LENTEZANG

De wiend hee schoonmaok gehouwe in de wolkeschure;
Die kunne opnieuw worre gevuld.
De zon is op unne bolderwaoge gelaoie
En wordt daogelijks over de kim getrokke,
Om mee zun waireme zonneliecht
D'aorde te kietele,
Zoda alle blommekes wakker worre
En mee dur duuzende kleurkes
De weireld koome versiere.


Ut mèènsdom krij't de kolder in de kop

En zet lienks en rechts de noodige fiste op


Mar laot oons wel bedeinke:
De meirtse zon en de aprilse wiend
Schendt er meening koningskiend!
Want wa meirt nie wil.
Da nimt april.
Gelukkig zèèn we dan van één dieng zeeker:

Meirtse buie wulle beduie da de zoomer dur aon komt kruie!
'n Feit is echter ook,
Da hooge heere en aprille
Bedriege wie ze wille,
Want ut maag vruug of laot zèèn,
April wul kwaod zèèn.
Valt er vur Sinte Jooris (23 april)
Gin reegen meer,
Dan komt 'r nao hum des te meer.
En bedenk ook:
Aprilleke zoet hee nogal erus unne wiete hoed.
Laot oons dus nie al te gauw gaon juiche,
Want as april is klaor en rein,
Maai zal dan des te wilder zèèn.

Magdalena kon de slaap niet vatten.
Wat gebeurd was, had haar hart verscheurd; haar leven verwoest; haar achtergelaten in absolute eenzaamheid.
Nooit had een wreder lot haar getroffen.
Ze hadden haar geliefde niet gevangengenomen.
Nee!
Ze hadden hem vermoord!!
Tentoongesteld als 'n boef; 'n misdadiger!
Ze hadden hem niet begrepen!
Of niet willen begrijpen.
Wie zal 't zeggen.
Magdalena gleed weg in zelfbeklag, zonder nog aan anderen te denken.
Of toch?...
Judas!
Wat moest hij wel lijden?
Hem hadden ze immers gevraagd de verradersrol op zich te nemen, veronderstellend dat op 't verraad slechts 'n gevangenschap zou volgen.
Maar 't werd moord!
Magdalena voelde plots een snijdende schuld.
Zij was zo ondergedompeld geweest in haar eigen verdriet, dat ze haar vriend Judas totaal vergeten was.
Ze had zelfs niet eens meer aan hem gedacht!
Touwens ze had hem ook niet meer gezien.
Waar zou hij zijn?

Magdalena gleed weg in 'n droom.


"Mijn lief sprak en zei tot mij:
Sta op, liefste, mijn schoonheid, en kom naar mij...

"
Ze herleefde haar samenzijn met Moeder Maria,
die haar vertelde over haar zielepijn,
toen ze haar 12 jarige zoon plots verloren waande.



Doch ze zag ook hoe Jezus hen allen gewezen had op het onvoorwaardelijke geloof van kinderen, wat zij zich eigen dienden te maken.


En opnieuw was daar die stem.
Maar nu luid en duidelijk:
"Sta op, liefste, mijn schoonheid en kom naar mij.
Want voor jou is de winter voorbij,
De regen opgehouden en verdwenen,
De bloemen ontloken aan de aarde.
De tijd van zingende vogels is gekomen.
Sta op, liefste, mijn schoonheid en kom naar mij."

Magdalena schoot wakker.
Jezus had haar geroepen.
Ze moest naar hem!
Zo snel ze kon, spoedde ze zich naar zijn graf.


Mijn God!!
"t Graf was open en ... LEEG!
Was hem vermoorden al niet erg genoeg?
Moest men zelfs zijn dode lichaam geen rust gunnen?
'n Vlammende pijn sloeg door haar lijf.

"Maria."
't Leek 'n fluistering, maar 't bluste terstond haar brandend verdriet.
Met een ruk draaide ze zich om.
"JEZUS!"
Ze vloog naar hem toe en sloot hem in haar armen.
"Jezus! ... Mijn Lief.."

Maar Jezus maakte zich los en zei tot haar:
"Klamp je niet vast aan mij, Maria.
Mijn tijd op aarde is voorbij, ook al ben ik nog niet terug naar mijn Vader.
Kom liefste, vat moed.
Ga aan de anderen zeggen dat ik verrezen ben, zodat ook zij geloven.
Wees dapper, mijn duifje, want mijn tijd hier is voorbij, maar jouw tijd is gekomen.
Leef wel!"

