Berichten van 1 september 2008 tot 30 september 2008

Dit werd de dag van Rick! Berend en José waren er nog eerder dan de jarige zelf! Sascha ging de hele tijd op onderzoek uit. Ze was nieuwsgierig wat er allemaal te zien is achter iedere deur of achter iedere bocht. Het is een echt buitenkind. Ze vond ook al gauw de serie poppen en sleepte ze mee naar buiten.
Het duurde even voor de hele familie bij elkaar in de kota zat. Rick was ondertussen heel nieuwsgierig geworden naar z'n cadeau. Het bleek een schot in de roos... zo'n viewer waar je digitale foto's geprojecteerd worden. Er kwamen telefoontjes uit Canada, maatje Didi uit Deventer en Ben en Diny.Ook de smsjes deden het goed. Nee.. ... Rick was echt het feestvarken. Het was een gezellige boel en een waardige afsluiting voor we morgen vertrekken.
We kijken nog even naar de verkiezing van Josef de Musical.... en dan.... pakken we morgen de laatste zaken bij elkaar en gaan we richting Frankrijk. 

Neef Berend, José en Sascha waren ook van de partij.
Berend ging ooit met ons mee naar Wales. Rick en hij in een tentje en Wim en ik in de caravan. Vanuit Cardiff vlogen die twee weer terug, nadat Rick nogal naar z'n paspoort moest zoeken en Berend z'n fotorolletje bij de douane uit z'n fototoestel werd gehaald. Hij mocht daar nl niet fotograferen.
Bovendien ging hij op één van Ricks vakanties mee naar Fred en Gera in Canada. Samen hebben ze met de auto van Piet, Freds vader, de Rockies doorkruist, het Dinosaurusmuseum bekeken, gebadderd in de warmwaterbaden bij Banff: de Hot Springs en twee maal dezelfde weg gereden omdat Rick z'n portemonnee bij een banzinepomp had laten liggen. Ze overnachtten onderweg in Youth Hostels.
Berend en Rick... wanneer die elkaar zien beginnen ze allebei te lachen. Dat hadden ze als kind al en ik zag het vandaag opnieuw: dat doen ze nog steeds.




En zij waren er bij!

M’n lijstje voor Mark is klaar…. denk ik. Na ons bezoek aan Judith en Gerhard om de verjaardag van Judith te helpen vieren gaan de voorbereidingen door. Mark neemt straks de meeste honneurs waar, maar Rick en Gerhard staan vast stand by.
Het was een gezellige boel aan de Kuifmees. Edith was deze dag ook jarig en vierde dat gelijk maar mee. Robin werd ogenblikkelijk gecharterd om de vuurkorf aan te steken en de hele avond konden we buiten blijven. Het was een echt mannengebeuren bij het vuur, terwijl het vrouwvolk meer onder het afdak verbleef. Zo konden we het vrij hebben over alle goede en minder goede eigenschappen van sommige mannen—en enkele vrouwen.
Er werd goed gebruik gemaakt van Robins  boomhut. Er werden kussens en lekkers  naar toe gesleept. De opa’s hoorde ik overleggen over het isoleren van de hut. Nooit weg!
Het is ook altijd leuk om Ger en Lies, onze vroegere buren dus, weer te spreken. Met die opgroeiende kinderen van ons en hen hou je altijd gezamenlijke herinneringen.
Net als Ingrid en Marco die in het huis van Jan en Korry  zijn gaan wonen. Ingrid schildert ook en heel mooi. We hebben er allebei weer zin in nu het lesseizoen bij Ellen Kroeze weer van start is gegaan.
Maar eerst bouwen we straks nog een klein feestje voor Rick. Berend en José uit Apeldoorn komen zelfs met de kleine Sascha. Wat zal hij opkijken!

www.vaningrid.nl – website van Ingrid
www.helderrood.nl  -- website van Ellen kroeze en haar man Dick Lubbersen.

Tessa met de fleslammeren die we ook bij de fam. Knol meegekregen hebben. De kennismaking met de Noord-Groningse klei vergeet ik ook niet gauw. (zie weblog 1  19 juni-2007)

