman van Keizer Karel.
De poort van de “werf” stond open en jullie weten dan wat er gebeurd. Gaan foto’s maken hé!
In 1920 bezit van de scheepvaartfirma Eiffe, door deze firma gerestaureerd en verbouwd tot kantoren.
Detail trap.
Op de overdekte binnenplaats de originele houten gang
op de eerste verdieping, gesteund door , de niet zoveel voorkomende,
duiveltjes.
Detail.
Omdat deze “Duiveltjes” in Antwerpen niet veel voorkomen, nog wat details.
Detail overdekte binnenplaats voorstellende St.Maarten.
De overzijde van de binnenplaats.
De vernieuwbouw aan het achterhuis.
De restauratie gebeurd heel secuur, dit om er nadien woningen en lofts te maken.
Nog even rondkijken.
Binnen enkele dagen krijgen we een bijdrage van Marcel uit Mechelen, hij neemt ons mee in de St. Romboutstoren.
De Falconpoort, Falconplein 39, Antwerpen.
Daterend uit 1671 als enig overblijfsel van het in 1810 gesloopte Falconklooster.
Ook enkele ( gedeeltelijke) muren van het klooster zijn er nog.
Het Falcontinnenklooster bevatte een kerk, een gasthuis en een reeks particuliere woningen. In het begin van de 16de eeuw besloeg het klooster bijna de gehele oppervlakte tussen de Generaal Belliardstraat (toen nog bleekhof) in het oosten, de Oudeleeuwenrui in het noorden, het Falconplein in het westen en de Falconrui in het zuiden.
Het, nu afgebroken “Zeemanshuis” stond ook op die gronden.
Op de foto’s is de afbraak van het Zeemanshuis nog te zien.
En nu weer verder naar andere verborgen plekjes.
Patriciërshuis “de Meerminne”, uit XVI, is een dubbelhuis, met mooie rondboogpoort. Het is gelegen op het Kipdorp nr. 50.
Door een vriend werd mijn aandacht getrokken op dit pand.
Dit is een voorbeeld waar men de gevel beneden van een lelijk winkelpand, terug zijn vroegere uitzicht heeft gegeven. Een prachtig initiatief!
Daarna is het pand (bijna helemaal) gerenoveerd en er
zijn appartementen gemaakt en samen met het huis ernaast is er een hele mooie
daktuin gemaakt.
De ingang.
Op de binnenkoer een classicistische gevel van de vroegere stallingen. En in de midden een fonteintje.
Kijk hoe alles mooi is gerestaureerd.
Het vroegere koetshuis.
Het fonteintje.
Terug naar de straat, op weg naar een ander "pareltje"
in Antwerpen.
Deze prent is niet door mij gemaakt, maar een computeranimatie hoe de daktuin er zou uitzien.
En als ik zo rondzwerf in Antwerpen en ik zie van zo’n oud
patriciërshuis de poort openstaan, kan ik niet aan de verleiding weerstaan om
te gaan kijken en foto’s te nemen.
Dus, zo’n pareltjes komen er nog.
Kapel van het voormalig godshuis “Onser Vrouwe Convent”.
Deze
kapel van O.-L.-Vrouw Geboorte, in de volksmond ook Schoenmakerskapel genoemd,
ligt aan de Schoenmarkt in Antwerpen.
De
kapel hoorde bij een godshuis uit 1343, het “Onser Vrouwen Convent”. De gotische
kapel dateert uit de 15de eeuw. Het jaartal 1477 prijkt op een recente
gevelplaat. De kapel werd meermaals verbouwd en hersteld.
Na
de afschaffing van het godshuis kwam de kapel onder het beheer van het
kerkbestuur van de kathedraal.