Jezus van Nazaret wist dat men hem zocht om hem - minstens tijdens het Paschafeest - achter slot en grendel te draaien.
Maar hij vreesde een openbare arrestatie, omdat verschillende van zijn volgelingen dan in het geweer zouden komen. En wat zouden ze kunnen beginnen tegen de gewapende soldaten?
Er zou hooguit onnodig bloed worden vergoten. En als er iets was, dat Jezus persé wilde voorkomen, dan was het dat.
Hij had zijn volgelingen al jaren voorgehouden, dat zij als mensen elkaar moesten liefhebben; dat zij moesten geloven in zijn Vaders ondoorgrondelijke wijsheid; dat zij gemeenschapszin moesten leren, om als zussen en broers door 't leven te gaan en zij dus vergevingsgezind moesten zijn. Maar Jezus wist ook, dat zelfs z'n naaste leerlingen tot dat alles nog lang niet in staat waren.
Hij had het hen proberen voor te leven, door juist de mensen aan de rand van de samenleving op te zoeken, om hun lot te verlichten.


Genezing van een lamme

Hij had hen verteld over de Samaritaan, die uit naastenliefde mee leed met de overvallene en hem liefdevol verzorgde.
Maar dat men het werkelijk allemaal begrepen had, was zeer twijfelachtig.
Daarom dat hij een plan bedacht, samen met zijn levensgezelling Magdalena.
Ze zouden Judas Iscariot vragen het te willen uitvoeren, zogenaamd als verraad van binnen uit.
Dan kon de arreastatie gepland en in het geniep worden uitgevoerd, waardoor onschuldige slachtoffers werden uitgesloten.
Om 't plan daadwerkelijk uit te voeren, besloot Jezus samen met zijn vrienden 't Paschamaal te vieren.
Na afloop zouden ze dan als afsluiting gezamenlijk naar het stadspark gaan, waar de arrestatie dan kon plaatsvinden.
Vooraf gaand aan dit alles wilde Jezus nog eenmaal zijn volgelingen 'n voorbeeld van gemeenschapszin geven.
Toen allen 's avonds bijeen waren, ontdeed Jezus zich van z'n opperkleding en begon de aanwezigen de voeten te wassen.
'n Werk dat normaal door bedienden gedaan werd.
Jezus wilde hen hiermee 'n daadwerkelijk voorbeeld geven van dienstbaar- en gelijkwaardigheid.
Na dit gedaan te hebben nam hij 't brood, brak het en verdeelde het onder de tafelgenoten, zeggend:
"Heb elkaar lief als familieleden en deel uw eten met elkaar."
Vervolgens nam hij de wijn, schonk hen allen in, zeggend:
"Heb elkaar lief als familieleden en deel uw drank met elkaar."
Na samen gegeten en gedronken te hebben, zei hij hen:
"Doe dit in de toekomst telken male samen, als een herinnering aan deze bijzondere avond."
Na de maaltijd ging zij gezamenlijk naar 't stadspark, waar men Jezus arresteerde.
Helaas, het werd  geen gevangenschap, maar een openbare terechtstelling, omdat de toenmalige machthebbers 'n onderlinge strijd te beslechten hadden, waarbij de offering van een zogenaamde 'Messias' prachtig als dekmantel kon dienen.


Daarom was de reden voor zijn terechtstelling:
I.N.R.I. {= Iesus Nazarenus Rex Iudacorum (= Jezus van Nazaret, koning der Joden)}

