Caress ...

Ik kreeg ontzettend veel mailtjes en berichtjes van jullie, zoals gisteren ook nog eentje van Ann, die voor deze gelegenheid dit mooie plaatje maakte. Bedankt Ann, en bedankt iedereen voor jullie medeleven en hartversterkende woorden. In de komende tijd ga ik ieder proberen een persoonlijk bedankje te sturen.

Ik heb enkele dagen geleden alle foto's op mijn PC bekeken die ik van Nestje had gemaakt. Het zijn er veel, onvergetelijke herinneringen. Ik heb echter nog niet de moed gevonden de mooiste hier eens samen te brengen. Dat zal voor binnen enige tijd zijn, wanneer het allemaal wat meer verwerkt is.

Viva xxx

Vaarwel Nestje ...


Nestje, een paar uur voor hij stierf ...
8 april 2006 - 5 oktober 2007

Ik durf het bijna niet neer te schrijven. Ik had zo een sterk voorgevoel. Gisteren dacht ik constant dat Nestje iets zou overkomen, net 1 jaar na de dood van Daisy. Net 1 jaar nadat hij op zo een wonderlijke wijze in mijn leven kwam. Gisteren: ik ging met Dréke naar achter in het veld en dacht iets te zien liggen in de wei. De hele dag dacht ik dat Nestje iets ging overkomen. Met kloppend hart ging ik er naartoe maar dan zag ik dat het maar een hoopje aarde was ... even later hoorde ik zijn belleke en daar was hij: ons Nestje.

Gisteravond kwam hij bij me liggen toen ik nog laat aan de pc zat. Daisy staat op mijn buroblad en toen ik afsloot zei ik net zoals altijd goede nacht tegen haar en bedankte haar voor Nestje die ik in mijn armen hield, ook hij keek naar haar.

Vanavond wou ik plots foto's van Nestje nemen, ik had zo een sterk voorgevoel. Het was al een tijdje geleden dat ik nog foto's van hem nam. Ik zette ze ook op mijn blogje. Toen hij amper enkele minuten na het nemen van deze foto's weer buiten wou, nam ik hem in mijn armen en knuffelde hem aan de deur. Ik zei: "voorzichtig zijn, hé jongen". Hij liep speels de tuin in ...

Later op de avond: er belt iemand aan. Ik verstijf en denk: "het is zover, Nestje is dood". Ik hou mijn adem in en hoor Wesley, onze buurjongen vragen aan mijn man: "hebben jullie Nestje nog gezien?". "Ja", zegt mijn man, "hij is hier een paar uur geleden nog geweest". Ik hoor geroezemoes en mijn hart staat even stil. Ik ga langzaam naar beneden en roep: "is Nestje dood?".

Mijn man zegt dat ze het niet weten. Er ligt een zwarte kat dood op de straat. Maar hij heeft geen halsbandje aan, het paarse bandje met het belletje. Ze beschijnen hem met een pillicht want doordat er een straatlicht stuk is, is het pikkedonker buiten. Ik kom ook kijken. Neen, geen bandje. Zijn kopje ligt wat achteruit en de tong hangt een stukje uit het bekje. Ik herken Nestje er niet in en de anderen ook niet. Ik meen dat Nestje zijn staart ook langer en slanker was. Dus nee, oef, het is Nestje niet.

Nestje slaapt vaak buiten. Ik roep hem iedere nacht maar meestal komt hij pas tegen de ochtend opduiken. Hij heeft zijn plaatsjes hierachter in schuurtjes en de hangar waar hij liever vertoeft, vaak in het gezelschap van zijn witte vriendin, een poes uit de buurt.

Mijn man legt de zwarte poes aan de kant van de weg. Ik leef mee met de mensen uit de buurt van wie deze poes is, er zijn er hier nog een paar op de straat. We gaan terug binnen, zowel wij als de buren zijn toch wel opgelucht.

Ik wandel naar achteren, het veld in. Ik roep op Nestje, maar hij komt niet. Dat is niet abnormaal, hij komt alleen als hij zin heeft en dat is nooit voor een uur of 2 in de nacht ...

Ik kon het echter niet van me afzetten, ben na middernacht weer buiten gegaan naar de plek waar hij overreden werd. Ik hoorde een heel raar geluid. Ik wist niet van waar het geluid kwam, heel raar, ik kan het niet omschrijven. +Een vreemd sissend getik dat precies uit het straatbeton kwam. Het was pikdonker. Ik ben de straat beginnen afspeuren en plots zag ik het, enkele meters verder ... Nest zijn paarse bandje met het belletje ....

Het was ons Nestje toch, het was ons Nestje die daar in het pikdonker aan de andere kant van de straat in het gras lag ...

