Berichten van 1 januari 2013 tot 31 januari 2013

Opa Bijenhof is 87 jaar geworden, een gezegende leeftijd. Iedereen was het daarover eens!
Tante Riek ondersteunde mama de laatste tijd bij het verzorgen en oppassen van opa. Het uitgebreid wassen van opa kon mama niet. Dat deed pa. Hij ging met een teiltje warm water en een handdoek naar opa’s kamer, trok een ernstig gezicht, kuchte een keer en waste hem met liefde. Later kwam geloof ik de wijkverpleegster.
Toen opa overleden was kwamen broer en zussen bij elkaar om over de schamele overgebleven bezittingen van opa te praten Veel te verdelen was er niet meer, een paar persoonlijke dingetjes…het hoefijzer, het prentje met ‘My times are in Your hand’ en wat foto’s. Het enige bezit van, ook nog beperkte, waarde was het kabinet. Het had altijd op “De Haar” en later in opa’s kamer op ‘De Boomgaard’ gestaan. Tante Hermien toonde grote interesse in het kammenet van heur vader. Ook tante Riek streek liefdevol over het onderstuk van het kabinet en zei: ”Ik zol d’r wel een dressoir van willen laoten maken”.
En mama zei: ”Dat kammenet steet hier goed, hef hier altied estaon!” Daar was tante Hermien het niet mee eens: ”Ik heb d’r wel gien plaatse veur, maor bi’j Janneke zol e ok heel goed staon!” De zussen kibbelen op een gemoedelijke manier nog wat door. Oom Wim hoeft hem helemaal niet: “Dat olde ding!”
Tante Hermien heeft haar kruit nog niet helemaal verschoten en zegt uiteindelijk: ”Eigenlijk heurt e bi’j een Bieënhof te staon…bi’j jullie Gert.” Oom Wim maakt meteen korte metten met de woorden: “As e naor Gert geet………den maakt ‘r gelieke brandholt van...... Mor ik vind dat Coba d’r recht op hef. Die hef ze beide an ’t ende ebrach!” En zo gebeurde het!
Het kammenet van opoe en opa bleef staan.

Het is altijd een gezellig halfuurtje na het aquajoggen in het Aquarena zwembad. Dan is er bij de koffie tijd voor lief en leed en komen er verhalen boven water.... uit het leven gegrepen. Eén van ons is een echte Brabantse en dat kun je horen. Ze vertelt met verve over de oude boerderij van haar opa en oma waar twee ongetrouwde ooms bleven wonen na de dood van hun ouders. Toen die dan uiteindelijk besloten om naar het bejaardenhuis te vertrekken kreeg iedereen die langs kwam iets uit hun huis mee en dat waren vaak mooie antieke dingen. De oude kandelaars die zij graag had gehad waren al verdwenen maar ze hadden nog een oude groen uitgeslagen koperen ketel voor haar… zonder deksel.. dat wel. Wij zeiden al: ’Ga er mee naar Tussen kunst en kitsch, dan zullen ze wel zeggen: ’Als u nou dat dekseltje er nog bij had gehad was zo’n oude ketel misschien wel 1500 euro waard.’ Ik kon het niet laten en vertelde over de verdeling van opa Bijenhofs nalatenschap die voornamelijk bestond uit een oud kabinet waar toen even over gediscussieerd moest worden. Ze kwamen niet weer bij. ‘Wat is dat toch voor taal die jij spreekt, je bent niet van hier, dat hoor ik wel’, zei een van mijn medezwemsters. Want natuurlijk bootste ik de stemmen van ooms en tantes na zoals ik ze indertijd van mama hoorde. In Emmen woont veel import, vanuit het hele land kwamen ze deze kant op, meestal vanwege het werk. De werkgelegenheid is nu niet meer wat het geweest is, maar huizen zijn er genoeg en er wordt nog steeds bijgebouwd.

Van Queeny hebben de kippen niets te vrezen, maar.... de haan blijft op zijn hoede.