Veroveraars stellen meteen nieuwe bestuurders aan.
Dat gebeurde in Wereldoorlog II toen Nederland de duitser Seijss-Inquart als rijkscommissaris kreeg en de Nederlander Mussert als hoofd van de NSB.
De Romeinen deden zo iets dergelijks al in de oudheid. 
Zo stelde keizer Tiberius Pilatus aan als landvoogd in Palestina en benoemde hij een van hun mensen - Herodus - zogenaamd als "Rex" [=Koning]
In datzelfde Palestina drukte ook de religie een groot stempel op de samenleving.
Telken male als hun land bezet werd door een vreemde mogendheid, deed het geloof opgeld, dat er een sterke persoon (= de Messias) zou opstaan, om hun land te ontzetten.
Profeten kondigden die dan aan.
Zo ook nu.
Volgens het volk was er Johannes de Doper. De asceet, die opriep tot boete doening, omdat de Romeinse bezetting een straf van God was. En als voorbeeld wees hij het zondige leven van Herodus aan.
Een aanklacht die niet bepaald vleidend was voor de zogenaamde "grote Joodse leider".
Gevolg: Herodus legde deze onheilsprofeet kort en krachtig het zwijgen op.
Dat was regeren!
Maar met een andere had hij meer porblemen. Die timmermanszoon uit Nazaret. Zeer duidelijk een levens gevaarlijk man. Hij had kontakten met gehandicapte bedelaars en zieken, zelfs melaatsen, die hij genas. En tot overmaat van ramp wist hij zelfs - volgens de verhalen - een dode tot leven te wekken.



En laatst had hij een intocht in Jeruzalem gehouden en had een hoop stampei gemaakt in de tempel.
Niet dat dit laatste Herodus bijzonder stoorde, maar bij die intocht was er sprake geweest van "Koning der Joden". En dat laatste zinde Herodus allerminst.
Het kwam hem dus bijzonder goed uit dat de Hogepriester de Nazareëner zocht, om hem uit te schakelen, omdat hij het lef had zich "Zoon van God" te noemen en als zodanig het uiterst lucratieve geldwisselstelsel de tempel - zijn Vaders huis, zo hij zei - uit te gooien.
Een prima reden om die knaap  uit de weg te ruimen.
Alleen moest hij het nu heel subtiel aanpakken.
Niet Herordus moest het vonnis voltrekken, maar de landvoogd Pilatus.
Dus fluisterde hij de Hogepriester de te volgen route in.
Wat hierbij bijzonder goed uitkwam, was zijn jaarlijks beleidsverslag aan de keizer.
Als hij Tiberius kon vertellen dat de landvoogd niet bepaald een sterk Romeins beleid voerde, kon dat alleen maar positief voor de koning uitpakken.
En wie weet, kon zijn schoonzoon dan wel eens op de stoel van Pilatus terecht komen.
Als hij dit twijfelend beleid eens heel voorzichtig - zo langs z'n neus weg - aan de landvoogd liet merken, zou die wel komaf maken met die zoetsappige Nazareëner.



Herodus zag de donderbui voor Pilatus al hangen.
Klem had hij hem zitten.
Want uit angst voor een slechte rapportage zou hij die wonderdoende Jezus wel aanpakken.
 En wat Herodus uiteindelijk aan de keizer zou vertellen, was iets wat alleen Koning Herodus wist.

In de Christelijke traditie is de "Goede Week" [= de week voor Pasen] de belangrijkste tijd van het {kerkelijk} jaar.
In deze week herdenken zij het ontstaan van het Christelijk geloof [aan het begin van onze Westerse jaartelling], voortkomend uit de overtuigings-overleveringen van het Israëlitische volk.
Het was in die tijd, dat de Romeinse legers het overgrote deel van Europa, de Noordkust van Afrika en de westelijke delen van Armenië, Mesopotamië en Arabië onder de voet gelopen hadden.
Waaronder ook het land van de Israëlieten.


Kaart Historische Schoolatlas

Precies zoals de Duitse legers in 1940 West Europa bezet hadden.
Maar geen enkel volk wil zich door anderen de wet laten voorschrijven.
Met hand en tand probeert men zich onder een dergelijke bezetting uit te werken.
Aanvankelijk kleinschalig, door enkelingen.
Maar spoedig krijgen zulke akties meer struktuur en zijn er ook meerdere personen bij betrokken.
Dat de overvallers aan dit ondergronds gedoe drastisch een einde wilde maken, was duidelijk.
De Romeinen willden dat in hun tijd ook.
Bezetters nemen 't dan niet zo nauw  met de medemenselijkheid.
Wie verdacht werd, pakte men op. 
Zonder pardon.


Zo iemand werd dan voor zogenaamd 'verhoor' onderhanden genomen.
Want men wilde 'namen en adressen' van medewerkers, of er die waren of niet.
Dergelijke 'verhoren' waren beuls praktijken, waarbij de gevangene vaak meer dood dan levend, namen gaf, of bezweek.
Kreeg men namen, dan was hun lot bezegeld.


