Archief

Dit moet haast één van de eerste verjaardagen zijn op de Boomgaard die na de verbouwing in de grote voorkamer gehouden is. Beide kamers èn een stuk gang werd samen één grote voorkamer met véél licht. Het is dan in elk geval 1962. "Een rijke kamer", noemde veearts Weghelaer het toen die de kamer natuurlijk ook moest bewonderen. Die wist van aanpakken, maar had ook belangstelling voor de mensen en hun leven. Ik herinner me z'n Citroën waarin hij aan kwam rijden en had altijd voor iedereen een woordje.
Ik denk zelfs dat het opa's verjaardag is, want ik zie winterkleding. Opa was op 21 februari jarig en pa en mama in juni en juli.
Toen alleen de plannen voor die verbouwing er nog maar waren gingen pa en mama naar een verjaardag bij de Aartsens. Ze hadden daar net een nieuwe aanwinst, een bandrecorder, die door Janneke stiekem werd uitgeprobeerd. Toen er een stukje terug werd gespoeld en afgedraaid hoorde mama tot haar verbijstering zichzelf terug over de afmetingen van hun toekomstige voorkamer:"10 bi-j 4 wödt het.... 10 bi-j 4", schijnt ze nogal schel geroepen te hebben. Ze schaamde zich voor haar eigen nogal luide stem. Iedereen die zich zo'n verjaardag kan herinneren weet dat mama en tante Hermien niet voor elkaar onderdeden qua stemgeluid. Tante Riek had een rustiger manier van converseren en tante Janna wond zich so wie so niet erg op. Mama was in elk geval behoorlijk gepikeerd toen ze thuis kwam.
Achteraan naast pa zie je tante Aaltje, zijn enige zuster die met haar man Bertus en gezin op de Prinsenhoeve in Mossel woonde. Ook opoe en ome Jan woonden daar.
Dan tante Janna en tante Hermien en vooraan de beide Johans, een nog jonge en de oude. Als ik het goed heb heten beiden Johan Berend Willem. Opoe was toen al overleden in 1958. Opa was daar erg verdrietig om want opoe was, hoewel lichamelijk niet sterk, van die twee de drijvende kracht. Ze waren een hecht koppel en ik denk ook dat ze daarom zo'n warm gezin vormden vroeger.

Dit schilderij van De Boomgaard is in deze eerste tijd van Hein en Hanna gemaakt. Als je goed kijkt kun je haar nog de melkbussen zien wassen.
Het hangt nu op een mooie plek bij Henk en Anneke.

Mientje werd ze genoemd. Ze was de jongste van toen 9 kinderen in een Groesbeeks gezin. En het was aan het einde van de oorlog. De geallieerden kwamen dichterbij en alle mensen in Groesbeek moesten evacueren. De brug in Nijmegen was vlakbij immers. Het hele gezin ging naar de Achterhoek. De driejarige Mientje kwam met haar ouders en broertjes en zusjes in Linde bij Vorden terecht. De grootste kinderen bij, zoals wij dat noemden, De Klompenmaker en Mientje met de andere kleintjes en de ouders op De Boomgaard, bij Hein en Hanna op de boerderij.
Ze sliepen in een tot slaapkamer gepromoveerd kalverhok en daar waren ze heel blij mee. Mientje werd vanaf toen de oogappel van Hanna. Hanna die geen kinderen meer mocht krijgen omdat ze zieke nieren had genoot van de kinderen op hun erf en vooral van Mientje. Bijna een half jaar hebben ze op de boerderij gewoond. Toen kwam de bevrijding en haar vader ging kijken of hun huis er nog stond.
Het viel allemaal nog mee en ze gingen weer terug naar hun huis en dorp. Er werd nog een meisje geboren niet erg lang nadat ze thuis waren, nummer 10.
Ze bezochten na die tijd De Boomgaard nog regelmatig, maar Hanna werd steeds vaker ziek en in 1948 overleed zij.
Het gezin leefde mee en was mèt Hein heel verdrietig.
Toen een paar jaar later Coba en wij in het leven van Hein kwamen toonde de familie opnieuw haar belangstelling. Bij alle bijzondere gelegenheden werden Hein en Coba in Groesbeek uitgenodigd en als welkom lid van de familie gezien.
Mientje was ondertussen Mimy geworden en was een jaar ouder dan ik.
Ik zal een jaar of 16 zijn geweest toen ik er zelfs ging logeren met de trein. Ik werd een paar dagen opgenomen in die warme familie. De eerste avond dat ik met de hele schare aan tafel zat kon ik ze zelfs niet eens verstaan. Het Groesbeeks verschilt nogal van het Achterhoeks. De Rijn zit er tussen hè! Maar daarna wende dat snel. We hebben veel plezier gehad. Op de brommer bracht broer Anton me een paar dagen later weer thuis.
De band bleef en toen Hein in 1995 overleed was er zelfs een grafkrans met het opschrift: Bedankt Hein. Mimy sprak ik daar voor het laatst.
Ik had zonet Joke en Johan aan de telefoon. “Wet i-j wee hier pas is ewes?.... Mientje Coenen. Ze is ok bi-j tante Dine ewes.” Mimy is dus opnieuw op de Boomgaard geweest, heeft de camping en ook mijn schilderijen in de recreatieruimte bewonderd en kocht zelfs een kinderboekje voor haar kleinkinderen. De Boomgaard is ook voor hààr een plek die bijzondere herinneringen oproept.