Wanneer ik een programma op de tv bekijk is het de kunst om te raden waar iemand vandaan komt. Ze kunnen nog zo goed alle Nederlandse woorden correct uitspreken… er blijft de klankkleur die verraadt waar ze opgegroeid zijn. Ooit nam ik mijn eigen stem op de bandrecorder op om een dictee in te spreken  voor school en ik hoorde tot m’n schrik dat m’n stem eveneens verraadde waar mijn wiegje heeft gestaan. Ik vond het toen wat confronterend, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat het juist bijzonder is om dat beetje te hebben.
In Emmen is het ook wat. Op de streekschool, indertijd de RK.LTS De Zuidoosthoek kwamen de kinderen uit alle streken rondom Emmen, de meesten spraken hun eigen dialect. Die uit Erica  en Schoonebeek kon ik goed volgen. Sleen en Oosterhesselen ook, maar kwamen ze uit Emmer Compascuum of Ter Apel dan was het even anders. Ze spreken daar Kanaols zoals ze het zelf zeggen. Het Gronings is er al mee verweven. Ik vroeg eens een jongen waar hij vandaan kwam en hij antwoordde:”Uut Taontie”. Ik moest het even laten bezinken, maar een buurjongen hielp me uit de brand : Het Haantje. Het is een mooi klein dorpje richting Schoonoord.
In de brugklas ging er bij de methode Nederlands ook een hoofdstuk over Schooltaal- Thuistaal. Het voorbeeld was het sprookje van Roodkapje in het Amsterdamse dialect. Dat vonden ze lachen! Daarna kwamen ze zelf aan de beurt in Drents, Fries of ... ja... Kanaols. Zelf moest ik natuurlijk ook met de billen bloot en dat werd Hans Knol in het Achterhoeks, een gedicht dat opa Bijenhof vroeger in het begin van de 20e eeuw al had voorgedragen op de Jongelingsvereniging. Als klein kind zei opa vaak Hans Knol voor ons op.... zo vaak dat ik het nog steeds helemaal uit het hoofd ken. Ik moest wel een paar woorden vertalen, maar ze hadden ogen op steeltjes!
Een poos terug waren we op bezoek bij de familie Knol in Uithuizen helemaal aan de Waddenzee waar ze een schapenboerderij hebben. Het was heel gezellig. Ze hadden één van onze bordercollie pups, Toska, en we kwamen eens kijken. We spraken met elkaar gewoon Nederlands.  Ineens ging de telefoon en dochter Corrie was aan de lijn. Toen hoorde ik voor het eerst het onvervalste Noord- Gronings. Mooi hoor!
Vanmorgen ging ik naar de kapper en las in het blad Naober. Daarin vertelde een politica over haar verhuizing als opgroeiende puber naar Gendringen… ja in de Achterhoek. Er waren in het begin wat communicatieproblemen. Ze was toen al goed gebekt en één van de jongens noemde haar een frech blaag. Ze had geen idee wat dat was. Dus bleef ze een frech blaag (brutaal kind)
M’n eigen Achterhoekse taal zelf blijft me altijd na aan het hart liggen. Als ik in Vorden kom en ik doe even wat boodschappen in een supermarkt en ik hoor de streektaal van Vorden... dan denk ik toch meteen: Hè hè hier praten ze eindelijk weer gewoon.

Petra met dochter Anna voor haar sfeervolle winkel.

Er moet nog flink wat werk verricht voor we met onze Swift op pad kunnen. Inkopen doen en nu eerst nog een avondje met Jans en Geesje. Jans heeft de rekening klaar van hooi, inentingen van de paarden en honden, kunstmest en waarschijnlijk nog wel wat. Voor de vakantie hadden we al willen afrekenen, maar ach…” Dat kump wel…. Iej komt toch nog wel weerumme?!”
Wat ben je hier zonder een goede buur?
Dan de verjaardagen van Judith en op de valreep ook nog Rick.
Rick komt bijna altijd ’s zondags bij ons zo tegen een uur of vier. Ik vroeg hem wat hij ging doen aan z’n verjaardag. “Oooo, ik kom gewoon hier. Doe ik anders ook op zondag". Er was geen praten tegen. ”Robin en Eva vonden het vorig jaar bij jou ook leuk met dat dartbord boven op zolder.” Het hielp niks. “Dan komen jullie  volgend jaar maar aan de Ruinerbrink”.
Dan moet je ook niet langer zeuren, want dan is het gebeurd bij Rick. “Ik lijk op jou met de verjaardagen”, zei hij nog. Kan ik in m’n zak steken. 
De houten borden voor Mary Anne zijn klaar. Nog één keer de jachtlak er op en dan kunnen ze hangen.
Vanmiddag bracht ik het laatste schilderij naar Schoonebeek, naar de winkel: Het Huis Van Harmonie. Bij mooi weer kunnen de “Staarten”en “Hooglanders in de Achterhoek" buiten hangen. Past mooi bij die mooie winkel met baanderdeuren!

www.huisvanharmonie.nl

Straks eerst naar Piet en Marijke in de Morvan.

De laatste dag op camping De Boomgaard: opruimdag. De voortent moet er weer af en even schoongemaakt. “Daor bu’j de hele dag druk met “, zei Johan gisteravond nog. Dat kon ik me niet voorstellen… zo’n voortentje doe je toch even in een half uur. Toen we ’s morgens bij Johan en Joke in het zonnetje zaten aan de koffie… moest ik toegeven dat het toch even langer dan een half uur zou worden. De caravan heeft hier meer dan drie maanden gestaan.
Ben en Niesje gingen heel tevreden naar Hattem terug en wij poetsten nog even door.
Volgend jaar komen we gezamenlijk een weekje terug.
Ach… het is ook goed weer thuis te zijn. De kippetjes komen meteen op ons af. De pony’s staan al  bij het hek en Suze en Loedertje staan klaar om mee naar binnen te glippen.
Ik ben al weer aan het schilderen, want de houten borden voor Mary Anne wil ik graag af hebben voor we volgende week vertrekken.
We zijn ondertussen ook al weer  naar onze chiropracter geweest. Toen die hoorde van Wims klachten onderzocht ze hem ook en vond dat hij een “strakke” milt heeft. Het zou zelfs verergerd kunnen zijn door de ingreep om z’n pacemaker om te wisselen. Vanaf april is het inderdaad vervelender geworden. Ze heeft hem extra behandeld om z’n spieren wat losser te krijgen en heeft voedingsadviezen meegegeven: ‘s morgens en ’s avonds ananas. Daarnaast eens in de twee dagen leverpaté om z’n ijzergehalte wat op te vijzelen. Ze noemde een aantal eigenaardigheden die bij dit verschijnsel horen: een Calvinistische inslag… kort lontje… te veel bezig met dingen doen i.p.v. genieten. Ik zeg niks…. Maar sommige van die dingen herken ik wel. Ha ha! Z’n creatieve kant moet maar eens meer uit de verf. Zingen doet hij al met plezier… nu moet hij gaan leven zoals ze in Zuid Portugal doen. Gewoon alles heel ontspannen doen….. en beetje bij beetje. En dat is het nu juist. Als hij één keer bezig is moet alles af… klaar… finito  ready! Maar goed dat we straks nog weer op pad gaan met ons caravannetje… ja richting Zuid Portugal.