Opgebouwde muurresten
op de fundamenten van de boswachters woning.
{Vloeiweide monument nabij Rijsbergen}



Zo werkte het in 1940 - 1945.
En zo werkte het reeds destijds in het Romeinse Rijk.
Wie niet horen wilde, moest maar voelen.
En als afschrik middel werd zo'n afstraffing, of vonnisvoltrekking,  publiekelijk vertoond.

Zwervend door het buitengebied van Rucphen waren we in deel twee van onze fotoreportage aangekomen in de wandel- & fietsrustplaats Het Ossekopke.
En vandaaruit gaan we nu weer verder.

Naambord van de wandel- & fietsrustplaats
in Rucphens buitengebied.




't Ossekopkes taverne met speeltuin



"Fietsen.. op de plaats rust!!"



Een van de mooie boswandelpaden



Een van de verharde fietspaden door
de Rucphense bossen



De Rucphense heide



Waar zelfs voor onze mindervaliden
ruimte te over is.



Fietsend door bos en langs heide
en dat zo goed als in mijn achtertuin



Waar kun je als mens nog meer genieten?



Laat daarom voor het aangenaam verpozen
geen lege flessen en dozen
achteloos rond zwerven.



Komend uit die schitterende natuur
nader je langs dit fietspad wederom Rucphen



Juist buiten het dorp tref je dan nog
het Munnikenheide College.



Met dit kunstwerk in de voortuin



Via deze weg kom je dan vanzelf weer in de dennenbossen



U ziet het.
Wie wil genieten van rust en natuur
is van harte welkom.



Volgens de RK Bijbel schiep God het Paradijs
Eenn schitterende tuin, waarin de mens mocht genieten.
Helaas, de mens verpeuterde zijn geluk
En moest de tuin verlaten.
Ter blijvende herinnering aan die ideale plek
Liet de Heer
RUCPHEN EN OMGEVNG.

In dit tweede deel van de fotoreportage over mijn dorp neem ik u mee naar het gebied buiten de bebouwde kom.
Ons zogenaamd buitengebied; op ± 5 à 10 minuten lopen vanuit het centrum.

De in 1912 door de gemeente gebouwde dokterswoning
"Sonnevanck"
[Thans particulier bezit.]



De voormalige burgemeesterswoning van Rucphen.
Door burgemeester Crusio "Villa Lucia" gedoopt,
naar zijn enige dochter.



O.B.S. {Openbare Basisschool}
"Het Palet"
De enige openbare school binnen de gemeente grenzen.



Senioren woon- & zorgcomplex
"De Kerkakkers"
{Hierin schuilt geen dubbele bodem, al zou men dit kunnen vermoeden1}




Het uitzicht van het  senioren woon- & zorgcentrum Rucphen
bestaat wel degelijk uit de kerk en de akkers.
Dus: ...



De in vervallen staat verkerende Heimolen;
overgenomen van de gemeente Boschenhoofd [was Hoeven en is nu Halderbergen]
De gemeenteRucphen  is voornemens er een touristische atractie van te maken.



Het naambord onder de wiekenas.



Het informatuiebord



Dit spreekt voor zich.



Dit zijn de eerste huizen van de stad Roosendaal
[laatste nieuwbouw wijk 2008/2009]
die en masse op Rucphen uitzien;
met op de achtergrond de ondersteunende TVtoren.



En zo fietst men dan onze bosrijke omgeving in.
[Ook achter je, zo getuige de fietsspiegel.]



Een van onze fantastische chaletparken.



De Langendijksestraat in lentetooi



Een van de verharde fietspaden door de bossen.
{Allen opgenomen in de West Brabantse knooppuntrouten}



Wandel- en fietsrustplaats
"'t Ossenkopke" [= Brabants voor Koolmees]
een veel voorkomend vogeltje in naaldbossen.

Om het vijftal te voltooien, die samen de gemeente Rucphen vormen, is nu het kerndorp Rucphen aan de beurt.
Het is het dorp waar mijn huis staat en waar ik reeds 36 jaar woon.
Mijn dorp dus.

De entree van het kerndorp Rucphen



De Schijfsevaartkant richting dorpskom.



De Raadhuissaete
Rucphens winkelgallerij.



