Memories...

Ineens is ie d’r weer.. onze schapenman Rob. Hij komt de ram ophalen die zolang bij de ooi liep die hij steeds als uitbreker bestempelt. Het is dat ze zo mooi in z’n soort is, anders was ze allang verkocht. Nee.. hij wil geen verrassingen meer zoals waar deze ooi voor gezorgd had toen ze in juli nog een lam kreeg. Dus de ram gaat weg. De draagtijd bij schapen is gemiddeld 5 maanden en 5 dagen. En om de’ uitbrekerd’ niet alleen te laten lopen hier bracht hij een andere ooi mee.’ Ja d’r is wel wat mee.. disse ooi dut raar, ze blif niet bij de kudde, want net toe’k de kudde verweiden ging liep ze gewoon de andere kant op. Die kan ik d’r niet bij hebben. ’t Is net jullie Tessa, in de war, misschien zut ze ook niet goed’. ‘Toen dacht ie zeker… dat is iets veur Hetty, dee höldt van zielepeutjes’, zei ik. Dat wilde hij ook weer niet gezegd hebben. De kennismaking tussen de beide ooien kwam dan ook voornamelijk van de kant van onze bekende ooi. Na de verwarring dat haar vriend er vandoor was, stoof ze meteen op de nieuweling af, die zich na een eerste snuif omdraaide en haar eigen weg ging.
Toch zal het wel loslopen met die twee…

Tim aan de appelflap.

Oudjaarsdag, de dag van de kniepertjes, de oliebollen en de appelflappen. Ik ben zeer gehecht aan tradities en kan het niet laten om elk jaar weer mee te bakken. Alleen blijft het de laatste jaren bij appelflappen omdat we daar het meeste van houden. Ik had er een paar bestellingen bij… van Gerhard en Judith en van Mark en Jennifer. Mark heeft ze al gekeurd en opgehaald. Die van Gerhard nemen we vanavond persoonlijk mee.
Om 11 uur stonden de buurjongens present om mee te helpen de appels in de kaneel met suiker te rollen en achteraf te bestrooien met poedersuiker. En ook zij kregen er een schaal van mee.
Hun moeder deed het anders. Anja maakte twee kwarktaarten, een voor ons en een voor henzelf. Ook nooit weg in deze tijd van bezoek en op bezoek gaan.
En hierbij wens ik iedereen die dit leest een gezellig uiteinde en een goed begin. Het jaar 2013 komt er aan en zal beslist weer voor nieuwe verrassingen zorgen. En hierbij dank ik iedereen die mijn schrijfsels waardeert en dat af en toe laat merken.

Nee dat gaan we niet weer doen… Toen we hier kwamen wonen 18 jaar terug raadde de hovenier ons aan om eerst maar een vracht compost te bestellen. Dat gebeurde en het was een hele toer om die dikke vrachtauto van de VAM achteruitrijdend op de plek te krijgen waar we het wilden hebben. Het was 30 kuub en werd een bult van hier tot gunder en we zijn er, met hulp van een van mijn leerlingen van de LTS die telkens een paar uurtjes kwam kruien, weken druk mee geweest om dat over ons erf te verspreiden.
Pas kregen we weer hetzelfde advies: grond verbeteren. De fut is er weer uit. Nee die vrachtwagen gaat er niet meer komen maar we halen nu de compost met de aanhangwagen op bij de stort. Bovendien krimpen we de borders in. Waar we eerst ieder jaar de border met 20 cm verbreedden gaat er nu telkens 20 cm af. Alleen mijn tuintje bij m’n keetje wil ik wat vruchtbaarder zien te krijgen. Mijn boerenkooltjes smaken goed maar qua formaat halen ze het niet bij die uit Eerbeek. Baas boven baas…noem je dat toch? Daar is de bodem zo vruchtbaar dat de boerenkool gekapt moet worden. Ja Marianne, daar mag je gerust over opscheppen. Enorm!

Het viel mee in de supermarkt. ‘De meeste mensen zijn al aan het bakken en braden’, veronderstelde de man aan de kassa. Dat moesten wij dan ook maar gaan doen. Toch was eerst de geplande bomenkap aan de beurt. Er stond nog een dode berk en een ander die ook nog in de weg stond. Mark kwam met plezier en in korte tijd hadden vader en zoon het klusje geklaard. Het was een precies werkje want de kota staat er ook nog, maar terwijl Wim het touw vasthield waarmee de boom in de goede positie gehouden werd, zaagde Mark een wig uit de boom. Even later lag hij op de geplande plaats. De stukken stam liggen nu te wachten op het verder zagen en kloven.
De avond stond hier in het teken van 'All you need is love', altijd goed voor een paar stiekem weggepinkte traantjes. En morgen…? Kerst! Na de kerk zullen Mark, Jenifer, Eva en Gijs van de partij zijn en Rick natuurlijk. Gerhard en Judith konden niet maar zullen 2e Kerstdag even langskomen. Nee we zitten niet alleen met deze dagen. De sjoelbak staat klaar… en de rest ook.

Simon, Sascha en Olaf, de trots van opa Ben en oma Diny.