En het werd steeds witter. Wim ging er met de auto nog wel even uit. Hij is tegenwoordig op speciale gymnastiek dat de naam draagt: Hart op tempo. Hij is er erg enthousiast over. Alleen waren vanmorgen slechts de mannen op komen dagen. De vrouwen durfden de deur niet uit. Zo stond ik ook om 1 uur kant en klaar om naar mijn Nordic Walking groepje te gaan. Wim zou me brengen, die maakt een beetje sneeuw niet uit. Maar het sneeuwde zo hard en net op tijd ging de telefoon. Trijnie vertelde dat iedereen had afgebeld en dat ze daarom mij maar belde om maar een keer over te slaan.
We brachten daarom buurvrouw Wolterdien een bezoekje en zagen daar wat stoere fietsers en wandelaars voorbij komen. Je kon alleen midden op de weg fietsen… als je durfde tenminste. Op een gegeven moment zagen we dat een fietser in de sloot verdween. Het liep goed af. Hij krabbelde de sloot uit, sleepte de fiets overeind en liep maar verder. Meteen schoot me mijn uitschieter te binnen vlak voor kerst een paar jaar terug. Ik kwam bij hen vandaan, mèt een kip die we bij Jans besteld hadden in het mandje voorop de fiets. Op de heenweg had ik gewoon kunnen fietsen, maar omdat het ineens spekglad was geworden probeerde ik lopend naar huis te gaan, maar gleed meteen met fiets en al onderuit, kwam ongelukkig terecht en de kip zag ik met een vaartje vooruit glijden. Ik heb wekenlang last van mijn rug gehad en ook nu nog steeds heb ik die wegglijdende kip op mijn netvlies.

Hattem, 20 januari 2013.

Gistermorgen had ik even het elfstedentochtgevoel, tenminste dat leek me zo. Toen we naar Bargeroosterveld fietsten hadden we de oostenwind pal tegen en daardoor leek het veel kouder. In de Gerardus Majella kerk werd een oecumenische kerkdienst gehouden, zoals dat ieder jaar één keer gebeurt in Emmen Oost. Het bleek een erg geslaagde dienst met veel zingen. Bovendien is er in deze mooie oude kerk veel te zien, prachtige schilderingen en glas-in-loodramen. Jorinde Muter en haar man geven het goede oecumenische voorbeeld door hun kinderen bij beide kerken te betrekken. Vandaag waren er twee van hen misdienaars, terwijl ze ook vaak in de Schepershof te zien zijn. Het was niet gemakkelijk om zo’n oude kerk te verwarmen en iedereen had z’n jas maar aangehouden. Maakte niets uit. Bij de koffie in het bijgebouw was het wel lekker warm en de Bargeroostervelders tracteerden royaal op dikke gevulde koeken. Bij ons kan er alleen een klein koffiekoekje af. Maakt ook niets uit.
Gistermiddag hoefde Agnes niet opgehaald te worden, we brachten haar thuis omdat we meteen door gingen naar Hattem. Daar konden we nog even als familie bij elkaar zijn voor Henry en Tonny weer naar Canada vertrekken. We hadden nog geluk met het weer. Het begon bij Zwolle pas licht te sneeuwen en op de terugweg lag er nog bijna niets. Pas bij Emmen had de sneeuw ook ons ingehaald. Ben benieuwd hoe het er morgen uitziet, dacht ik toen! Nou... erg wit!.... Erg wit...

Je hebt van die mannen die voor hun eerste verjaardag als vader een trein vragen. Ik ken verscheidene vaders die op zolder zo’n treinstel hebben rijden. Nee jongens, niet aankomen… ik druk wel op de knopjes..
Nee niet Wim. Die maak je blij met een weerstation of een oorlogsboek voor in de vakantie of een grote handdoek voor in de sauna. Ook kreeg hij wel eens een horloge of om de zoveel jaar een zilveren ketting met een Hugenotenkruisje. Die draagt hij alle dagen. Een paar keer per jaar wordt die ketting met kruisje in heet sodawater met een prop aluminiumfolie gelegd. Je ziet de chemische reactie en daarna poets ik hem tot hij weer helemaal blinkt. Ik leerde die methode vroeger al bij scheikunde.
Dit jaar kon hij niets bedenken, Nou ja… hij wilde wel een goede keukenweegschaal, of een goede pan. Voor mij had een nieuwe prullenbak de voorkeur, een mooie. Het is het allemaal geworden.
Toen logeermeisje Agnes gisteren kwam kreeg hij iets voor onder de douche en een lekker luchtje, je weet wel ....waardoor je hard moet lopen in de stad om alle meiden van je af te kunnen houden. Ook goed.
Vandaag werd de nieuwe pan ingewijd. Hij is uit de kunst. Het werd een lekkere hutspot. Helemaal goedgekeurd!

Ook oma had haar eigen plekje bij de dagopvang.