We hebben niet voor niets de fietsen meegenomen. Vandaag gaan we verder met de Monumenten. We beginnen maar in Hengelo( G) bij het Achterhoeks Museum 40- 45. Daar vind je alles wat er te vinden was over de 2e WO. Het begon toen Jean Kreunen als 12 jarig jongetje aan zijn opa vroeg wat dat toch voor helm was dat daar thuis lag. En van het één kwam het ander. De nu ong. 40 jarige Jean heeft een prachtig Museum opgebouwd dat begint met de verdedigingswerken aan de IJssel  in 1939 en dat doorgaat tot en met de oorlogsbruidjes die met hun Canadees naar Canada vertrokken. Zelfs de originele vlaggen die bij de overgave in Wageningen hingen heeft hij te pakken gekregen. Indrukwekkend waren de verhalen die erbij hoorden. Er stond ook een bruidspaar uitgebeeld van twee mensen uit het verzet. De bruid droeg een bruidsjurk, gemaakt van de parachute van een Engelandvaarder die als spion weer gedropt was in de Achterhoek, vaak gevangen was genomen en weer ontsnapt, maar uiteindelijk één keer te weinig en toch gefusilleerd. Ze wisten waar de parachute verstopt was en hebben hem na de oorlog weer opgegraven.
We bekijken ook de oude Ned.Hervormde Kerk, die aan restauratie toe is. De tekeningen voor een meer multi-functioneel gebruik hangen er al. De man die er over vertelt komt me ergens bekend voor . Ik lees zijn naam op z’n jasje: Chris Lubbers en ineens zie ik weer die 15-jarige jongen voor me van de jongensclub van Hengelo, smal gezicht en wat rossig uiterlijk. Joke Maalderink en ik gingen mee met de club op jongenskamp om te koken. Dick Lettink en Wim Enzerink, ook nog maar 18 en 19 jaar waren de leiders. Joke en ik werden letterlijk op handen gedragen. Man  …. Wat lachen!
Wat een leuk weerzien na 46 jaar.
Daarna stappen we weer op de fiets en gaan we verder in het spoor van de 2e WO. Op verschillende plekken stond aangegeven wat er vroeger gebeurd is  van een droptank van een vliegtuig dat door een dak van een boerderij gevallen is, een vliegtuig dat bij Timmerman Ruiterkamp neerstortte  tot een boerderij De Viersprong verderop richting Ruurlo waar de toenmalige minister van Landbouw en rechterhand van Mussert , Folkert Posthuma, zijn vakantie verblijf had. Hij is daar geliquideerd door iemand van het verzet hier uit de buurt.
Hier stopt onze route want we zijn in de buurt van ons doel: Pannenkoekenboerderij De Heikamp. Robin heeft daar in de vakantie ook al z’n eerste echter Achterhoekse pannenkoek met spek genuttigd. Ben en Wim proberen de shoarma pannenkoek en Nies en ik de pannenkoek met appelcompote, noten en roomkwark.
De avond kan ook al niet meer stuk, want met z’n zessen, incl. Johan en Joke in onze de caravan wordt er wat afgelachen.

Het was Open Monumentendag gisteren. Diny meldde ons al dat Huize Verwolde bij Laren ook open zou zijn en heel erg de moeite waard is en ook nog gratis dit keer.
Na de koffie gaan we dus richting Laren en vinden de mooie oprijlaan met aan het eind een parkeerplaats. Een plaatselijke huifkar met een vrolijke koetsier staat ons op te wachten om ons naar het grote huis te brengen. Wat een landgoederen heeft de Achterhoek nog. Wat had de adel het hier toch voor het zeggen. Maar net als met de meeste is ook dit grote huis met prachtige tuin voor een symbolisch bedrag overgegaan naar het Geldersch Landschap. De laatste baron heeft de laatste 20 jaar in een boerderij op het Landgoed gewoond en nu woont zijn vrouw er nog. Op 81 jarige leeftijd is hij vorig jaar overleden en ligt hier op Landgoed Verwolde begraven net als meer familieleden waaronder ook zijn broer die voor de Engelse Inlichtingendienst werkte in de 2e WO. Hij werd verraden en is gefusilleerd. We krijgen een fantastische rondleiding en hebben daardoor een goed beeld hoe de adel de laatste twee eeuwen leefde. Geen wonder dat ze zoveel personeel nodig hadden. De gouvernante kamer, de kinderkamers, de slaapkamers waarin  ze hun vrienden ontvingen, de maskerades die gehouden werden enz. Ook het sousterrain waar de dienstboden werkten is een blik waard. De keuken zelf verzorgt nu de koffie en thee die je op het terras kunt gebruiken en Niesje trakteert ons op koffie met een Verwolde koek.
In Lochem hebben we rondgewandeld en bekijken de grote Kerk bekeken die ook open is. Henk en Anneke zijn hier indertijd getrouwd.
Er is een soort ouderwets aandoende winkel met het opschrift: "Beter Hooiplukken in Lochem dan Spaanse Pepers halen uit de Oost".Daarover later!
Deze dagen kan ik niet ophouden met vertellen aan Ben en Nies. Zoveel plaatsen met herinneringen zijn hier.  
Aan het eind van de middag gaan we met z’n vieren naar Ben en Diny. “Zo zee'j je mekare een paar jaor niet en zo twee keer in de wekke”, zegt Diny. Op mijn verjaardag vorige week hadden ze Ben en Niesje ook al gezien. Heel gezellig! “Wat een mooie plek”, zegt Niesje als we wegrijden. We hebben nog één bezoek voor de boeg. De Rotonde in Vorden.
Het eten is weer voortreffelijk. Doen we nog eens.
“O…. wat we voor toetje hadden? Ben en Wim een Irish Coffee en Nies en ik… tja…. Een heerlijke coupe ijs.