Ik heb een laken in een draagtas gelegd en samen met mijn man en Dréke zijn we hem gaan halen. Hij ligt er zo vredig in te slapen. Hij ligt nu op het grafje van Daisy, naast het tuinhuis, onder de boom waar ook hij zo vaak in klauterde en zelfs sliep.

Morgen zullen we hem begraven, naast Daisy.

Ik vond dat ik niet anders kon dan jullie dit te melden. De meesten hebben heel zijn verhaal van in het begin gevolgd.

Het is zo vreemd, ik was hierop voorbereid, wist het gewoon in mijn hart, al is de pijn nu niet minder groot. Ik wist bijna zeker dat ik hem moest afgeven, ik ben niet bijgelovig maar ik kan het niet verklaren.

Wat zal Dréke hem missen, hij begrijpt het niet. Hun vriendschap was één uit duizenden, getuige de vele foto's samen en de speelse filmpjes ...

Nestje, bedankt voor je vriendschap en genegenheid, je woont voor altijd in mijn hart.

Viva xxx

Vrijdag, 5 oktober 2007.
Eindelijk nog eens een paar fotootjes van mijn wit pluizig wollebolleke en onze zwarte tijger  .

Precies een jaar geleden maakte ik de laatste foto's van Daisy. Enkele dagen later, op 4 oktober, werd ze overreden. Vandaag maakte ik met die foto in PSP een mooi plaatje. Zoals jullie zien, ze blijft in mijn hart ...

Dinsdag, 14 augustus 2007. Eén van de weinige prachtige augustusdagen ... Spijtig ook werkdag maar onder de middag heb ik toch even van mijn tuintje genoten. Dréke en Nest waren ook van de partij!

Zalig om je lunch op het terras te nuttigen!
Spijtig een zeldzaamheid deze zomer ...


Dréke en Nest genieten van ieder zonnestraaltje!

Toen ik na de middag op de kamer die naast mijn buro gelegen is een belletje hoorde rinkelen ging ik nieuwsgierig kijken. Daar lagen Dréke en zijn vriendje te rollebollen!

De telefoon ging en ik nam op de rand van het bed aan. Mijn camera lag ook op het nachtkastje en terwijl ik mijn gesprek voerde maakte ik enkele korte opnames van de twee.

Ik wou daar wel eentje van op mijn blog plaatsen maar merkte dat je via Photobucket de filmpjes kan mixen en voorzien van tekst en muziek. Heel tof en in een handomdraai klaar.

Ik laat jullie dus meegenieten van mijn eerste probeerseltje. In de komende tijd ga ik enkele leuke clips van Dré en Nest proberen te maken want ze maken samen de gekste capriolen, dit is eigenlijk maar een beetje gerollebol maar toch heel leuk! Genieten maar!

Zondag, 23 september 2007.

Vandaag vierde Sissi haar 40-ste verjaardag. Met een maand vertraging weliswaar want samen met haar man heeft zij een drukke zaak en dan feest je niet wanneer je wil. De weergoden waren haar gunstig gezind, het zonnetje scheen volop en het bleef warm tot laat in de avond. Het werd dan ook werkelijk een spetterend tuinfeest met alles er op en er aan.
In de komende dagen zal ze daar zeker foto's van op haar blogje zetten zodat jullie ook een beetje kunnen meegenieten.
Utta en ik hebben alvast een heerlijke namiddag en avond beleefd, dat kan je wel zien aan onze glunderende gezichten!

Een foto om te koesteren, samen met mijn mamsje ...



http://www.bloggen.be/sissi/

Vandaag, 22 september, is Madammeke jarig!



https://blog.seniorennet.be/madammeke/

Gisteravond besloot ik de lesjes PSP die ik hier al een tijdje liggen had eens nader te bekijken. Ik kan goed overweg met diverse fotobewerkingsprogramma's maar Paint Shop Pro had ik nog niet van nabij bekeken al stond versie 7 al een jaartje op mijn PC te wachten op ingebruikname .

Maar vanavond  heb dus de laatste versie (X2) gedownload (je kan dat gratis 30 dagen op proef) en ik moet zeggen, deze versie geeft zoveel meer mogelijkheden dan de oudere versies.

De bedoeling voor mij is vooral om weer mooie technieken bij aan te leren om de foto's van Dréke en Nest te bewerken.
Om te starten gebruikte ik een tube van twee poezen. Ze deden mij denken aan Daisy en haar dochter Nefri.

Het is bijna een jaar geleden, op 4 oktober, dat Daisy van ons heen ging, ze was nog geen 2 jaar oud. Ze blijft echter verder leven in haar kittens waaronder Nefri, die nu een goede thuis heeft bij Fernanda.

