Hattem

‘Zo… Knipscheer?’ Ik moest er een beetje om lachen. De uroloog die ik zou bezoeken in het Scheper ziekenhuis heet Knipscheer. Een naam die voor mij onbekend is. Ria hoort gistermiddag mijn verhaal aan. ‘Nou, voor mij is het een heel bekende naam. Er zijn juist heel veer families Knipscheer in Oosterhout en omgeving’. Onze Brabantse Ria is geboren Brabantse en komt uit die streek.

Vanmorgen was het zover. Ik had mijn huiswerk gedaan, bloed laten prikken, urine ingeleverd, lijsten ingevuld en nu moest het dan gebeuren. Meer dan 40 jaar geleden had ik al eens een cystoscopie gehad om te zien of er iets bijzonders met mijn blaas aan de hand was die mijn blaasontstekingen veroorzaakten. Er kwam toen niet meer uit dan een wat slappe uitgang van de blaas.

Nu stuurde mijn huisarts me toch weer door omdat die ontstekingen wel vaak terug kwamen. Tja… wat moet dat moet. Wim ging mee als versterking.

We kregen eerst een gesprek met uroloog Knipscheer en hij legde precies uit hoe het systeem bij vrouwen werkt. Het blijkt dat je na de menopauze vatbaarder bent omdat het slijmvlies dun geworden is. Zo klopt het dat ik daarvoor juist 10 jaar lang geen last had. Wat is het makkelijk dat alle informatie zo op de computer weergegeven wordt van huisarts en apotheek. Het bleek niet zo raar dat de ontstekingen terugkwamen want voor een aantal kuren ben ik resistent. Hij had een nieuw voorstel. De kuur die me wel helpt krijg ik van hem mee maar mag ermee stoppen als de pijn over is, na nog een laatste tablet. Ik krijg een voorraad mee en mag over een paar maanden melden hoe dit bevalt. Hij heeft hier goede ervaringen mee. En… hij vond het niet nodig om die cystoscopie uit te voeren, blijkt toch niet heel fijn te zijn.

Tot slot vroeg ik hem naar zijn naam, of het klopt dat die uit Brabant komt. Inderdaad is hij in Oosterhout opgegroeid en daar is een hele clan met Knipscheers. Deze  week zond RTV Drenthe iets uit over het werken met een robot op de urologie bij Treant en timmert hij daarmee ook aan de weg. Was erg interessant.

Voor Dirk hebben we jarenlang poes Suze gehad. Ze heeft bij ons een hoge leeftijd bereikt maar ik weet nog dat ze eens weg was… gewoon helemaal weg. De vorige dag lag ze nog een heel stuk van de dag onder de tuintafel. Ik dacht zelfs een moment dat ze wel heel stil lag en raakte haar even aan, maar toen deed ze toch haar ogen al soezend open. Ze had met de hitte een zware tijd, onze toen 19-jarige Suze. Ooit haalden we haar met broertje Tommie op bij een boerderij in Geesbrug. Collega Martine had gezegd dat zij daar jonge poesjes hadden. Er bleken drie schattige kittens te zijn om uit te kiezen. We kozen dus Suze, de driekleur en Tommie, de rooie kater. We waren net thuis toen we al spijt hadden dat we de derde ook niet hadden meegenomen. Wij dus weer terug en ook de zwart- witte Miesje kwam  aan het Schoolpad wonen. Met Miesje en Tommie is het niet erg goed gelopen. Miesje verongelukte en Tommie was op een dag gewoon weg, maar Suze overleefde alles. Ik vertelde op school vaak over onze menagerie. Vier keer kreeg Suze een nestje waaruit ook Loeder stamde. Beiden zijn toen gesteriliseerd.

’Weet u wel hoe ze dat doen?’, vroeg een brugklasleerling me, toen ik vertelde wat er zou gaan gebeuren. Hij mocht wel eens helpen bij de dierenarts en begon uitvoerig en aanschouwelijk uit de doeken te doen hoe het in zijn werk ging. 'Dan binden ze haar aan de vier…’. Ik wilde de rest niet horen.

Alle kittens kregen een goed tehuis. Loeder, een dikke zwarte poes, was een echte buitenkat en kwam alleen binnen voor een lekker hapje. Maar moeder Suze hield van gezelligheid.

Maar nu was ze weg, helemaal weg. Ze kwam die morgen haar lekkere hapje niet halen en gisteravond had ze ook niet al spinnend bij Wim op de bank gezeten met haar voorpootjes op zijn dijbeen, zoals gewoonlijk. We besloten dat ze ergens dood moest liggen. Katten verstoppen zich als ze dood gaan.

