De Noordzee bruist een lied dat brandt De zeewind draagt het mede Het zingt van vrijheid over 't land Van vreugd' in dorp en stede De zonne vuurt de blijheid aan Langs velden, weiden, stromen Waar steden met hun torens staan Waar woud en heide dromen Daar is 't waar ik geboren werd Waar moeder mij eens wiegde Mijn land is Vlaand'ren, U mijn liefde, U mijn hart O schone steden, trots en vroom Vol heilige feestvisioenen O stille dorpkens langs de stroom Waar veld en weide groenen Ik min U, stad vol klokgetril En dorp ik min U beide En 't is er, als ik dromen wil Zo vreedzaam in de heide Daar is 't waar ik geboren werd Waar moeder mij eens wiegde Mijn land is Vlaand'ren, U mijn liefde, U mijn hart
Willem Gijssels (1875 - 1945)
Een interessant adres?
Gij noemt mij racist, mijnheer ? (Wim De Cock)
“Gij noemt mij een racist, mijnheer omdat ik eigen volk en eigen taal waardeer, bij eigen aard en eigen waarden zweer, mijn kind'ren eerst hun rechten leer. Daarom noemt gij mij een racist, mijnheer.
Noemt gij mij een racist, mijnheer, omdat ik vreemden zoals gasten eer, geen dwang of geen bemoeizucht tolereer, in eigen land de wetten zelf dicteer ? Noemt gij mij daarom een racist, mijnheer ?
Stel, dat ik later in uw land passeer. Zult gij niet eisen, dat ik zonder meer, uw eigenheid en uw gewoonten accepteer ? Dat ik uw wetten en uw regels respecteer ? Zijt gij dan ook racist, mijnheer ?
Gij stuurt mij stellig naar mijn thuisland weer, indien gij vindt dat ik te lang en al te zeer van uw geduld en gastvrijheid profiteer. Onthoud, dat gij noch recht noch reden hebt, wanneer gij 't lef hebt, mij te schelden voor racist, mijnheer !”
SCHOOLPERIKELEN (Vroeger)
Avonturen met schooldirecties, leerkrachten, ouders, leerlingen, clb'ers. Vertellingen over vroeger en nu. En ook nog een beetje actualiteit met een korreltje zout.
18-11-2014
De Biechtstoel
De reputatie van het priesterschap ligt helemaal aan diggelen en is naar de vaantjes. En naar de knoppen ook. Voor altijd bezoedeld en geschandvlekt. Zelfs de paus doet geen moeite meer om de splintertjes weer aaneen te lijmen. De barsten zijn te groot om van het priesterschap nog een waardig sacrament te maken. Het besmeurde imago is niet meer wit te wassen. Geestelijken, kloosterlingen, religieuzen, die hun lusten en driften botvieren bij kinderen, als verdorven geperverteerden, verdienen niet het minste ontzag of aanzien... En dán vraag ik me af of de opname van godsdienstlessen in het lesrooster op school niet één grote dwaling was?...
Ik heb al verteld dat ik vroeger veel kostbare tijd verloren heb in een nonnenschool. In mijn lager onderwijs stond er een maandelijks kerkbezoek op het lesrooster. Om onze zonden te biechten. Dat was niet eenvoudig, want wat is een 'zonde'? De non legde dat wel uit, maar draaide rond de pot. En als kind weet je geen raad met geheimzinnige woorden als 'onkuisheid', 'achterklap', 'begeerte', 'hoogmoed', 'hebzucht', 'gramschap'... Voor mij bleef het bij een stuk of dertig keren ongehoorzaam geweest, of een inktvlek gemorst op mijn schrift, of gebabbeld in de klas. Allemaal dagelijkse zondekes dus, waaraan ik stuk voor stuk plezier beleefde. Alle fijne dingen in ons jonge leventje moesten we opbiechten!
Om de maandelijkse biecht voor te bereiden hield de non een uurtje meditatie in de klas zodat we onze overtredingen van de afgelopen maand konden optellen en erover nadenken, alsof we criminelen waren. Ja, vroeger werd er kostbare tijd verkwist tijdens de lesuren!
De wandeling naar de kerk was ontspannend, en tegen de tijd dat de kerkdeur openging was ik al mijn zonden vergeten die ik wilde opbiechten. Dan maar wat fantaseren...