De kernmerkende toren van het gemeentehuis



Eerste steen gelegd door
Burgemeester de Weert
in 1850



Het wapen van Rucphen
in de gemeentehuistoren



Het markante gebouw tegenover de Raadhuisstaete.



De parkeerplaats
"Raadhuisplein"



De RK Parochiekerk:
"St. Martinus"



De Mariakapel.
Aan de parochie aangeboden door
de schooljeugd in 1936




De RK. Basisschool



Het naambord van de RK. Basisschool




Gemeenschapshuis "De Vaart"



Wijkgebouw van de Thuiszorg
[Voormalig Wit-Gele Kruis gebouw]




De oude RK Begraafplaats

Het vierde loot aan de stam 'gemeente Rucphen' is, het meest omstreden dorp in de geschiedenis,
"St. Willebrord"

Het karakteristieke kerkzicht van St. Willebrord
vanaf de A58



De binnenkomst



De dorpsstraat



Senioren woon- en zorgunit
'De Vlegter' & 'De Kim'



De dorpskerk van St. Willebrord.
Duplicaat van Lourdes.
Gebouwd in opdracht van wijlen Pastoor Bastiaansen



Winkelplein in het centrum.



Gemeenschapshuis "De Lanteern"
Voormalig kerkgebouw.




De priesterbeelden gallerij in de Dorpsstraat.




Pastoor Bastiaansen
Hij zette St. Willebrord op de kaart



Kapelaan Ad de Bok.
Hij maakte van St. Willebrord één gemeenschap.



De Lourdesgrot naast de kerk.
Bekend bedevaart oord vanaf de jaren dertig t/m zestig in de 20e eeuw.



Het Mariapark vóór de kerk.
Voormalig processiepark.



Burgermans woning in het dorp.



Entree van de kerk vanuit het Mariapark.



Het oude kerkhof naast de kerk.
Een van de mooiste kerhoven van Brabant.



De urnenmuur



Zo eert Willebrord zijn overledenen.

De volgende loot aan de stam is het oudste deel van Rucphen, nl:
SPRUNDEL

Binnekomst in de dorpskern



Dorpsplein
En de boer hij ploegde voort ...



Herinneringstegel van de schenking
van boer en boerin op het dorpsplein



Sprundels Rooms Katholieke kerk
Sint Jan den Doper.



Muurtegel van de voormalige Mariaschool



Naambord van de nieuwe basisschool



Speeltoestellen van het
Vinkenbos



Gemeenschapshuis 'De Trapkes'



R.K. Begraafplaats



De tuin gewijd aan
Onze Lieve Vrouw van Fatima



De hoofdstraat van Sprundel.
De Sint Janstraat




Een burgerwoning aan de rand van het dorp

Na Zegge is het nu de beurt aan Shijf.
Het kleinste kerkdorp van de gemeente Rucphen.

De binnenkomst



Een van de woningen aan de rand van het dorp



Het dorpsbeeld van de Schijfse mens



Aangeboden door heemkundekring:
"Swerter scive" [=zwarte schijf]
in 2003



De spreuk op de vier zijden van de basisplaat.
Rechts van vooraf bezien:
"In eenvoud geboren ..."



Achterzijde:
"In eenvoud gesterkt..."



Linkerzijde:
"Opgedragen aan de mens die in de turf heeft gewerkt."



En naast De Scijvenaer
aan de overzijde van de straat
de ANWB wegwijzer {= paddestoel}



U kunt overal heen
behalve naar Rucphen [lijkt het wel!]



Gelukkig is er de fietsknooppuntenroute
van het SES West Brabant



De hoofdstraat van Schijf
De Antoniusstraat



Het Rooms Katholieke kerkgebouw



Met ernaast de pastorie



Het gemeenschapshuis
"Den Hoge Dries"



De RK Sint Martinus basisschool



Het ouderen steunpunt
Sint Antoniushof



Het centrum van Schijf
[met links "Kir Royal"]
en in het midden
de mini rotonde



Parkeer mogelijkheid voor de auto.
Tevens fantastisch uitgangspunt voor:
fietsroutes [knooppunt route SES West Brabant + Knooppunten netwerk Antwerpse Kempen {kaart 2}]
en wandelroutes met het Nordic Walk knooppunten netwerk



Zelfs overnachten voor twee of maar dagen is mogelijk.

