Berichten van 1 februari 2008 tot 29 februari 2008

Jos Geysels neemt wat afstand van de dagelijkse politieke gebeurtenissen en stelt intrigrerende
vragen en zoekt antwoorden.
Eerste vaststelling : we leven in een wereld van toenemende paradoxen.
" Alles moet kunnen,maar blijkbaar zijn er toch grenzen.
De roep naar meer snelheid leidt naar traagheid.
Voor alles is er een verzekering, maar we hebben alles onder controle.
Alles moet veilig zijn, dus is er meer en meer controle..
We chatten met de wereld, maar s'avonds na 7 uur durven we ons eigen straat niet meer in en gaan de rolluiken neer."
Hoe reageert de samenleving op deze paradoxen ?
Angstig,op zichzelf teruggeplooit,wantrouwen alle symptomen van een collectieve depressie zijn aanwezig. De zoektocht naar antwoorden verloopt moeilijk met tendenzen van restauratie van oude waarden en normen.
Hoe reageert de politiek ?
Door het verdwijnen van de natiestaat, het territorium komt netwerken op korte termijn in de plaats.De politicus wordt dus belangrijk door de perceptie, het media-evenenement en de persoonlijkheid op het scherm.Geen politieke boodschap, wel persoonlijke emoproblemen. Enkel extreem-rechts houdt halstarrig vast aan zijn gekende dreuntjes over steeds hetzelfde thema criminaliteit.
De oplossing ?
De staat moet zijn rol in de economie heroveren. Wij moeten een  nieuwe taal gebruiken en de onderstroom naar verandering en een kwaliteitsvol leven herkennen. We moeten opnieuw het woord "solidariteit" durven gebruiken...
En vooral durven nadenken... 
 

Een avondje met Staf Nimmegeers op zoek naar de raakpunten tussen vrijzinnige humanisten en katholieke humanisten. De kerkelijke macht was volgens Staf te groot. Want een klein beetje macht geeft een klein beetje corruptie, een beetje meer macht een beetje meer corruptie en veel macht wel ja dan veel corruptie. De vrijzinnigen hadden ook zo hun instituten en daar viel dan de beruchte loge onder.Zij waren zo begaan om iedere dag een pastoor tussen hun boterham te leggen, dat zij zelf geen tijd hadden om een visie over de fundamentele levensvragen te stellen. Want gelovigen zijn niet alleen, zij hebben iemand. Vrijzinnigen zijn wellicht zelfstandiger, volwassener maar zij zijn alleen.
Nu er volgens Staf niet veel meer over blijft van de Kerk, iedereen materialitisch en individualistisch denkt en nieuwe secten en godsdiensten als kapers op de kust de onzekerheid van de mensen poogt te claimen, is de tijd voor samenwerking tussen de humanisten aangebroken. We moeten samen dingen organiseren, nadenken en doen. Het uitganspunt en het doel tussen katholieken en vrijzinnigen zijn verschillend, maar we kunnen samen een groot deel van de weg afleggen.
Voor alle duidelijkheid: de bovenstaande tekst is een samenvatting van Staf Nimmergeers uiteenzetting, ik ben het natuurlijk helemaal niet eens met wat er allemaal geponeerd werd.Maar om ideeen te begrijpen moet je in de eerste plaats luisteren, open staan.
Maar ik werd helemaal niet verliefd op Staf Nimmegeers valentijnsfilosofie.
Een mooie verpakte boodschap van geloof, maar waar niet-gelovigen nog steeds in de kou gezet worden.Eerst moet je geloven volgens die theorie, anders hoor je er niet echt bij....het is dan wel moeilijk om meer dan een paar zeer algemene maatschappelijke raakpunten te vinden tussen katholieken en vrijzinnigen.