Ik hou van columns. Ze zijn kort, maar er zit altijd een leuke draai in… en iets herkenbaars. Daniel Lohues heeft er één in onze Zaterdageditie van het Dagblad van het Noorden. Hij is hier in de streek opgegroeid en dat merk je. Marga Kool en haar man Jan Veenstra, beiden uit Drente, hebben er samen één en ook die mag ik graag lezen. Niet iedereen is zo op ze gesteld vernam ik pas, maar sinds ik een boek over haar jeugd gelezen heb en Jan Veenstra over zijn jeugd heb horen vertellen in de Taalwerkplaats, kunnen ze voor mij niet meer stuk. Dit keer zijn ze aan het mijmeren over de zorg waarvoor je tegenwoordig bijna niet meer voor in aanmerking komt. Wanneer één van hen of allebei dement of gehandicapt raken, zullen ze er wel op aangewezen zijn. ‘Als we erin mogen gaan we samen hè’, sprak Marga. ‘Tuurlijk, maar ik wil wel m’n eigen plekkie’, vond Jan. En hij verwijst naar de bejaarden die zo gesteld zijn op hun eigen plek aan de eettafel.
Ik moet meteen denken aan buurvrouw Wiechien, in het Zorgcentrum, die haar plekje aan tafel ineens zag ingenomen door ’iene uut ’t westen’. Die was niet van plan om te verkassen. Ze vond dat mens toch al niks met haar poeha en had haar van de plek geslagen. Ze werd voor een paar weken geschorst. Mocht even niet meer beneden in de eetzaal komen.
Jan stelde zijn 'Kool' maar voor om alvast te oefenen met het veranderen van plek in hun sponde, maar was halverwege de nacht toch maar weer over Kool heen gekropen. Het viel niet mee om je eigen plekje in te ruilen.
Kan voor Wim ook nog wat worden als het zover is. Hij heeft zowel in de kamer als aan de keukentafel zijn eigen plaatsje die hij niet afstaat. Meestal gaat hij als het bezoek binnen is voor zijn eigen plekje staan en wijst in het rond: ‘Mensen gaot d’r zitten!’

Wat doe je als je gevraagd wordt om iets aan te klikken omdat er 1000 euro gestort gaat worden, maar dat de ING voor alle zekerheid meer wil weten? We verwachten wel een extraatje maar 1000 euro kon het niet zijn. De link deed het niet snel en ineens begon ik wakker te worden. Zou dit het beroemde phishing zijn… dat ze meer van je gegevens willen hebben om je te kunnen plunderen? Ik belde daarom direct met de servicedesk van de ING waar ze me verzekerden dat ze je nooit mailen en dat ik zulke mails direct weg moet gooien. Ik kon ze nog wel het emailadres geven waar deze mail vandaan kwam en die zou direct geblokkeerd worden. Raar idee dat ze zomaar proberen jou te bestelen.
Dus… wees gewaarschuwd. Banken vragen je nooit iets per mail en zeker geen gegevens!

De kop is er af…. Wim z’n verjaarsdag is rustig verlopen. Hij vroeg vanmorgen bij z’n rondje over het erf richting kippen nog: ’Zouden Henk en Anneke de hond meebrengen?’ Ik dacht van niet, meestal zorgt een van hun meiden wel voor de honden. Maar toch… Luna kwam mee en lag strak aan Henk z’n voet zoals het een welopgevoede hond betaamt. Natuurlijk gaan we met Tessa en hun Luna naar ons Oeverse bos. Dan zie je meteen het verschil in het soort hond. Bordercollies zoals Queeny en vroeger Scott blijven je in de gaten houden. Met Tessa kun je niet rekenen, ze is wat in de war, blijft gewoon op het pad maar zou gewoon twee keer hetzelfde rondje lopen. Jachthonden hebben een zeer sterke neus en Luna croste van links naar rechts. Maar… op ieder fluitje kwam hij meteen naar Henk, met recht een zeer welopgevoede hond. Maar toch... na de wandeling nam Henk z’n tweede hobby de overhand, de fotografie, en terwijl Anneke en ik naar de schapen gingen kijken en Wim er een paar emmers water naar toe bracht, verloren we allemaal even Luna uit het oog tot een angstig geluid uit de bosjes kwam. Opnieuw luisterde Luna naar z’n baas, maar ja… helaas…....een spoor van veren wees de weg…. Opnieuw bewees buurman Jans zijn diensten, een bovenste beste buurman. Volgende week eten we kip. Van de vier kippen plus haan, die we sinds juni hadden, zijn we er in de afgelopen week twee kwijt geraakt. De eerste is waarschijnlijk ten prooi gevallen aan een steenmarter. En nu de tweede.

Het standbeeld van de dichter ACW Staring op een mooie plek midden in Vorden

Gisteren kreeg ik een vraag:

Geachte mevrouw.