Het water moest 18º zijn anders ging de schoolzwemles niet door in het natuurbad In de Dennen bij Vorden. Het bad ligt inderdaad in het bos met veel dennen en ligt tussen de Begraafplaats en het voetbalveld van VV Vorden.
Dan werd je geacht in een aantal lessen zover te komen dat je kon afzwemmen. Het was maar goed dat oom Sjoerd ons, Gerke en mij, de eerste beginselen had geleerd door ons in het ondiepe bad halve rondjes vanaf de kant te laten zwemmen tot je niet meer snuivend onderging. Tijdens het schoolzwemmen leerde de badmeester je dan de goede slag aan de “hengel”, een echte hengel met een brede band aan het eind, die je om je middel moest doen. De badmeester hing dan plat op die stok aanwijzingen te geven. En dan was het: handen onder de kin en de benen intrekken enz. Als het toch helemaal mis ging en een paniekvogel ging in die hengel klimmen, viste de badmeester hem er met een echte haak aan een stok weer uit.
In klas 6 moest je je diploma gewoon halen, klaar!
En dan kon je zelfs naar het Twentekanaal om te zwemmen. Diny en ik mochten een abonnement op het zwembad, maar dat moest wel verdiend worden . Dat kostte ƒ3. Daarvoor moesten we ieder 300 coloradokevers vangen op de aardappels. Dat zijn er vééél! Niet slecht bedacht van pa trouwens. Ze vreten je de bladeren van de aardappels op en dan worden de aardappels vanzelf ook minder.
Nee pa telde ze niet na, maar goot er wat petroleum op en de fik ging er in. Daarna gingen we regelmatig de fiets op en legden de 5 km met plezier af.
Ik heb het ergens in het begin al verteld, maar dit moet hier gewoon even bij. Tante Hermien vertelde me over de poging om samen met zus Rika te gaan zwemmen. Het moet toch begin 30er jaren geweest zijn. Oom Sjoerd zal Hermien en Rika wel opgejut hebben. Zwemmen is gezond dames! Toen ze zich voor het eerst ieder in een kleedhokje verschanst hadden om hun badpak aan te doen duurde het nogal voor ze er uit kwamen. Dus niet....
Heb –ie-j 'em al an, Rika”? Jao Hermien, maor ik dörve d’r niet uut”. “Ikke ok niet… ik klede mien weer an….geleuf ik…” Ikke ok Hermien”. En zo eindigde hun zwempoging. Ze hebben het niet nog eens geprobeerd.
Aan de badpakken te zien is dit ook een foto uit lang vervlogen tijd.

foto: Harwigcollectie

Een plaatje uit de dertiger jaren. Tante Riek en oom Jaap, zo te zien op de Dam in Amsterdam. Van opoe en opa Eggink is er net zo’n foto op dezelfde plek. Misschien is er een slimme fotograaf die daar de voorbijgangers portretteerde. Ze gaan vast ergens op bezoek. Tante Riek heeft die bos bloemen vast niet gekocht om mee naar huis te nemen. Hoeden waren toen blijkbaar erg in de mode. Van mama en tante Hermien is er ook zo’n aangeklede foto. Ja die deerns van De Haar konden er heel chique uitzien.