Huize Verwolde


Bij Ben en Diny op het terras.


Joska lekker aan het werk. Vera vindt het allemaal best!

Een heuglijke dag was dat gisteren: buurman Jans was jarig èn het was de trouwdag van Piet en Marry!
We hoorden al van Ben, de enige echte, dat Jans al dacht dat hij door Wim gebeld werd en gelijk over de hanen begon die een veilig heenkomen gevonden hadden. De stemmen van Wim en Ben lijken op elkaar! Of misschien hun taal?
De hanen? Ja …. Die hebben het onderspit moeten delven. Afgelopen vrijdag was Jans er weer en kreeg er drie van de vier te pakken. Hij kwam wel met verwondingen uit de strijd want de hanen vlogen hem letterlijk aan. Ook toen ze zaterdagmorgen opnieuw gevangen moesten worden in’t zwienehok bij Jans werd het een heel spektakel. Jans won!
Maar… ik heb ook een leuke mededeling. Eén kip is weer aan de leg. Eindelijk weer een echt scharrelei van eigen kip.
‘s Middag was het weer de middag met Robin en Eva. Dit keer haalden we Eva’s vriendinnetje Amber ook op uit Sleen.
Eva waarschuwde ons op weg naar Sleen al: "Dat wordt wel giebelen straks". Dat was niet te veel gezegd. Ze zaten nog niet op de achterbank of daar begon het al! Robin keek me aan en sloeg de ogen ten hemel, zo van…. echt meiden… hoe bestaat het! Ja… jongens hebben heel ander lawaai wanneer ze met meer zijn. Jongens hoef je niet te zoeken. Je hoort al vanuit de verte waar ze zitten. En wanneer je niks hoort... kun je beter even gaan kijken. Ik spreek uit ervaring!
Ik had er  in elk geval gisteren geen kind aan. Robin heeft bijna de hele middag gras gemaaid. Hij kwam iedere keer stoer langsrijden met helm en gehoorbeschermers. De meiden wierpen zich op de pony’s. Er werd getut, geborsteld en getraind… voor zover je dat met een Shetlander kunt tenminste. Amber vond het ook allemaal geweldig. Ze was helemaal onder de indruk van de ruimte die we hier hebben.
En… Eva en Amber gaan reclame maken voor m’n boekjes. Leuk!


De oude Hector houdt wel van een beetje tutten. Zo kan hij weer langs z'n lange pony heen kijken.


Shetlanders zijn heel eigenwijs. Hier helpt Eva een handje.


Pony Amber met Amber

Behalve het indrukwekkende landschap van de Yorkshire Dales komt er nog wel meer  herkenbaars voor in de serie van James Herriot. Vandaag werd James geroepen bij een boer die zieke schapen had. Ik zag de bek van het eerste schaap en… jakkes de ellende van de lammeren vorig jaar kwam weer goed boven. De ziekte van Orff  besliste James. Hier zeggen ze ook wel zere bekjes of bekschurft. Het is zo’n naar gezicht al die dikke blaren.
Vorig jaar kregen we van iemand uit Erica een paar fleslammeren. Die ene zag er wel een beetje vreemd uit, maar dat was een kruising met een Drents heideschaap. Die bleek deze ziekte te hebben. Op een na kregen alle lammeren het. Allemaal fleslammeren … die je dus veel aan hun bekje zit met je handen. Ik waste ze wel goed, maar na een poosje kreeg ik toch een plek aan een duim. Bah! Zelfs Wim kreeg een plek aan een vinger. De huisarts had het nog nooit gezien en zette de infectie op kweek. Ja hoor… inderdaad: De ziekte van Orff. Hij zal wel geen schapenboeren in zijn praktijk hebben.
De man van die lammeren waagde ook nog weer te bellen. Hij had nog meer lammeren in de aanbieding. Zelf hadden ze geen tijd voor fleslammeren. Toen ik vertelde van het cadeautje van de zere bekjes gaf hij als antwoord:”Dat gaat toch vanzelf weer over”? Leuk!
Nee van hem hoef ik ze nooit meer. We hadden wel Beertje van hem. Die was blijkbaar immuun. Beertje was er één van een drieling die al wel een dag of 10 oud was, maar niet wou groeien omdat hij van moeders niet genoeg kreeg.
Toen de familie Knol in juni Toska kwam halen vertelden we van de zere bekjes. Zij kenden het ook wel en waren zelf ook al wel eens besmet. Siebrand zelfs zo erg dat hij z’n hele arm vol met blaren had. Nee schapen….is echt niet alleen rozengeur en maneschijn!
En toch…….!

