Berichten van 1 juli 2013 tot 31 juli 2013

Soms komt er iets boven water waarvan je vergeten was dat je het had. Toen Jos en Margo op de Boomgaard hun huis aan het inrichten waren kwamen er na 55 jaar een paar schoolschriftjes van mij te voorschijn. En als ik in de grote hutkoffer van Wim kijk vind ik van onze kinderen het een en ander. Maar ik ben niet de enige die dingen bewaart. Toen ik in Hattem begon aan mijn onderwijzersloopbaan was het de tijd van Pinkeltje en ik heb in die tijd de kinderen heel wat verhalen voorgelezen. Eén van de ouders zocht een model om te schilderen en vroeg, ik denk via zijn dochter, of ik wel zou willen. Och waarom ook niet. Ik had een kamer bij de fam. Sobering en had behalve mijn schoolwerk weinig meer te doen. Het werd een aardig schilderij dat jarenlang bij mijn ouders heeft gehangen en nu boven ons bureau een plekje heeft gekregen. Dochter Hannie vond het niet echt lijken, ik sta er wat ernstig op en enigszins geflatteerd. Als dank voor het meegekregen schilderij gaf ik toen een boek van Pinkeltje. Dat werd zo gewaardeerd, dat ze het nog steeds als een soort relikwie bewaart. 'Mijn zolder is net een museum', meldde ze, en stuurde de foto van het 50 jaar oude boek. 'Van juffr. Eggink 1963', staat er voorin. Zo kun je lekker mijmeren als je eens op de zolder rondstruint. Toch erg leuk om te horen.

Onze inrichting aan de Eijerdijk in 1965.

Ik mag graag naar huizenprogramma’s kijken. Nee, ik blijf er niet voor thuis maar als ik er toch ben kijk ik het liefst naar oude Engelse huizen, schuren, molens, die gerenoveerd worden en dan in oude stijl. Wat later zie je op SBS 6 Huizenjacht en dat is toch heel andere koek. Hoe vaak heb ik de kreet van de jongeren gehoord: ‘Dat is niet mijn smaak’, wanneer er een toch splinternieuwe keuken of badkamer in zit. Dan kun je nog beter een ouder huis nemen om op te knappen, maar ook die zijn prijzig.
Ons eerste onderkomen was bij juffr. van der Meulen aan de Eijerdijk in Hattem, een grote woonkamer met banken onder de ramen, een slaapkamer met planken vloer die aanvankelijk in de olie gezet werd, een keukentje dat ook de doorloop naar de tuin was. En daarin werd eigenhandig door Albert Sobering en Wim een granieten aanrechtblad geplaatst met twee kastjes eronder en een gordijntje in het midden onder de gootsteen. Wel hadden we een splinternieuw gasfornuis met een ruitje in de ovendeur waardoor je het bakproces kon volgen. Dat was op dat moment de grootste wens van Wim wat betreft de inrichting. Wanneer er gebadderd werd was dat aan het aanrecht nadat we een paar ketels water aan de kook hadden gebracht. De geiser kwam pas toen we Gerhard kregen.Verder was onze inrichting voor die tijd vrij strak te noemen en beviel me de mix van oud en nieuw.
Ons keukentje in Aalten was een standaard Bruinzeelkeuken, ook niks mis mee. Ongeveer dezelfde zelfde kregen we in Hengelo aan de Jan Voermanstraat, maar toen we eenmaal aan de Marnixstraat gingen wonen in ons eerste eigen huis gingen we zelf aan de slag. Het werd een heel lang aanrechtblad met daaronder een paar degelijke kastjes en losse apparatuur: wasmachine, droger èn een afwasmachine. We waren er heel blij mee, vooral met de afwasmachine want met opgroeiende kinderen en regelmatig invalwerk voor mij was dat een uitkomst.
En ook nu nog ben ik heel tevreden met mijn degelijke landelijke keuken met losse apparatuur en kijk toch regelmatig naar de interieurarchitecten die op de I-pad laten zien hoe een van de favoriete huizen er na een verbouwing en met een strak interieur er uit zou kunnen zien.