In mijn studietijd heb ik een gedicht gelezen met als titel "Het varken van de Wildenborgh". Ik heb het idee dat de titel juist is, hoewel mijn studietijd ver achter mij ligt.
Helaas bezit ik het gedicht niet meer. Door veel verhuizingen is het zoek geraakt.
Ik neem hierbij de vrijheid u, als kenner van het kasteel en zijn geschiedenis, te vragen of u het gedicht misschien kent en/of erover beschikt. In dat laatste geval zou ik u willen vragen mij te mailen waar het eventueel te vinden is.
Ik hoop dat u mij kunt helpen.

Met vriendelijke groeten, Gerrit J. Scheppink.

Nu ken ik wel het verhaal van dat varken dat bij een belegering van de Wildenborch iedere morgen flink aan de staart werd getrokken zodat het, zoals je misschien weet, ontzettend ging krijsen. Zodoende dachten die Deventernaren dat er nog zoveel eten binnen de muren van het kasteel was dat ze nog lang geen honger hadden en de belegering opgaven.
Maar een gedicht? Kan ik me niet herinneren. Ik dacht dat misschien de dichter ACW Staring die ooit op de Wildenborch woonde er misschien een gedicht over geschreven had en ben via internet in een gedichtenbundel van hem gedoken. Maar niks....
Is er onder mijn lezers misschien iemand die dit gedicht kent? Zou leuk zijn, want deze heer Scheppink( aan de naam zou je toch denken dat hij ook uit de streek komt) zou er heel blij mee zijn.
Maar wat is het leuk om nog eens in de gedichten van Staring te duiken. Jaromir en zijn avonturen..... Het werd een latertje gisteravond.
Een klein gedichtje van Staring wil ik jullie niet onthouden. Alsjeblieft:


DE BIECHT*
ANEKDOTE
1't Werd Paschen; alles ging ter biecht,
In, 'k weet niet welke, stad;
Waar Pater, 'k weet niet wie, den trek
Der meeste Meisjes had.
2 „Mijn Vader" hief Thereesjen aan
Ik draag nu 't haar gekapt,
En heb mij sedert, dag aan dag,
Op de eigen fout betrapt.
3 'k Hoor overal hoe schoon ik ben!
Dit brengt mijn hoofd op hol;
't Weerstond den hoogmoed vruchteloos,
En draait mij als een tol."
4,,Foei, foei ! Maar, zeg eens: bent ge rijk?"
„Och neen; als ieder weet,
Mijn jonger zuster is 't allèèn,
Die erfde van haar Peet."
5,,Wel nu, zoo heb geen zorgen meer:
Uw hoogmoed zal vergaan,
Wanneer men om uw Zuster komt,
En U, schoon Kind, laat staan."

Mooi die kleuren in het bos. Trijnie, Joke en Ria...

Het leven begint weer normaal te worden. Weg kerstboom, weg hert, weg versiersels. De appelflappen zijn op. De kinderen allemaal weer aan het werk of naar school. En vandaag was het weer de eerste keer dat we met Trijnie en ons clubje weer gingen nordic walken. Trijnie is een goede instructrice en heeft het geluk dat ze vlakbij de Emmerdennen woont. Zo vanuit haar huis zijn we binnen een paar minuten in het bos. We hebben hier het voorrecht dat er rondom Emmen centrum veel bos is, zelfs inclusief hunebed.
Trijnie heeft de boel goed in de hand. Achter haar huis doen we al een warming up, onderweg stoppen we en doen nog wat oefeningen en aan het eind van de rit bij het gebouw van de Scouting opnieuw als cooling down. Ze houdt ons goed in de gaten tot we de techniek onder de knie hebben. Bij elkaar is het 5 kwartier en staan we weer bij Trijnie voor de achterdeur. Trijnie heeft daar een zak met plastic overschoentjes hangen. Ze doet ze persoonlijk om onze wandelstappers om zo haar huis vrij te houden van modder en zand dat we anders mee naar binnen brengen en drinken we samen nog een kop koffie, in dit geval mèt een nieuwjaarsrolletje. Ria is sinds een paar maanden met pensioen en doet ook mee. Ze is meteen enthousiast en komt volgende week terug. Voorlopig blijven we bij deze club, maar als we eenmaal gewend zijn gaan we naar het clubje van de woensdagmorgen om wat langer te wandelen. We zullen zien.