Tot Wim tussen de middag de schuur binnenging en daar iets hoorde achter de badkamerdeur van de studio. Daar zat de afgeschreven Suze, zo levend als een 19 jarige kat kan zijn. Die avond zat ze dan ook weer op haar geliefde plekje. Ze bleef nog even....

Foto: Ik pas me wel aan bij mijn baasje....

Soms zoek je ver weg wat dichtbij te vinden is. Geboren en getogen in Vorden, Gelderland, twee jaar lang door Hengelo, ook Gelderland, naar Doetinchem gefietst, een oom en tante in Varssel en nooit heb ik dit aardige plekje gezien. Ik ben lid van  een webpagina: Ik ben een Vordenaar als… en ook van:  Ik ben een Hengeloër als… en zo kom je toch weer eens wat aardigs tegen wat je nooit gezien hebt.
Het is te vinden aan de Varsselseweg 43 Hengelo Gld. Het Rijksmonumentenregister vertelt: Kleine, in baksteen opgetrokken en met baksteen gewelfje afgedekte bakoven, geheel omsloten door een aantal forse beuken; 19e eeuw.

Foto Joop Brugman.

Het muzikaal talent van de jongens van der Kolk kwam steeds meer naar voren naarmate ze ouder werden. Alleen Piet was z'n hele leven al met muziek bezig, vooral instrumentaal. Hij heeft zelfs nog met z'n toenmalige band op de 25jarige bruiloft van pa en mama gespeeld.
Ben zong lang in meerdere koren, Wim zong lang behalve in zijn Shantykoor ook bij Valerius, het Chr. Mannenkoor, en heeft zelfs zangles gehad. Later liet hij de Shanty's los en ging hij in de Cantorij zingen van onze eigen Schepershof. Henry begon zich ook te melden toen hij met de FPU ging en richtte in Hattem zelfs een klein maar fijn koor op. En moeder van de Kolk zong en floot er destijds wat af in Zorgcentrum De Bongerd. Alleen zo jammer..... het werd daar niet erg gewaardeerd!
Toen de jongens nog jong waren hadden ze zelfs hun eigen fanfare op zondagmorgen. Ben droeg het vaandel, Henry een paar pannendeksels, Piet de stofzuigerslang en Wim de trompet van vader van der Kolk. Zo gingen ze al musicerend het huis door. Het scheelde dat vader Gerard nogal doof was.
Toen Henry en Tonny zich een hele tijd in Canada vestigden dichtbij Fred en Gera en de kinderen hoorden we dat Henry daar op de begrafenis van een oud Nederlander gevraagd was om te zingen. Wij werden ingeschakeld om de muziek te vinden van het lied Beveel gerust Uw wegen, want de organist in Dickson had daar nog nooit van gehoord. Via ons aller Co Manrho, toen een van de organisten hier in onze kerk in Emmen kregen we een kopie van de orgelpartij van dit lied om door te sturen. Wat is mail toch gemakkelijk in deze tijd.... en wat missen we al veel speciale mensen om ons heen...

Pentekening van vader Gerard van der Kolk

'Het is hier overal een nudistenstrand aan het worden', zei Rick eens toen hij eens bij ons op het terras aanschoof. Hij heeft altijd nogal moeite met omschakelen en had nog z'n wintertrui en jas aan. Hij vindt het maar niks, al die blote armen en korte broeken. Maar het was al wel 25 graden. Het begon toch al op zomer te lijken.
'Van wie heb ik dat eigenlijk?', vroeg hij ook nog even tussen neus en lippen. 'Zou je dat niet van jezelf kunnen hebben?', zei ik.
Het schoot me te binnen dat Wim vroeger ook lang met een dikke jas aan naar z'n werk fietste en wanneer iemand er een opmerking over maakte zei hij: 'Wat goed is tegen de kou is ook goed als het warm is'.
De eerste zomer dat hij met de VUT bij huis was zou je dat anders niet zeggen. Hij liep veel in enkel een korte broek en was zo bruin als wat. Ikzelf ben niet gek op warm weer. Vroeger al wanneer het echt heet was heb ik wel eens verkoeling gezocht in de waterbak van de koeien. Het zwembad was immers 5 km verderop en een douche kregen we pas in 1962, net toen ik de deur uit ging om in Hattem aan mijn onderwijs loopbaan te beginnen
.
Ik zal nooit onze eerste vakantie vergeten toen we net aan het Schoolpad woonden. Ben en Niesje, onze vaste oppassers, waren al gearriveerd en wij moesten alleen nog beslissen of we met de caravan naar de Franse Alpen zouden gaan of naar Normandie« en Bretagne. De eerste stop werd Zuid Limburg, een mooie natuurcamping. Maar het was er toch een partij heet, te heet om te fietsen of te wandelen en de hele dag draaiden we met de schaduw van dat ene boompje mee waaronder we wat verkoeling probeerden te zoeken. En dat terwijl we hier op ons erf minstens 40 bomen hadden staan. Het werd toen de westkust van Frankrijk vanwege de verkoelende zeewind waar we op hoopten. Wanneer we bij een camping kwamen zonder een plek bij een boom gingen we gewoon verder.
Het werd een mooie vakantie, ook al vanwege alle plekken die aan de Invasie en D-Day herinnerden.
Toen ik Rick later aan tafel vroeg waar hij nog wel eens naar toe zou willen. 'Normandie', kwam er ogenblikkelijk bij hem uit. En dat werd het, een gezamenlijke vakantie met Rick. Het beviel van beide kanten zo goed dat er nog veel zouden volgen.