De gemeente Rucphen bestaat uit vijf kerndorpen. Vroeger KERKDORPEN genoemd.
Ieder dorp heeft  zijn eigen voorzieningen, alleen worden ze bestuurlijk uit een gemeentehuis bestuurd.
En nu wil ik graag de overige vier dorpen de revue laten passeren.
Te beginnen met ZEGGE.

Straten informatie over de gehele gemeente



Aanduiding van de dorpskern



De hoofdstraat van Zegge.
De O.L. Vrouwestraat



De spoorlijn dwars door het dorp



Het beroemde Zegse kapelletje
toevluchtsoord van Maria
Bijzonder bezocht in de maanden MEI en oktober.
[zie openigstijdenbord hieronder]



Stopplaats voor menige wandelaar, fietser en automobilist
Voor even een moment van bezinning en het branden van een kaarsje.



H. Hartbeeld voor de kerk.



Germeenschapshuis de Nieuwenbergh.
Thuishaven voor diverse verenigingen



Steunpunt voor senioren
Vroegere Rooms Katholieke Sint Aloysius jongensschool.
Alleen de voorgevel is bewaard gebleven



Voormalige ambtswoning van het hoofd van de jongensschool



De Onze Lieve Vrouwenstraat in zuidelijke richting.

Wat heeft Rucphen o.a. zoal te bieden?



Sportcentrum voor binnensporten.
Zoals bijvoorbeeld: zaalvoetbal; folleybal; turnen; badminton; zwemmen e.d.



Daarnaast is aan dit sportcomplex ook een buitenzwembad en minigolfbaan verbonden.

En in zijn onmiddellijk omgeving liggen o.a.



Waarbij het skidomijn hiervoor reeds een vernoeming kreeg.

Doch een unicum vormt de:


Een Brabantse natuur- en landschapstuin
gelegen tussen de knooppunten 74 en 76 van de West Brabantse SES-routes.



De tuin is open op alle werkdagen van 9.00 uur tot 16.00 uur.
De toegangsprijs is € 1,50 p.p. of € 7,== p.p. voor een jaarkaart.
Wie wil weten hoe Westbrabant er in vroeger dagen uitzag,
mag een bezoek aan deze tuin niet voorbij laten gaan.

Mijn zoon doet aan sportvissen. En zo af en toe krijg ik ook eens de gelegenheid om met hem mee te gaan.
Vooral als hij weer eens wat nieuw materiaal op de kop heeft getikt.
En dat was nu het geval.



Hij had een schitterende nieuwe werphengel gekocht en ik mocht mee om het ding eens uit te proberen.
Vol enthousiasme vertrokken we naar de visplek.
En daar mocht ik dan mijn kunsten vertonen.
Eerst natuurlijk de juiste dobber gezocht.



Die gevonden en bevestigt, kon de worp gemaakt worden.
Met een fantastische zwaai zwierde ik dobber en lijn de verte in.
Helaas iets te ver, want het spul raakte verstrikt in het oeverriet aan de overkant.
Maar niet getreurd. Met een forse ruk zou ik dat wel even hetstellen.
Geen centje pijn.
Maar waar ik geen rekening mee gehouden had, was die speedbaot racer.
Voor ik 't wist, schoot hij tussen mij en de dobber aan de overkant door en pikte en-passant m'n vislijn mee.
In minder dan geen tijd zat die hele lijn als een kluwe tussen de racebaotschroef en zijn buitenboordmotor.
Ik zag het gelijk.
Even dacht ik nog de hengel te kunnen vasthouden.
Maar toen die race-figuur uit z'n boot sprong en met zevenmuilslaarzen op mij af kwam, begreep ik 't.
Roets! .... Werphengel los en ....weg wezen!



Het was goed, dat ik me nog juist kon vastpakken, anders had ik met m'n hele klieken en klakken tegen de slaapkamervloer geslagen.
Ik was wel meteen m'n bed uit.
Hoe kan een mens zo raar dromen!
Nog enigzins slaapdronken, trok ik m'n kamerjas aan en slofte naar de hal, om de krant te pakken.
Maar helaas zag ik een halmatje een weinig over het hoofd.
Had ik de val uit m'n bed nog kunnen voorkomen; nu was er geen moedertje-lief meer aan te doen.
Languit belandde ik naast de krant op de halvloer.
En wat zag ik als eertste?
VRIJDAG DE 13e!