"Heb je je rose pil al gehad”? Ik hoor de sinaasappelpers draaien. Wim regelt het ontbijt. We zijn allebei aan de pil. Het worden er ook steeds meer. Vanwege de versleten knieschijven probeer ik Glucosamine. De huisarts vindt het de moeite van het proberen waard. Hijzelf en z’n vrouw hadden ze ook uitgeprobeerd. Hij merkte geen verschil, maar z’n vrouw wel. En warempel dankzij die Glucosamine , de wonderfiets èn het aquajoggen ben ik weer goed ter been.
Maar nu dan de rose pil: de zgn KH3. Het zou helpen tegen veroudering, zowel mentaal als lichamelijk. Dat komt zo: Anda vertelde, toen ze voor 3 maanden op pad gingen naar Australië en Nw Zeeland, dat een groot deel van hun bagage bestond uit allerlei pillen. Ze willen net als iedereen graag gezond oud worden. Nu heeft Anda een tante die heel jeugdig en helder van geest is gebleven. “Hoe krijg je dat toch voor elkaar”, had ze gevraagd.  Haar tante vertelde dat ze ook een heleboel pillen voor van alles en nog wat had geslikt, maar toen ze een keer een professor in het ziekenhuis sprak en hem de hele handel liet zien, bekeek die de verzameling eens goed en zei:”Je moet het helemaal zelf weten….. de meesten doen weinig, maar die rose moet je maar blijven gebruiken”.
Bovendien had Wim voor z’n verjaardag  van Gerhard een geheugentrainer gekregen voor op de computer. Ik probeerde die Brainpower ook eens uit. Kom ik toch nergens uit…. zelfs op het laagste level kon ik nog niet veel. Onze gesprekken gaan ook al vaak over Dinges… iej wet wel… We piekeren ons dan suf welke naam er ook al weer bij hoort en pas na een tijdje gaat het goeie geheugenlaadje open en weten we weer wie Dinges is. .Jaaaa.. je zou al gaan denken. Gelukkig heb ik een blogje gelezen van iemand jonger dan ik die dat ook had en al dacht aan Alzheimer of Dementie. De arts had haar goed onderzocht en gerustgesteld.
Zolang je zelf denkt dat je het hebt… valt het mee, zei die.  Degenen die er echt aan lijden hebben het zelf niet in de gaten.
Maar …… we zijn nu toch beiden aan de rose pil.

 

In Canada hebben ze genoeg honden . Hier op het "deck" met twee honden... Snowball en Angus. Ook Jannie is hier van de partij.

5-9-08       7 uur ‘s avonds
Henry en Tonny zijn veilig aangekomen. Ze hebben in Chicago wel veel vertraging opgelopen, maar ze zijn er. Die douanes zijn niet mis, zowel van de USA als van Canada. Toen we twee jaar geleden naar Canada gingen met Henry en Tonny werd Wim steeds gefouilleerd. Vanwege z’n pacemaker mocht hij niet door zo’n detectiepoortje. We moesten de schoenen uitdoen,briefjes invullen, er werd een vingerscan en oogscan genomen - Chicago-. Canada wilde precies weten wat we kwamen doen, hoe lang en bij wie. Toen bleek dat we 6 weken zouden blijven, vroegen ze zelfs of die mensen wel zoveel ruimte hadden. Nou zeg!!!?
Tonny belde vanavond. Bij hen is het ochtend natuurlijk. Straks gaan ze naar Fred en Gera koffie drinken en natuurlijk hun huis bekijken bij daglicht. Ze was er heel enthousiast over. Ze hebben een  tuin ….. zo groot hebben ze nog niet gehad. Het huis heeft bovendien twee balcons. Wasmachine en droger…. Het is er allemaal al.
Begin oktober komt hun inboedel, maar eerst moet er origineel Canadees  bloemetjesbehang afgeweekt worden. Zo Canadees willen ze toch nog niet worden. Binnenkort zullen ze foto’s mailen. Ik ben benieuwd.
Nu zitten ze zolang in het huisje naast de liquorstore, oorspronkelijk van Freds moeder Jannie. Er is al vaak gebruik van gemaakt.
Jannie zal straks ook wel komen, want haar boerderij in Brummen heeft ze verkocht. Zij blij… Het is een boerderij waar ze met drie gezinnen in woonden. Jannie woonde in het originele voorhuis met opkamer en al. Er zat een echtpaar in het achterhuis èn een familie in het bakhuis. Ze heeft geluk dat ze de mensen er op tijd uit kreeg. Het is een prachtige plek, maar de nieuwe bewoners zullen het wel gaan renoveren.
Dan gaat het nieuwe leven van de nieuwbakken emigranten Henry en Tonny beginnen. Ik weet nu al dat ze er geen spijt van krijgen


Drie jaat terug vierde Henry z'n verjaardag  ook in Canada-- 28 juli


Moeder en dochter, maar ook Fred en Suze  -- 2005

Hier zet Jans de schoorsteen op de Finse kota vast. Wim heeft wat hoogtevrees.

