Archief

1986
In dit jaar alweer een nieuwe vakantielokatie gevonden. Nu in Vierhouten op de Veluwe van 22 mei tot 29 mei. De vakantie in Deurne voor het najaar wordt vastgelegd van 29 augustus tot 5 septem-ber en.... bestaan dit jaar 40 jaar.

Vierhouten "De 4 foreesten
We maakten voor het eerst gebruik van een aangepaste touringcar. Met een lift voor de rolstoelen en deze konden aan de vloer van de touringcar met ankers vastgezet worden. Gehuurd bij "De Boezem" in Capelle aan de IJssel.
Het was een goede lokatie maar de leiding ??????
Wij hadden zo als gebruikelijk voor de hele lokatie gekozen, dus alles gehuurd! Nu was er voor het hotel een groot terras waa 's morgens de zon scheen en 's middags scheen de zon aan de achterkant waar ook een terras was!

De eerste dag werd ons verteld dat wij geen plaats mochten nemen op het voor-terras omdat >al die rolstoelen< geen gezicht waren voor de passanten... Hij was bang dat deze mensen dan niet stopten om bij hem op het terras iets te gebruiken.
We hebben deze 'sneer' gelijk uitgebuit en gezegd dat wij voor ruil van onze medewerking, 's middgas op het achterterras "GRATIS" de koffie en de thee opgediend wilden hebben (deze consumpties zaten niet in het contract!). "U verdiend het op het voorterras wel weer terug !! Zo dat was 1-1.

wat de oorzaak van het teruglopen van de sfeer in de staf was kon ik op dat moment nog niet acherhalen maar er broeide iets!!

In die week heb ik samen met Zuster Westerlaak (non) een nachtdienst gedraaid. Als iemand belde voor hulp ging ik met haar mee.. "zuster ik kan niet slapen, heeft u een 'mogadonnetje'  (inslaappilletje)voor me. Zij lostte dit alsvolgt op : "Ach mevrouwtje is dit nu wel zo goed voor u, laten we samen eerst maar eens een weesgegroetje bidden!!" Na drie weesgegroetjes sliep de mevrouw!! Je zou willen dat je ook zo'n rotsvast vertrouwen in je geloof kon hebben.. Ze gaf die week nog meer staaltjes van haar rotsvast vertrouwen in haar geloof. Wat respecteerde ik haar.... ongelooflijk!!
De laatste dag, ik liep met koffers door de gang te sjouwen en daar zag ik de eigenaar, juist ja die mafkees", op zijn knieen door de gang kruipen. "Bent u iets kwijt?"vroeg ik hem. "nee" snauwde hij "ik kijk of jullie met die rolstoelen de deurposten niet beschadigd hebben, zo ja, dan breng ik dat in rekening". Mijn antwoord was; "Als je bang bent om failliet te gaan, kan je beter eerst een weesgegroetje bidden... !" Ja, ik leer snel!! Nog iets, in de kamers hing een bordje met de volgende tekst:
                                                             ROKEN IN BED
Wilt U, alvorens uitvoering te geven aan uw voornemen om in bed te roken aan de administratie opgeven hoe gehandeld dient te worden met uw stoffelijk overschot. Wilt u voorts uw vaste kamergenoten waarschuwen, opdat deze de nodige maatregelen kunnen treffen.
Voor het onwaarschijnlijke geval, datu het er levend van af zult brengen verdiend het aanbeveling reeds nu de nood- en brandknoppen te verkennen. WEL TE RUSTEN.

We zijn daar natuurlijk nooit meer naar toe gegaan, wat een oen.........
Noot: de echte drempels voor de gehandicapten mensen liggen meestal in.. het hart van hun mede-mensen !
We ontvangen ter gelegenheid van ons 40-jarig bestaan, van de Stichting Nationaal Revalidatriefonds (NRF) een susidie van f. 4.900,=. Hartelijk dank directeur Jan Hofsté! (ik kende hem goed en kwam hem nog wel eens tegen.