Foto: juni 2009

Wanneer je op de fiets zit zie je meer dan in de auto. Daar kwam ik vanmorgen weer eens achter. We gingen naar Erica om een fietsmandje en een spiegel op mijn nieuwe fiets te laten zetten. En bij elk huis kwamen herinneringen boven waar je in de auto geen tijd voor hebt om op te merken. De boerderij waar we Roelie Drenthen verrasten met Passage op de fiets, de Hankenberghoeve waar de fam Siebring woonde en waar Rick 30 jaar geleden stage liep, de manege waar Eva paardreed en haar verjaardagsfeestje vierde.
En op de terugweg reden we richting Klazienaveen en via Oranjedorp weer richting huis. Ooit haalde ik hier Johanna op om naar Zwartemeer te gaan voor de les lezen en schrijven en waar ze ruzie had met haar beste vriendin Annie zodat er niks mee te beginnen was. Bokkig bleef vooral Annie voor zich uit kijken. Pas toen ik zei dat we naar huis gingen en ze samen bij mij achter in de auto zaten werd meteen de vrede getekend.
Ik op de fiets en Wim met zijn scootmobiel reden we over de Bladderswijk terwijl er een bootje in hetzelfde tempo meevoer. Het echtpaar zat op het dek lekker in het zonnetje en verderop gingen ze verder over het nieuwe Willem Alexanderkanaal. Het was een lekker tochtje zo samen.
Vanmiddag kwamen Sanne en Ken de schapen in de schuur drijven met Chick, want Jan Willem de scheerder kwam de dames hun jas uitdoen. Van een afstandje zaten we te kijken, jawel op de schommelbank en even later dronken we met elkaar koffie en wisselden de laatste nieuwtjes uit over schapen, Jan Willems werk als scheerder en voor de jongelui hun werkzaamheden bij Rob. Sanne is nu klaar met haar opleiding Dierverzorging op het Terracollege. Voor Ken duurt het nog een half jaar maar dan heeft hij ook zijn tweede opleiding achter de rug. Hij is ook nog parttime sportleraar. Rob heeft geluk met deze twee kanjers.

^{Het leek een lastig dagje te worden, voor de 4e keer een Moederdag zonder de fysieke aanwezigheid van Mark. Ik weet al wat Rick straks zal zeggen: daarboven op dat bankje…. Maar toch. Gerhard kwam gistermiddag al met een prachtige pot met zomerbloemen.}

^{En zo zetten wij ons voor de pc voor de viering in de Schepershof. En kwam er allerlei bijzonders voorbij: De adelaarsvleugelen, dan het begin verhaal van Jan Baptist die zoals vaker in een dienst van Leren Vieren de rol van predikant met verve kan vervullen. De man die palen over een touw liep en dat  zelfs met een kruiwagen aandurfde. Maar toen hij vroeg wie er in die kruiwagen durfde te gaan zitten als hij daarmee over het touw zou lopen was er alleen een jongetje die naar voren kwam en in de kruiwagen ging zitten en inderdaad veilig aan de overkant aankwam. Toen ze hem later vroegen of hij niet bang was, zei hij alleen: het was mijn vader. Hetzelfde was het geval toen Jan als onderwijzer een meisje vroeg om zich achterover te laten vallen naar hem toe. Ze deed het prompt en toen hij vroeg waarom ze dat durfde, zei ze:’ Jij was het toch…’ Dat is vertrouwen.}

^{Net als de toen nog kleine Ben die  door de grote broers Piet en Wim om de beurt aan zijn armen over het balkon werd gehangen. Ik wist niet wat ik hoorde en vroeg Ben dan ook: ’Was ie niet bange dan?’}

^{‘Ik hol oe vaste zei Piet’. Een kwestie van vertrouwen.}

^{De meditatie ging verder over de spijziging bij het meer van Tiberias waar de volgelingen met 3 broden en 2 vissen de menigte konden voeden en nog overhielden. Jezus had het gezegd. Opnieuw vertrouwen.}