Nee ik wilde geen zgn goede voornemens benoemen met nieuwjaar, maar zomaar vanzelf had ik toch in de bieb een kookboek in handen met gezonde recepten die je ook langzaam maar zeker zouden helpen gewicht te verliezen. En eigenlijk …als we eerlijk zijn… zijn we daar allebei wel aan toe. Nou heb ik wel een hele rij dieetboeken op de plank staan, van Montignac, Scarsdale, Atkins, Slank en Fit tot Sonja Bakker toe, maar zoals jullie weten heeft dat achteraf bekeken slechts tijdelijk succes gehad. Vanmorgen las ik in de krant dat de mensen nu meer op de gezonde toer gaan, je weet wel… biologisch, meer groente en natuurlijk minder van die dikmakers.
Voor ik het wist had ik het boek van de bibliotheek in huis: Kook je Slank en Fit van Sonja Kempen. Telkens haal je voor 2 dagen je verse ingrediënten in huis. Daar zijn speciale lijstjes voor achter in het boek net als een lijst voor een enorme basishoeveelheid aan noten, kruiden, bonen, appel- en andere azijn, oliën, volkoren pasta’s die je beter maar kunt aanschaffen. De recepten zien er kleurig en lekker uit. Dat doet al veel! Wat te zeggen van: Zonlustige pladijs…
We zijn net aan de boodschappen toe en ik heb de waslijst met ingrediënten klaar.
Vandaag wordt het pladijs met romanesco, volkoren penne, witte bonen en nog wat frutsels. Het werd flink zoeken bij de C1000. Romanesco is er niet en hebben we maar veranderd in broccoli, de penne vond Wim maar niks en is volkoren macaroni geworden. De witte bonen moeten eerst geweekt en dat gaat dus over. En tot slot blijkt de visboer nooit van pladijs gehoord te hebben. ‘Wat zeg je? Paradijs?’ Dat wordt maar Panga filet.
Wat blijkt? Wanneer Wim bij thuiskomst in één streep naar de computer snelt blijkt pladijs gewoon schol te zijn. De schrijfster van dit boek is een Vlaamse en in Vlaanderen noemen ze deze vis pladijs. Moet je maar op komen! Nu is Wim aan het knutselen in de keuken en het ruikt al goed!

Ineens is ie d’r weer.. onze schapenman Rob. Hij komt de ram ophalen die zolang bij de ooi liep die hij steeds als uitbreker bestempelt. Het is dat ze zo mooi in z’n soort is, anders was ze allang verkocht. Nee.. hij wil geen verrassingen meer zoals waar deze ooi voor gezorgd had toen ze in juli nog een lam kreeg. Dus de ram gaat weg. De draagtijd bij schapen is gemiddeld 5 maanden en 5 dagen. En om de’ uitbrekerd’ niet alleen te laten lopen hier bracht hij een andere ooi mee.’ Ja d’r is wel wat mee.. disse ooi dut raar, ze blif niet bij de kudde, want net toe’k de kudde verweiden ging liep ze gewoon de andere kant op. Die kan ik d’r niet bij hebben. ’t Is net jullie Tessa, in de war, misschien zut ze ook niet goed’. ‘Toen dacht ie zeker… dat is iets veur Hetty, dee höldt van zielepeutjes’, zei ik. Dat wilde hij ook weer niet gezegd hebben. De kennismaking tussen de beide ooien kwam dan ook voornamelijk van de kant van onze bekende ooi. Na de verwarring dat haar vriend er vandoor was, stoof ze meteen op de nieuweling af, die zich na een eerste snuif omdraaide en haar eigen weg ging.
Toch zal het wel loslopen met die twee…

Tim aan de appelflap.

Oudjaarsdag, de dag van de kniepertjes, de oliebollen en de appelflappen. Ik ben zeer gehecht aan tradities en kan het niet laten om elk jaar weer mee te bakken. Alleen blijft het de laatste jaren bij appelflappen omdat we daar het meeste van houden. Ik had er een paar bestellingen bij… van Gerhard en Judith en van Mark en Jennifer. Mark heeft ze al gekeurd en opgehaald. Die van Gerhard nemen we vanavond persoonlijk mee.
Om 11 uur stonden de buurjongens present om mee te helpen de appels in de kaneel met suiker te rollen en achteraf te bestrooien met poedersuiker. En ook zij kregen er een schaal van mee.
Hun moeder deed het anders. Anja maakte twee kwarktaarten, een voor ons en een voor henzelf. Ook nooit weg in deze tijd van bezoek en op bezoek gaan.
En hierbij wens ik iedereen die dit leest een gezellig uiteinde en een goed begin. Het jaar 2013 komt er aan en zal beslist weer voor nieuwe verrassingen zorgen. En hierbij dank ik iedereen die mijn schrijfsels waardeert en dat af en toe laat merken.