Op de foto; Theo Peters, Han Peekel en Dina

Dit feest gaan we vieren in  "DE BLINKERT" in Capelle aan de IJssel. Veel leden hebben zich opgegeven voor dit feest. We begonnen met een Eucharistieviering, voorgeggan door onze vriend en geestelijk adviseur pater Ton Lafeber.

De zaal liep overvol met 200 leden en veel genodigden. o.a. een afvaardiging van het landelijk hoofdbestuur van de GON (Gehandicapten Organisatie Nederland), waar de verhoudingen nu niet bepaald goed aan gegeven kon worden. We hadden gezorgd voor een zeer uitgebreide lunch, die door de aanwezigen zeer op prijs werd gesteld. Ik huldide hier onze Dina Bosman, de oprichtster vfan onze organisatie in 1946. Uit handen van de landelijk voorzitter krreg zij de "Gouden GON-speld" opgespeld. Ook bestuursleden van onze zusterorganisatie De ANIB (Algemene Nederlandse Invaliden Bond) waren hierbij aanwezig. De middag was in handen gegeven van intussen onze vriend Han Peekel die met enige artiesten, waaronder de "Limburgse Zusjes" de middag in een feestelijke stemming bracht. Vanwege de subsidie van het NRF (Nationaal Revalidatie Fonds). Kon deze dag geheel gratis aan onze leden aangeboden worden.
Het kostte ons veel hoofdbrekens in de voorbereiding over "waar"en "wat"we zouden doen en natuurlijk het kostenplaatje!! Tot grote voldoening van het hele bestuur verliep alles voortreffelijk. Ik kijk er met trots en met een voldaan gevoel op terug.

22 NOVEMBER 1988
Op die datum hielden wij in Rotterdam ons winterfeest. Twee leden uit het landelijke hoofdbestuur wilden op die dag met mij praten over de spanningen tussen Rotterdam en het hoofdbestuur. Tevens over hun visie op de toekomst van de landelijke GON.

Tijdens dat gesprek vertelde zij mij, dat er binnen het hoofdbestuur een plan was gerezen om via een DES-rapport (Doeleinden en Structuur) door de landelijke GON een nieuwe wel ingeslagen moest worden.
Men werd van alle kanten tegengewerkt en er zat weinig beweging in het geheel. Uiteindelijk trokken de twee zich terug en werd de uitvoering van het DES-rapport in handen gegeven van 3 externe adviseurs!!
Er moest onderzocht worden welke afdelingen er voorstander waren van een eigen rechtspersoonlijkheid. Ook dat kwam uit mijn kokertje want als de landelijke GON door wan-beleid failliet zou gaan, zouden alle aangesloten afdelingen mee failliet gaan! Bezittingen en saldi waren juridisch het eigendom van de landelijke GON.
In Rotterdam was ik al druk bezig om een eigen rechtspersoonlijkheid te bewerkstelligen, ik kon dan mooi als voorbeeld voor de rest dienen en hen adviseren!
We bleven wel lid, (nu als vereniging!) van de landelijke GON. Toen ik daar voor het eerste weer  in een vergadering binnenkwam zei de directeur; "Theo, we zijn blij dat je weer terug bent, hartelijk welkom!" Ik antwoorde met een vriendelijk gezicht "dank je wel, daar kom je nog wel achter, ik ben nog steeds dezelfde!" Ik heb een jaar lang alle landelijke afdelingen bewerkt en geadviseerd om te zorgen voor een eigen rechtspersoonlijkheid. Voortdurende tegenwerking van het voltallige hoofdbestuur maar....
OP 12 NOVEMBER 1989 STAPTE HET HELE HOOFDBESTUUR VAN DE LANDELIJKE GON OP. maar namen nog geen ontslag, oh nee!
Op 30 juni 1990 werd ik door twee afdelingen uitgenodigd om te komen praten. Daar groeide het idee om via een "buitengewone" ledenvergadering het HB te dwingen om af te treden. Hier moest een plan voor komen dat door minimaal 10 afdelingen ondersteunt werd. Er kon er maar één aan deze klus gaan werken... juist ja.. deze jongen moest het maar gaan doen! De buitengewone ledenvergadering kwam er. Het hele land was daar vertegenwoordigd en met algemene stemmen werd het hoofdbestuur ontslagen uit hun functies. Met advocaten en al probeerde zij het tij nog te keren maar de vernieuwing was ingezet en niet meer te stuiten.
.