De Biechtstoel! Onze biechtgeheimen vertrouwden we kinderlijk-naïef toe aan een onzichtbare priester die in een obscuur hokje zat, in een donkerbruin mysterieus meubel, achteraan in de kerk. Aan weerskanten van de biechtstoel waren gordijntjes aangebracht waarachter de biechtelingen hun hart konden uitstorten, hun intiemste roerselen en persoonlijke geheimen kwijtkonden aan een onzichtbare man, en hun zieltje mochten reinigen, anders kwamen ze niet in de hemel. Tussen de priester en de biechteling was er een gammele scheidingswand met in het midden een roostertje waarlangs de vieze adem van de priester pal in je gezicht aangewaaid kwam, terwijl zijn stem alleen maar lispelend en fluisterend klonk, haast onverstaanbaar, de helft van wat ie vertelde miste ik altijd.
Het was een hele opluchting om aan het einde van de biecht vergiffenis te krijgenvan de biechtvader, vergiffenis voor al onze misdaden. De vergiffenis gaf me het bevrijdende gevoel van: nu kan ik weer een maand stout zijn. Eerst waren er natuurlijk de goede voornemens om een beter leven te gaan leiden, maar bij het verlaten van de kerk waren die goede intenties helemaal verdwenen. Gelukkig!
Reacties op bericht (5)
19-11-2014
Hallo Lieve
De laatste keer dat ik in zo een muf vies hokje gezeten heb is ong. 60 jaar geleden, ik was toen circa 14 jaar en tot op de dag va vandaag ben k daar fier op, ik had echt niets te vertellen aan die pipo's en zeker niets waar zij geen fluit mee te maken hadden.
19-11-2014 om 20:13
geschreven door Jean
Een aangename Woensdag gewenst lieve vriendin xxxx
Als kind had ik daar een hekel aan die biechtstoel lieveke
ik wist nooit wat te vertellen ik was altijd braaf hihihi
Wat zonlicht is voor bloemen is een glimlach voor een mens Nikki
19-11-2014 om 15:21
geschreven door Nikki
Internaat
Mijn ouders hadden mij een jaar op internaat gestuurd, want dat zou mijn schoolresultaten ten goede komen. Dag jan, niks van aan. Woensdag namiddag moesten wij ook naar de kerk, om de zoveel weken ook in de biechtstoel. Ik herinner mij nog goed dat ik leugens zat te vertellen in de biechtstoel om dat ik niet wist wat zeggen. Ik zat dus te zondigen terwijl ik aan het "biechten" was
19-11-2014 om 13:55
geschreven door Walter F
Oei...
Geklopt door mezelf.
Maar... hebben Jullie, Lievefans, er ook reeds op gelet dat de vieze geestelijken grotendeels HOMOfielen zijn: met jongentjes dus, terwijl het eigenlijk toch een béétje "normaler" zou zijn indien zij HEBEfielen zouden zijn: met meisjes.
In mijn "macho-tijd" heb ik NIMMER een "geestelijke" ontmoet in mijn "jacht op de àndere sexe" die geen potentiële rivaal was... Zij konden steeds "op bezoek" bij een eenzame dame om zogezegd "geestelijke steun, of dito-troost" te brengen... terwijl Fikken steeds moest een reden uitvinden om mijn bezoekjes te verrechtvaaardigen tegenover nieuwsgierige buren. (een zakje met duidelijk te merken gereedschappen voor een klus b.v) of... 's avonds laat als de meesten reeds sliepen.
19-11-2014 om 12:24
geschreven door Victor Van Vosselaer
07-09-2013
Het was steeds...
een "coup de feu" voor de "opperpastoor" & de twee "onderpasters" in Heist-aan-zee op de eerste donderdag van iedere maand want dàt waren de biechtdagen voor de plaatselijke scholen. De gemeentelijke jongensschool, de nonnenschool en de "frères" (broeders Xaverianen) gingen dan allemaal met hun leerlingen (in strengen rijen) naar de kerk. Het ging er nogal rustig aan toe totdat... zij in het kerkportaal aangekomen waren...dàn brak meestal een soort wedstrijd-in-snelwandelen uit om zo-vlug-als-mogelijk tot bij het biechthokje van één bepaalde onderpastoor te geraken: hij gaf steeds dezelfde penitentie... drie onze vaders & drie weesgegroetjes,.. en nù jouw akte-van-berouw Het was voor ons, Xaverianenleerlingen, een triestige dag toen hij vertrok naar Sint Jan-bij-Ieper, om er parochiepriester te worden.
07-09-2013 om 20:11
geschreven door Victor Van Vosselaer