Het blijkt volgens insider Wim 1935 te zijn en oom Jaap en tante Riek maken hier een soort huwelijksreis van.

En opnieuw kreeg ik een aanvulling op een oude foto. Ik vond het al zo’n chique hondje dat tante Hermien voor zich had en ook zo’n mooi halsbandje, meer een tuigje. Ik kon hem niet thuisbrengen, maar ik had buiten Johan Aartsen gerekend. Hij was toen nog wel niet geboren, maar heeft blijkbaar een goed geheugen als hem iets verteld wordt. Hierbij zijn mooie aanvulling en mijn dank ervoor.
Ik zie het voor me… zo’n fel hondje dat uit het raam van de kleermakerij springt.


Hallo Hetty, Even reageren op de geplaatste foto waar jouw vader en moeder en mijn moeder en onze grootouders Bijenhof op staan. Mijn moeder heeft daar een foxhondje voor zich. De vraag is van wie is toch dit hondje??

Ik kan hier antwoord opgeven, dit hondje was van mijn ouders. Zij hadden dit hondje via de krant van een familie uit Haarlem. Het was namelijk zo dat de mensen in het westen van het land tijdens de oorlog nauwelijks iets te eten hadden laat staan voor hun huisdieren. Tante Aart had een Ierse Setter op de zelfde manier gekregen.

Het foxhondje bleek zo waaks dat hij geen andere hond in zijn tuin wenste, toen dat wel een keer het geval was sprong hij van gif uit het raam van de kleermakerij .
Het hondje mankeerde niets. Vader Sjoerd was dol op dit hondje. Mijn ouders hebben het hondje maar 2 jaar gehad .
Ik lees graag de familie verhalen die jij zo leuk opschrijft.
Hartelijke groet Johan Aartsen.

En van het één komt het ander. Ik herinnerde me de foto nog van het trouwen van Jaap en Sjennie. En dan stop ik niet voor ik die gevonden heb. Jaap was toen nog machinist op de grote vaart of scheepswerktuigkundige zoals je dat eigenlijk moet noemen. Hij zou het niet lang meer blijven en ging in Vorden bij de Gems werken als ik het goed heb. Een paar jaar later zijn ze geëmigreerd naar Zuid-Afrika waar hij meer toekomst voor hen zag. Nu , hoewel al met pensioen, werkt hij in Indonesië en ik zag op de website van broer Wim bij het onderdeel van Johan, een foto van Jaap in Indonesië die daar met de hele familie van oudste broer Henk staat.
Henk is indertijd met een Javaanse getrouwd, heeft voor Indonesie gekozen en is in Djakarta blijven wonen. Nadat oom Jaap overleden was, heeft tante Riek de stoute schoenen aangetrokken en heeft hen opgezocht. Ook bij Jaap en Sjennie en hun gezin in Zuid Afrika is ze gaan kijken. Ja… als tante Riek iets echt wilde kwam het er van.
En wie staat daar in z’n matrozenpakje vooraan? Tja… dat is nou Wim, de Wim van de Quest, van Marjan, van die mooie Mo, van die te gekke camper, van dat geweldige houten huis.
Ook pa en mama staan er op en zelfs opa Bijenhof, tante Riek en ome Jaap, Hennie, Jan en Gé en de ouders en zus en broertjes van Sjennie. Jaap is naar de machinistenschool in Apeldoorn geweest en die Wim, van dat matrozenpakje, naar de Zeevaartschool in Vlissingen. Geen wonder dat hij zich daar gesetteld heeft. Je ziet de schepen langsvaren, maar je hoeft niet meer mee. Ha!