PSP is zeker een aangename bezigheid en de mogelijkheden zijn zo enorm groot dat je er denk ik nooit in volleerd geraakt . Ik experimenteerde op dit plaatje met lagen, watermerk, tekst en 3D-effecten, mozaïek antiek, achtergrondtexturen ... kortom, beginnersleerstof maar heel tof om te doen!

Het is stil op dit blogje, vinden jullie niet? Nu, wees gerust, ons leventje draait op volle toeren maar het werk gaat nu eenmaal voor dus blijft er op sommige momenten weinig tijd over om te bloggen. Toch heb ik me voorgenomen eerdaags nog eens wat mooie foto's van Dréke en Nest te nemen. Beloofd!

Vanavond ging ik samen met Utta naar een opendeur-evenement van een dansschool. Het was een heel leuke avond met nog een etentje achteraf. Voor ons vertrek wandelden we nog even onze wei op want achteraan staat een paardje in een aanpalende wei dat ik dagelijks wat lekkers ga toestoppen. Dréke heeft dan telkens de tijd van zijn leven want rennen dat hij daar kan! Bedoeling was een mooie foto van Dréke te brengen maar dat feest ging dus mooi niet door!

Vorige zondag, 9 september konden jullie gaan wandelen met de hondjes in Kluisbergen. Het was een wandeling van +-3,5 km.

Deze namiddag werd georganiseerd door Nelly Devos. Samen met haar man Albert Vandendriessche is ze eigenaar van de kennel "De Filma d'Acozehoeve".
 
Het was ook Nelly's verjaardag, dus werd het extra leuk! Hieronder een paar foto's.

De jarige Nelly, omringt door talrijke hondjes met hun baasjes.


Genietend van het zonnetje, elkaar en ...


de prachtige natuur van Kluisbergen!

Carla stuurde mij deze foto's. Zij is het bazinnetje van Tayco, een pracht van een Bichon Frisé, afkomstig uit de kennel van Nelly Devos: "De Filma d'Acozehoeve" uit Ronse. Op onderstaande foto zien jullie Carla en haar dochtertje Cathelina die voor Nelly staat.

Vorig jaar heb ik op dit blogje al een artikel over Tayco gebracht, toen nog een schattig pupje. Hij is een pracht van een jongen geworden.

Tayco werd op 18 juni 2007 1 jaar jong!



Carla's dochtertje, Cathelina en Tayco zijn de dikste vriendjes.
Bichons zijn over het algemeen dol op kinderen!

https://blog.seniorennet.be/carlaentayco/

Skippy vond zijn baasje!

Mijn naam is Skippy, ik ben een anderhalf jaar oude Cocker Spaniel (reu). Ik was op zoek naar een nieuwe thuis omdat mijn vorige baasjes niet meer voldoende voor mij konden zorgen.

Via Alida van het blogje "tuinkatjes" werd mijn oproep de wereld ingestuurd. En ja hoor! De zoon van haar vriendin Christiane wil mij met veel liefde in zijn gezinnetje opnemen! Joepie! Nog eventjes en ik kan naar mijn nieuwe thuis. Ik kijk er zo naar uit!

Veel liefs van Skippy!

Het vervolg op deze story kunnen jullie lezen op Alida' en Christiane's blogje.

https://blog.seniorennet.be/tuinkatjes/

https://blog.seniorennet.be/christiane/

Zondag, 26 augustus. De druiven hier op de heuvel beginnen te rijpen. Samen met Utta en Dréke gingen we in de namiddag eens inspectie maken.

Het wordt een goede oogst dit jaar!


Binnen een paar weken kan de pluk beginnen.


Dréke had weinig oog voor druiven, appelen en peren,
hij had andere dingen te doen!




Utta tussen de wijnstokken.




Dréke zag er uit!
Maar niks dat een borstelbeurt niet kan oplossen!

Nog een filmke van Dréke in actie!



Morgen naar Mechelen!
Sjoeke, Leona en ik gaan Ninne in de bloemetjes zetten want zij is jarig!

Deze week kreeg ik weer wat nieuws van onze lieve Coco. Buurman Wim maakte een praatje met zijn bazinnetje, Joseé, toen die weer eens voorbij kwam wandelen en nam een paar foto's. Hij schreef:

Hoi Viva,

Hier weer de recenste foto's van Coco en zoals je kan zien, in opperbeste staat! Toen ik hem stond op te wachten kwam hij meteen kwispelend naar me toe en vroeg om geknuffeld te worden.

Volgens Josée, die nog steeds erg happy is met zijn komst, is hij een vreselijke plekpot die maar graag alle aandacht wil hebben, hetgeen hij dan ook volop krijgt! Kortom alles is zoals ze hier zeggen: le meilleur dans le meilleur des mondes!

Ik hoop Coco dit najaar eens een bezoekje te kunnen brengen!

Voor mijn mamsje, Utta!