Even laten weten hoe het met me is. Dat is wel het minste dat ik kan doen na zovele blijken van medeleven. Het gaat al beter. Er vloeien geregeld nog tranen, op onverwachte momenten, als ik een plaatsje zie waar zij altijd lag, als ik Dréke eten geef, als ik in de ochtend wakker word, of zomaar gewoon bij een gedachte ...
Ik heb veel steun aan Dréke, de lieverd en aan Nest, de kater van de buren. Heel vreemd, hij woont al enkele maanden naast ons maar zelf had ik hem nooit eerder gezien. Vorige vrijdag zat hij hier plots in huis met Dréke te spelen terwijl Daisy rustig op haar stoel lag te slapen. Het is alsof Daisy daarboven al over ons waakt want dezelfde avond dat we haar begroeven kwam Nest ongemerkt met Dréke naar binnen. Hij lag op Daisy's stoel, speelde met haar touw, het was zo vreemd ... temeer omdat ze zo erg op elkaar gelijken. Nest is nog maar een maand of 7 en zal nog groeien maar nu heeft hij dezelfde grootte als Daisy. Ook gisteren en vandaag is hij ons 's avonds een paar uurtjes komen bezoeken. Nest is een echte knuffelbeer, hij is hartveroverend. Wat vreemd dat hij net nu, rond het heengaan van Daisy zo plots in ons leven verschenen is. Ik hoorde van de buurvrouw dat hij weldra zal gecastreerd worden en ze weet nu dat als Nest niet thuis is, hij wellicht bij ons zal zitten. Met Dréke gaat het nog een beetje stroef, Nest vertrouwt Dréke nog niet goed en als die speels korter bijkomt haalt hij soms naar hem uit. Maar nadat hij het hart van Daisy met zoveel geduld wist te veroveren, ben ik er zeker van dat ook zij de beste vrienden zullen worden. Heerlijk voor Dréke dat als hij buiten in de tuin komt weer altijd een vriendje in de buurt zal hebben. Nest zit immers altijd in de bomen die onze huizen van elkaar scheiden.
Bedankt, lieve Daisy, om Nest in ons leven te brengen. Het verzacht de pijn voor ons allen een heel klein beetje, al zullen we je nooit vergeten.
Maandag, 9 oktober 2006!