Ik kon het niet langer voor me houden. Het tweede 3 Egginks sisters schilderij was al een poosje af. De eerste hangt bij Berdena en de tweede nu dus bij zus Diny. Misschien moet ik toch nog aan een derde beginnen. Dan hebben we er alle drie eentje.
Het was een echte familiedag, bij de Wagenvoorts waren alle kinderen en bij de Egginks, bij Johan en Joke al net zo. Heel wat vliegen in één klap dus. Onderweg bij de Lindeseweg kijken we altijd even opzij naar het huis van tante Jo. 'Kiek es Wim, Joost hef de kerstboom ok al staon'. Nadat tante Jo overleed heeft kleinzoon Joost er een mooi appartementje van gemaakt.
Het blijft een end rijden, maar vergeleken met Amerika en Canada is het natuurlijk een peulenschil om één uur en drie kwartier te moeten rijden voor een bezoekje. Bovendien moesten we eerst Tessa even naar Mark en Jennifer brengen en ‘s avonds weer ophalen. De dag was anders te lang. Zomers laten we de honden vaak gewoon buiten lopen maar daar is het nu het weer niet naar. Tessa gaat nu steeds meer achteruit, ze valt soms gewoon om.
Wat was het anders leuk om weer bij te praten met die grote neven en nicht met hun aanhang en de drie kleinkinderen van Ben en Diny te zien spelen.
Maar nu is mijn dag vol en wordt het tijd om m’n bed op te zoeken. Morgen is tante Jantje uut Barchem jarig, 93 wordt ze al weer. Met oom Bram en tante Heintje zijn ze de laatsten van hun generatie die er nog zijn. Een fijne dag gewenst tante Jantje. Ik weet dat Diny al bij haar geweest is en nichtje Ineke zal haar zeker opzoeken, net als Erna, buurmeisje Jannie en nichtje Jeannet en haar familie. En waarschijnlijk loopt dat zo de hele dag door. Een fijne dag gewenst tante Jantje!

Soms gaat er niets boven eenvoud. Zo was de kerstmarkt in Eefde bij Eppie en Dirkje van Zeyts een bijna intiem en sociaal gebeuren, niet alleen een ontmoetingsplek voor mensen die een binding met het koor hebben maar voor de hele buurt en daarbuiten, als ik mezelf mag meerekenen. Wat een werk is er verricht om alles zo sfeervol te krijgen.
Gisteravond vierden we het kerstfeest met de vrouwen van Passage Zuidbarge Rietlanden. Heel gewoon, het kerstverhaal afgewisseld met het zingen van kerstliederen en het voordragen van een gedicht. Mijn zingen is niet meer wat het geweest is, ik zing grotendeels een octaaf lager. Maar ik was gelukkig niet de enige. Maartje, naast mij, had net zo’n stem en dat geeft verbroedering. Tijdens de gesprekken die we tussendoor voerden bleken we veel dezelfde bekenden te hebben en zelfs bij elkaar in de buurt, zij in Zutphen en ik in Vorden, te zijn opgegroeid.
Het kerstverhaal van Toon Kortooms: Mijn wonderlijkste Kerst, was al op Sinterklaasavond bij de chocolademelk goedgekeurd door Wim. ‘Den mo-j doen, hartstikke mooi’, was zijn commentaar. En ook bij de dames viel het deze avond erg in de smaak. Mijn boek met kerstverhalen die ik al 40 jaar op de plank had liggen, had ik dus niet voor niets zo lang bewaard.
‘Weet je’, vertelde Maartje, ’dat Toon Kortooms Antons vader op de foto heeft gezet toen die zoals hij elke dag deed, een duik in zee nam?’ En ook Thea Barnard, emeritus predikant in Vries, die indertijd opa Egginks uitvaart leidde, was een van haar vrienden. Wat is de wereld soms klein.

He-j ’t eheurd? Er is een Achterhoeks woord gekozen tot streektaalwoord van het jaar. En heb je ook gehoord hoe onze nieuwslezeres het woord pieneköttel uitsprak? Zoiets als pienekuttel en dat piene werd ook nog heel kort aangehouden, maar ja… daar kan zij ook niets aan doen. Zelfs Niesje die al zolang in Hattem woont en dagelijks door het Veluws geconfronteerd wordt waagt zich niet aan de Hattemer uitspraak. De andere beide woorden uit het Fries en uit de buurt van Venlo die meededen in de race waren voor mij ook niet uit te spreken. De nieuwslezeres gaf de vertaling van pieneköttel er maar even bij voor het gemak: iemand die heel zuinig is. Wij gebruiken het ook wel voor iemand die kleinzerig is.
Vandaag is zwager Ben Wagenvoort jarig! Gefeliciteerd Ben. Binnenkort komen we het nog eens dunnetjes overdoen. En speciaal voor jou de link van een Youtube-filmpje van een wel erg jonge dirigent. Daar kunnen de deelnemers aan Maestro die aan de wedstrijd voor dirigent meedoen, nog een puntje aan zuigen.

Voor de jonge maestro... klik op