Buurman Jans was hier. Er moet wat ondernomen worden anders wordt het hier één en al haan. Gisteravond hadden we gezien waar de 4 grote hanen zaten. Nee vader haan zit onbereikbaar voor iedereen ’s nachts 10 meter hoog in de berkenboom, maar die 4 hè die zaten gisteravond en vannacht gewoon op de schutting. Maar hoe krijg je die te pakken?
Wim had bedacht om  een net te ggoien over de drie die helemaal tegen elkaar aan op de schutting zitten, anders heb je er één en de anderen zijn foetsie.
Wim en Jans bespreken samen hun tactiek.  Het is onder de hand helemaal donker geworden en de twee gaan gewapend met net, zaklamp en jute zak naar de plek.
 Ik ga nooit meer mee. Ik heb de boel al vaak verziekt door al gillend de zak los te laten als de haan er in ging. Huu…. De rillingen gaan me nog over de rug wanneer ik er aan denk. “Ie hoeft allenig maor die zak vaste te hollen”, zei Wim, maar ik griezel er gewoon van.
Nee de mannen zullen het samen even opknappen. Die eerste drie gaan mee!
Even later komen ze binnen. “Wat wo’j hebben Jans…. Een rooigie of wil ie nog koffie”. Jans houdt het bij koffie. “De hanen”, vraag ik voorzichtig.
“Ach”, zegt Wim….” Ik gooid'n et net d’r niet goed aoverhen en foets waarn ze! Straks zuuke wie’j ze nog weer op en probere wie’j et nog een keer”. Ik probeer echt om niet te lachen, maar Wim ziet m’n vertrokken gezicht wel. “Ja... lach iej maor....Ie hebt makkelijk praoten… : Och kiek toch es wat mooi… alweer een kloeke met kukens. Maor as ze operuumd mot wodden dan könne wie’j dat opknapp’n”.
Na een half uurtje volgt de tweede poging. Even later hoor ik Jans met de tractor wegrijden. “En”? “Wie’j konnen ze niet weer vinn’n. Mergen kump Jans weer”.
Nee… vervelen hoeven we ons niet hier.
Zondag komen Jans en Geesje barbecuen. Zulke buren moet je  wel in ere houden.

Wat is er nu te melden op een gewone doordeweekse dag? Wim die weer in de clinch lag met z’n zangprogramma? Mark komt tussen de middag langs en tussen de vele telefoontjes door… wat is pauze?.... helpt hij geduldig pa Willem de boel op te slaan zonder dat het één en ander in de prullenbak verdwijnt.
Samen op de fiets naar het dorp? In de bibliotheek ruil ik boeken en samen drinken we boven een kop koffie terwijl we wat tijdschriften doornemen. Wim is snel moe van lezen en zit al gauw te slapen.
We bestijgen onze fietsen weer en nu gaat het naar Brüning, de fietsenhandel. Ik zeg:”Die fiets doet een beetje raar… kijk maar”. Blijkt dat hij aangeeft dat hij z’n eerste controlebeurt nodig heeft. Daar krijg ik me toch zo’n knalblauwe leenfiets mee met zo’n fietsdrager voorop. Net een bakkersfiets, maar dan zonder mand. Zonder m’n e-bike en de wind tegen weet ik in één keer weer waarom ik die nodig heb.
We puffen… ik dan, even later uit bij buurvrouw Wielens. Want ze gaat morgen op reis naar de kleinkinderen in België. Geesje heeft haar net de krulspelden in gedaan. We zeggen gedag en wensen haar veel plezier.
Thuis heb ik een leuke mail binnen van een mede- schrijfster van kinderboeken èn -schilder die graag wil weten hoe ik het aangepakt heb met het laten drukken van de kinderboekjes. Ook zij is al helemaal vastgelopen bij de uitgevers.
Terwijl Wim lekker gaat koken mail ik haar wat mijn ervaringen zijn en wat ik tot nu toe ondernomen heb om ze aan de man te brengen. Ze is nu gewaarschuwd dat het veel energie kost.
Bijna alle basisscholen en peuterspeelzalen in deze buurt en Vorden heb ik al gehad, maar er is bijna geen geld voor extraatjes. Misschien.... dram ik niet genoeg door om m'n werk aan te prijzen? De raad van de spontane eigenaresse van onze dierenspeciaalzaak: "Slijmen moet je, prijs ze de hemel in, ga er naar toe met een zelfgebakken appeltaart" wanneer ze het heeft over de winkels waar Ik ben Moniek èn Ik ben Scotty te koop liggen. Dat moet ik misschien nog leren.... Ha!
Gelukkig zijn de kinderen die ik het verhaal van Moniek heb voorgelezen erg enthousiast en telkens wanneer ik de laatste zin voorlas: Mijn baasje vraagt: “Wie wil er straks een lief jong poesje”, stak ¾ van de klas de vinger op. Leuk hè?
Ik heb veel medewerking gehad van vrienden en familie, maar ik heb de helft nog staan en ben me aan het beraden over wat ik verder nog kan proberen. Ik wou dat ik iemand had die de pr op zich zou willen nemen. Of....heeft iemand zomaar een helder idee?