16 november 1991
In al mijn zenuwen nam ik bij Eindhoven de verkeerde afslag en was even het spoor bijster.Ik kwam daar in Eindhoven te laat in de belangrijkste vergadering van de landelijke GON, sinds het bestaan er van. Ik liet me bijpraten door een afdelingsvoorzitter.
Het HB had kennelijk, om indruk te maken, een beroepsbestuurder van een bureau ingehuurd om ons alsnog terug te fluiten. Dat ging mooi niet door.. Ik ben daar zo furieus te keer gegaan dat na drie kwartier de vergadering geschorst werd. In die pauze had ik de gelegenheid om de verbouwereerde voorzitter in te seinen hoe het nu werkelijk in elkaar zat. Hij beloofde dat hij zich voor 100 % objectief zou inzetten. Nadat de vergadering wederom geopend was, eistte ik het aftreden van het voltallige bestuur "men  moest  nu achter die tafel vandaan op z'n Rotterdams -- opsodemieteren- en wegwezen. Iemand haalde mij achter de microfoon vandaan. Hij vreesde dat ik ter plekke een hartaanval zou krijgen.
Op mijn voorstel schorste wij nu de vergadering en ik verzocht de aanwezige afdelingen mij te volgen naar de kroeg aan de overkant van de straat. Van de 30 afdelingen gingen er 21 met mij mee. Tussen de kroeg en de vergaderzaal 'pendelde' een onderhandelaar op en neer. Alle voorstellen werden door de kroegafdelingen afgewezen. Wij dreigden de totale GON te zullen ontbinden als er niet naar ons geluisterd wilde worden.
Uiteindelijk wonnen wij en ik kreeg van het hele land de felicitaties. Toen wij terug in de zaal kwamen was de tafel leeg!!!! en de directeur op 'non'-actief gezet.
Wat nu was de vraag?.... Ja, Theo achter de tafel, dat kon niet anders. Wij hebben toen een nieuw ad interum-hoofdbestuur gekozen en ik gaf gelijk te kennen, er niets voor te voelen om definitief de voorzittershamer te nemen. Bovendien moest iedereen door de vergadering gekozen worden. Statutair gezien konden wij ons niet veroorloven fouten te maken.
Een grote vriend van mij, (een vroeger hoofdbestuurslid!) stond op en zei; Theo. ik geloof dat ik je een handje komt helpen! Mijn God wat was ik blij met dit aanbod. Hij vervolgde; "op één voorwaarde, jij blijft in dat bestuur, want jij kan schieten en op de barricaden staan.. Ik kom er bij om uit te leggen waarom er geschoten wordt!! Hij was een goeie diplomaat (ik dus niet!) en hij had nog een veel groter plan in zijn achterhoofd!  
Via een sollicitatieprocedure kregen wij een kei van een directeur. Het was een genot om met deze twee kanjers samen te werken.
1992. De tweede taak die ik kreeg was; "het realiseren van een landelijkdekkend netwerk van sociaal consulenten in een eigen opleiding voor belangenbehartiging van en voor gehandicapten"
Daarvoor moest ik in een werk- en stuurgroep, waarin de Gehandicaptenraad (grootste koepel in Nederland van gehandicaptenorganisaties) en de Algemene Nederlandse Invaliden bond (ANIB)  en de GON zitting nemen, Mijn vriend ging met mij mee (ik schiet jij legt uit waarom!)
De derde taak was het realiseren van een landelijk periodiek dat diende als voorlichting en contactorgaan voor alle participanten.
De vierde functie: voorzitter van de stichting "studie en training" om cursussen te organiseren die gehandicapten moesten opleiden tot sociaal cosulent in belangenbehartiging van en voor gehandicapten in heel Nederland.
En als laatst; 'vice' voorzitter van de raad van bijstand en advies voor verenigingen die zich bij ons wilden/moesten aansluiten. Ik kreeg f 23.000,= mee om bet contactblad te realiseren.
Samen met de Gehandicaptenraad en de ANIB konden wij op 1 januari 1993 het eerst blad bij onze doelgroep op de mat laten vallen. Het moest 10 keer per jaar en in een oplage van 24.000 stuks per keer verschijnen.
In 1991 werd de stichting "studie en training'opgericht en het toeval wilde dat de centrale overheid een groot deel van het gehandicaptenbeleid  gedecentraliseerd naar gemeentelijk niveau onder de "WET VOORZIENINGEN GEHANDICAPTEN (wvg) introduceerden. De opleiding moest dus op gemeentelijk niveau gericht zijn. Mijn vrouw ging ook deze cursus doen en heden ten dagen is zij nog steeds als Sociaal Consulent (en met succes!) actief.
Van kerkelijke noden kregen wij f 125.000,= subsidie (mijn maatje was op stap geweest!), om alle sociaal consulenten van een computer te voorzien en onder te brengen in een sociaal netwerk! BINGO!! Bij een ander haalde hij f. 45.000,= weg dat wij over drie jaar moesten verdelen en diende om de studiekosten  van de consulenten te financieren.