^{Foto: 2012.. Met Ben en Diny in Israël, hoog boven het meer van Tiberias...} 

Pie…pieieie…kom dan, pie ie….’, ik hoor het opoe Bijenhof nog roepen naar de katten. Meestal had ze iets te eten voor ze. Een beetje melk ,denk ik, met wat stukjes oud brood, want toen deden de mensen nog niet aan kattenvoer uit de winkel. En betrapte ze een kat op het melkzeef of één die er vandoor ging met een stukje spek of naegelholt van de taofel, dan hoorde ik haar: ‘smerige katte’ roepen. Hoe ik ineens op de katten van opoe kom? Een tijdje terug las ik het stukje van Vordense Harry over Pieman, de katte van Hendrik Jan en Gardientjen. Daar waren zo verschrikkelijk gek mee, werd verwend met allerlei lekker hapjes, tot hij ineens verdwenen was en ze hem tot hun grote verdriet dood op straat vonden… dachten ze. Pieman werd met alle eer begraven tot een paar dagen later ineens de echte Pieman weer boven water kwam. Tja katten lijken soms erg op elkaar. Het deed me even glimlachen… dat stukje over de kat Pieman.
Ik hoorde bij ons thuis nog wel eens het woord pieman gebruiken. Mama deed dat als ze mijn kleine broertjes duidelijk wilde maken dat ze een grote jongen waren als ze niet meer pieman in de broek lieten plassen maar buiten of op de wc. Wij als zusjes, hadden daarvoor nog nooit een pieman gezien en vonden onze kleine broertjes hoogst interessant met hun pieman, vooral als ze tijdens het dagelijkse badje een grote straal tevoorschijn konden toveren.

Onze pieman Suze zocht altijd een zacht plekje bij Wim. Onze nieuwe kater Dirk zit juist graag bij mij op schoot.

We zitten net aan tafel. Ons ontbijt staat klaar. Na de zorg voor haan, hond en kat, de krant en mezelf in kleding hijsen komt de zorg voor het ontbijt terwijl Wim met zijn ochtendoefeningen bezig is. Ik kijk naar onze kommen met kwark, vruchten, Chi zaad, lijnzaad en walnoot en zie ineens de pannenkoeken van mijn moeder voor me. Dat was andere koek.
Ik kan me niet herinneren dat we op De Haar ’s morgens pannenkoeken aten. Dat zal eerder een boterhammetje geweest zijn, maar toen we op de Boomgaard woonden was het elke morgen pannenkoek. Ik vermoed dat het ‘t favoriete ontbijt was van vader Hein. Misschien aten ze dat vroeger in zijn jeugd op het Medler ook. En als je na het melken en voeren in de keuken kwam kon je ook wel wat stevigs gebruiken. Hij en opa kregen er ook nog spek in.
Ik heb dankbaar meegenoten tot ik een jaar of 15 was. Ik vond toen dat ik wat uit begon te dijen en dat moest beslist aan die vette pannenkoeken liggen. Ik ging over op brood, was minder lekker maar het oog wil ook wat, zo dacht ik als tiener.
De pannenkoeken van moeder Coba waren niet te evenaren, begreep ik later toen onze jongens bij opa en oma gingen logeren. Ik kon nog zo mijn best doen op mijn pannenkoeken, volgens hen haalden ze het niet bij die van oma. Ik snap ook wel waarom. Als ik er aan denk hoe die pannenkoek van haar glibberend op mijn bord terecht kwam… dat was het. Ze gebruikte meer olie of boter dan ik. En op een boerderij loop je het er snel weer af.
Ik kijk naar mijn bakje met ons ontbijt, dat vindt Wim het lekkerste wat er bestaat. Ik doe mijn ogen even dicht en even zie ik weer voor me hoe de pannenkoek van moeder Coba heel langzaam op mijn bordje gleed. Daar ging nog een tekening met stroop op. Wat had ik graag nog eens zo’n pannenkoek van haar gehad.

We kregen deze uitdaging toegestuurd namens de Cantorij waar Wim bij zingt. Ik vind hem zo passend bij deze start van het nieuwe jaar dat ik deze graag aan jullie wil doorgeven...

Zullen we

angst uit onze jassen schudden
en lood uit onze schoenen.
Zullen we
moed in pakjes
aan de deuren zetten
en licht aansteken
waar het donker is?

Zullen we
proeven, gulzig snoepen
van alles wat wel kan?
Zullen we
zwaaien naar elkaar
en kussen van ver,
onthouden hoe een knuffel voelt
en dansen in de regen?

Zullen we
weten dat er overzee
een einder is,
samen in dezelfde schuit
na vloed komt altijd eb.
Zullen we
samen roeien
tot ergens volgend jaar?

Met een prachtige foto van Janny van een veengebied nu het wat natter wordt