Scotty op z'n nieuwe plek bij vriend èn bordercollie Kai.
Dit is de voorkant geworden van Ik ben Scotty


In Ik ben Moniek vertelt onze eigen Moniek over haar leventje bij ons en de andere dieren.


Moniek


Dokter Harrie geeft haar een gipsen pootje


Bij de wei met de schapen en hun lammetjes

Wil je ook graag zo'n boekje voor de kinderen of kleinkinderen?
Mail gewoon of kijk op de website www.hettysite.nl  onder Kinderboekjes.
Ik ben Moniek is voorzien van een echt kattenbelletje.
In Ik ben Scotty vertelt één van de pups over z'n belevenissen vanaf dat hij geboren werd totdat hij zich op z'n gemak voekde bij z'n nieuwe baasjes.

In Twente zijn nog veel zouttorens. Dit is een oude, maar die blijven wel staan omdat het een typisch beeld van dit deel van Twente is... richting Boekelo.

De tijd van de bramen is er weer. Ze staan gewoon naast de ponywei en ik ga er maar eens op af met een plastic zak. Niets is zo lekker als bramensap door de yoghurt. In de jaren  dat er veel bramen zijn maak ik er sap van en vries dat in tot de vlierbessen rijp zijn. Dan maak ik er bramen/vlierbes/appelgelei van. In de tijd dat we nog in Hengelo woonden ging ik vaak op bramenjacht, soms met Marijke of Betsie, maar ook wel in m'n eentje. Wim vond dat helemaal niks dat ik zo buitenaf in m’n eentje gewapend met bakjes en plastic zakken op pad ging. Om hem enigszins gerust te stellen nam ik dan kleine Laska mee, onze eerste gezinshond… lief maar zeer waaks. Bovendien had ik een speciaal broodmes. Die ging mee in de fietstas voor “je weet maar nooit”. Zo struinde ik in m’n eentje…nou ja anderhalf… de houtwallen tussen de weilanden van Twente af. Verbeeld ik me nou dat de bramen toen veel dikker waren of zou dat met het verschil in grondsoort te maken hebben tussen Twente en Drente?
 Marijke en ik verzonnen  allerlei lekkere en gezonde recepten. We probeerden zelf zuurdesembrood te maken… zo supergezond hè. Maar geen hond die het bij ons wou eten. Ook maakten we zelf yoghurt met een yoghurtplantje. Daar hadden we meer sukses mee.
Ik had en heb nog het boek In Pot en Fles, waar je allerlei ideeën uit kon halen. Het was ook de tijd dat ik vaak in het voorjaar de bloemschermen van de vlier in een soort pannenkoekbeslag doopte en dan ging frituren. Alle kinderen in de buurt likten hun vingers er bij af.
Nee de bramen hier zijn niet veel bijzonders dit jaar. De druiven Glorie van Boskoop zijn ook nog niet rijp terwijl schoonzus Anneke die in Lochem woont, hemelsbreed 100 km zuidelijker, ze al geoogst heeft.
Afgelopen vrijdag waren Bertus en Marijke hier bij ons op bezoek. Marijke en ik beginnen te praten zo gauw we elkaar in de armen sluiten en we houden pas op wanneer we ze met Bertus in de auto de bocht om gaat.
Net of de tijd heeft stil gestaan. Dat kun je soms zo hebben hè!

Op het weblog wimhetty ( herinneringen) schreef ik vorig jaar al over de gebeurtenissen om mijn geboorte. Nu kreeg ik het boek dat veel meer vertelt over de familie Sanders.

Op de bruiloft van mijn ouders in 1942 is ook Elly, een Joods meisje. Ze is bij opa en opoe Eggink in huis op hun boerderij in Barchem. Haar ouders ( haar moeder is blond) bezoeken hun kinderen, die overal in het land ondergedoken zitten, regelmatig met een soort sjees. Elly gaat ook gewoon naar het 2 klassige buurtschooltje in de Wildenborch.

Na 1,5 jaar komen er plotseling een paar “Nederlanders” om haar op te halen. Haar ouders zijn gepakt en vader is zo in elkaar geslagen dat hij de verblijfplaats van Elly vertelt. Die mannen krijgen nl ƒ7,50 per Jood die ze te pakken kunnen krijgen.

Opa probeert van alles om ze op andere gedachten te brengen. Niets helpt. ”Je moet blij zijn dat ze je niet als Jodenhelper tegen de muur zetten”. Die nacht slapen de mannen in het hooi en de volgende morgen volgt een hartverscheurend afscheid. Opa brengt de mannen met Elly naar het station in Lochem om naar haar ouders gebracht te worden naar de Amsterdamsche Schouwburg.

Diezelfde dag ben ik geboren. Wanneer opoe en opa  hun nieuwe kleindochter komen bewonderen is het wel een heel dubbel gevoel: intens verdriet om Elly en blij met mij.

Na de oorlog horen ze via het Rode Kruis dat Elly op 14 september al omgekomen is in een Duits concentratiekamp.

