Zaventem, zaterdag 2 juni 2007 om 13u00. Vol ongeduld sta ik te wachten op de aankomst van Coco. Mijn man blijft er heel rustig onder en Ann van Spaanse Honden In Nood is het wel gewend dat lange wachten. Maar ik ... ik sta daar met een kronkel in de maag, als een kip die een ei moet leggen
.
14u15 ... Eindelijk zie ik ze verschijnen. Een kooi met 3 hondjes er in en daarachter een klein wit kopje. Al van ver heb ik het gezien: dat is onze Coco!
Hij is lief ... kijkt steeds weer naar zijn begeleidster op wiens schoot hij tijdens de vlucht mocht zitten. Ze neemt hem op en een beetje later neem ik hem over. Het was een schok hem te zien, zo veel kleiner dan ik gedacht had maar vooral ZO MAGER!! Zijn normale gewicht zou 4-5 kg moeten zijn, maar hij weegt amper 2,5 kg! Wat moet dit 3 weken geleden geweest zijn, toen men hem in het Refugio van Fabiënne in Spanje binnenbracht, meer dood dan levend ...
Op de parking zie ik ook het hondje dat door Cooltje zal worden opgevangen. Het is een lieverdje maar ik merk meteen dat ze mankt. Als ik haar nadien even wil oppakken jankt ze van de pijn. Met dat pootje is er duidelijk wat mis. Ann beslist om er later op de dag eerst mee naar de dierenarts te gaan. We hebben nog steeds geen nieuws en Cooltje is natuurlijk ontgoocheld want ze had zich zo op haar komst verheugd. Morgen weten we meer.
Chiqui heeft een kwetsuur aan haar pootje en moet eerst naar de dierenarts.
Tijdens de terugweg naar huis zit Coco op mijn schoot. Hij ziet er dan wel zielig uit maar zijn oogjes staan helder, zijn neusje is nat en hij is heel alert en heel kalm. Hij doet alsof hij mij al jaren kent.
Bij Utta stappen we uit en zij komt met Dréke naar buiten. Dréke is al dadelijk aan het kwispelstaarten als hij Coco in het oog krijgt en probeert direct vriendschap te sluiten. Coco ziet dat absoluut niet zitten. De hele dag, tot nu op dit moment zit Dréke met heel veel diplomatie en heel subtiel te proberen om toenadering te zoeken. Hoe lief Coco ook is tegen mensen, hoe mager hij ook is, verdorie, die weet van zich af te bijten. In het eerste uur dat ze samen zijn wordt Dréke meermaals door Coco aangevallen en gebeten. Ik hoorde Dréke enkele malen serieus piepen. Ik kom er tussen, wijs Coco terecht maar die blijft zijn tandjes laten zien tegen Dréke ...
En toch, Dréke geeft geen moment op, net zoals ik al meemaakte met de poezen Daisy en Nest geeft hij zelfs na weken niet op, totdat hij uiteindelijk overwint.
Ik hoop dat dit ook nu zo zal zijn want Coco is er in de eerste plaats als vriendje voor Dréke. Als het echt niet klikt met hem, wel dan zal het met geen enkele hond klikken en zullen we moeten uitzien naar een baasje zonder andere honden in huis. Maar waar hij ook gaat, ik zal er persoonlijk zorg voor dragen dat hij een prinsenleventje zal leiden!
Laat ons hopen dat het lukt tussen die twee! Coco is op die enkele uren al onafscheidelijk van mij en ook Utta die meeging naar de dierenarts voor zijn controle, heeft hem op amper een uurtje in haar hart gesloten. Zonder overdrijven: dit hondje is hartveroverend! Morgen schrijf ik meer en vertel dan ook van zijn ontmoeting met de buurkater Nest.
Bekijk de aankomst van Coco in Zaventem!
Broederlijk ...
dus was ik om 7u in de ochtend al stenen aan het schrobben.