Het was de uitdrukkelijke wens van de landelijke GON om te gaan samenwerken met de ANIB (een zusterorganisatie). Daarvoor werd, mede op initiatief van de Gehandicaptenraad een werkgroep en een stuurgroep geformeerd. Samen met mijn maatje (voor privicy noem ik hem maar zo!) zouden wij in de struurgroep gaan zitten. De werkgroep bestond uit betaalde krachten van de GR, bestuurders van de ANIB en de GON. Als men gaat ptaten over samenwerking, het woord 'fusie' wilde wij nog niet gebruiken! moet men voorzichtig beginnen. Er zaten voldoende verschillen in de ANIB en de GON waar de samenwerking, net als in de zestiger jaren. op stuk kon lopen.
Allereerst de onderwerpen die beiden partners reeds uitvoerden; opleiding adviseurs, en opleiding van sociaal consulenten. Dat gaf al gelijk wrijving om de titel consulent van de GON, deze  riekte naar meer niveau dan de 'adviseur' van de ANIB. We vonden elkaar in het nieuwe begrip "Sociale dienstverleners!"  Zo kregen we nog te maken met het begrip "juridisch adviseurs',  en een landelijkdekkend netwerk belangenbehartiging. De samenwerking voor een landeliojk blad hadden we al gerealiseerd.
Van het ministerie van VWS (Volksgezonheid, Welzijn en Sport) moesten wij wel fuseren want anders werd de subsidiekraan dichtgedraaid. (waar het geld zit, zit de macht!!!).
Nog een gigantisch verschil. zat in de hoogte van de contributie. Bovendien waren de GON-afdelingen autonoom en de ANIB-afdelingen niet.
Het heeft drie jaar geduurd voor wij het allemaal met elkaar eens waren. Er werden compromie's bereikt, De ANIB en de GON zouden samenvloeien in een nieuwe organisatie de ANGO. (Algemene Nederlandse Gehandicapten Organisatie). Er werd een nieuw bestuur geformeerd en de besturen van beide organisaties konden met "opgeheven' hoofd  vertrekken. (Dit is een korte weergave van een lijdensweg voor alle betrokkenen) Alle afdelingen en verenigingen gingen mee de fusie in behalve...... mijn eigen vereniging  "de GON-Rotterdam". Die waren bang dat hun meer dan 50 jaar bestaande vakantie project gevaar zou lopen te verdwijnen. En ik kon daar eigenlijk best mee leven!