Elk jaar op 4 mei vertel ik deze vreselijke gebeurtenis aan de kinderen op school en nu aan wie het maar horen wil! Op de kinderen maakt het steeds diepe indruk.

foto: Opa en opoe Eggink begin jaren 30 op de Dam in Amsterdam!

Een verjaardag vol nostalgie! Vandaag vierde ik m’n 65e verjaardag met de naaste familie.
Natuurlijk dacht ik er aan mijn beide ouders dit niet hebben mogen halen. Ook Wims vader overleed al op vrij jonge leeftijd. En daar zaten we dan. Van onze beide families zijn we er allemaal nog en zijn we in goede gezondheid op wat mankementjes na. Zelfs oma van der Kolk zit er op haar 95e nog bij al krijgt ze lang niet alles meer mee.
Geweldig dat de jongens en meiden de zorg op zich namen om iedereen op tijd van alles te voorzien. Robin hielp goed mee bij het barbecuen. En samen met Eva maakte hij  een serie mooie foto’s. Voor Henry en Tonny is dit de zoveelste dag van afscheid nemen. Donderdag vertrekken ze. Ik kan me nog niet voorstellen dat we in Hattem langs de Zuidwal rijden en er anderen in hun huis zullen wonen. Toen we oma vertelden van de plannen van de grote verhuizing… verblikte of verbloosde ze niet, maar toen we vertelden dat ze er ook al een huis gekocht hadden zei ze:”Hebt ze daor dan wel genog geld veur”? Toen we dat konden bevestigen… was ze gerust.
We hadden de schaduw opgezocht bij de Kota en de kippenren. De hele dag hadden we het gepiep van de kuikens en gekraai  van de hanen vlakbij. Pas toen we daar weggingen kwam de familie kip in actie en waagde zich weer op de rest van het erf. Toen ik zonet ging kijken bracht de haan z’n kip met het ene kuiken naar de struiken voor de nacht nadat hij moeder met de nu nog 7 kuikens al naar haar nest onder de conifeer gebracht had. Dan pas zoekt hij z’n eigen boom op. Hij heeft het maar druk met z’n harem.


foto: Eva


Oma van der Kolk 95 jaar is er nog bij!


Rick maakt het zich gemakkelijk.


Samen met Anneke bekijk ik het boek: De ondergang van de familie Sanders , geschreven door de bekende journalist Dick Verkijk. Eén van de kinderen Sanders, Elly, heeft in de oorlogstijd bij opa en opoe Eggink in Barchem ondergedoken gezeten, maar werd verraden. Ondanks veel onbaatzuchtige mensen is haar hele familie via Westerbork naar een Duits kamp afgevoerd en vergast.

“Nee hè”! Met afschuw kijkt Wim  naar het programma op de tv waar ik  naar zit te kijken: One million dollar wedding!
Niet dat ik het zo spannend vind, maar ik ben gewoon nieuwsgierig of het leuk kan worden.
“Dat flauwe gedoe… dat gelebber… hu…”! Wim is niet iemand die van die troetelwoordjes heeft. Hij kan ze gewoon niet uit z'n strot krijgen. Hij gruwt van schatje of honnepon. Gisteren hoorde ik een nieuwe: m'n allessie. Wim is geen man van veel woorden, maar meer van daden. Hij laat zijn gevoel voor me meer merken door altijd voor me klaar te staan of iets lekkers klaar te maken.
De zakdoekjes bij Mary Borsato, één van de juryleden, doen steeds dienst, zo gegrepen is ze door de emotionele verhalen van de stelletjes. Ze moeten als stel duidelijk maken waarom ze het ideale droompaar van 2008 zijn. Nee ik heb het wel gezien, het is niet waar ik voor thuis blijf. Dan is de verkiezing voor Josef de Musical veel interessanter. Wat een enthousiasme!
We zitten wat uitgeblust samen op de bank. Het was een dag van voorbereidingen voor morgen als kinderen en broers en zussen en waarschijnlijk moeder van der Kolk mijn verjaardag mee komen vieren. Alleen Joke en Johan kunnen dan niet, omdat Jos feest heeft en niet de boerderij en camping kan waarnemen. En… het is voorlopig de laatste keer dat Henry en Tonny er bij zullen zijn . Volgende week vertrekken ze naar Canada om zich er , misschien wel voorgoed, te vestigen. Gera, Fred en de kinderen vinden het heerlijk dat ze vlak bij hen gaan wonen.
Er moesten vandaag stoelen afgesopt worden die we het hele jaar nog niet gebruikt hebben. We doen al twee dagen  boodschappen. Steeds vergeten we toch weer iets. Nou ja… morgen komen de kinders de honneurs waarnemen. De barbecue wordt verder door hen verzorgd.
Rick  was hier vanavond en terwijl we aan de koffie zitten meldt hij dat hij geen bloemen voor me meebrengt, maar dat hij een snoeischaar veel leuker vindt om te geven. Niet dat hij die al gekocht zal hebben, maar er is in elk geval initiatief! Heel goed!


Gewoon uit de tuin.


Henry , één van Wims broers, gaat met zijn Tony in de buurt van Gera wonen.
Gera emigreerde 18 jaar geleden met Fred naar Alberta om te gaan boeren en woont met haar gezin in Spruce View, waar een aantal jaren terug ook Evert van Benthem zich vestigde. In Alberta met z'n lange winters is schaatsen en ijshockey een volkssport.