Categorie: Vakantie algemeen

Wel vroeg hoor, om half 6 worden we gewekt, om half 7 staat Vasco met bus en chauffeur vóór! Faro heeft een mooi vliegveld. 'Zö'w noe maor naor de uutkleedpartij gaon', vraagt Johan als we ingecheckt hebben. Hij bedoelt de douane. Op de heenweg moesten Wim, Johan en ik nog gefouilleerd worden wegens de piepjes bij de gang door het poortje. Johan heeft een plaat in z'n arm. Mij vroegen ze of ik soms een nieuwe knie had en Wim heeft een kaartje door z'n pacemaker waardoor hij niet door een magnetisch veld mag.
Wim heeft z'n veters al los en de riem uit z'n broek. Johan begint ook al met de opmerking: 'Leg uw kleren daar maar neer, zegt de dokter. Dan leg ik die van mij er bovenop'. We hebben ons ontbijtje van het hotel al achter de kiezen en voor we het weten mogen we het vliegtuig al in. Johan en Joke genieten opnieuw van het uitzicht, nu overdag. Om 1 uur zijn we er. De temperatuur valt mee. We rijden snel richting Achterhoek en besluiten met een kop erwtensoep bij een AC restaurant in Zevenaar en een kop koffie bij Johan en Joke thuis op de Boomgaard. Boris is dolblij om ze te zien en het is wederzijds.
Wij beginnen intussen ook het hooi van de stal te ruiken en gaan verder naar Drenthe. Daar wachten Tessa en de katten. Bovendien ligt er een lekker gebakje, vast een traktatie vanwege Mark z'n verjaardag.
Intussen horen we de berichten over hagel, sneeuw en harde wind die we hier te wachten staan. Maakt niet uit. We kunnen er weer even tegen.

Op het plein in het centrum van oud Albufeira horen we prachtige muziek. Ik koop een paar cd's die Rick misschien wel even wil kopiëren.

‘Gaan jullie niet mee?’, vragen enkele medereizigers die klaar staan om de bus in te stappen voor de excursie naar het rotsachtige westkust van de Algarve. ‘Morgen weer’, is ons antwoord ,’of overmorgen’. 'Dan mag je gaan zwemmen' is het weerwoord, heel ad rem van de oudere dame die hoewel mèt stok en in eigen tempo, alle tochtjes en bezichtigingen meemaakt.
Vandaag is de laatste dag en die brengen we met Ben en Diny door. Johan en Joke gaan via het strand en Ben speelt voor ons weer de taxichauffeur. Het blijkt voor het sportieve stel een behoorlijke klauterpartij, maar met iets meer dan een uur staan ze bij ons aan het balkon.
Een paar uur later gaan we nog even naar Albufeira. Nu kan het nog. Wim kiest voor een strandstoel bij het zwembad en Ben en Johan trekken zich terug op het strand bij Albufeira terwijl wij drieën nog een laatste poging doen om de Portugese economie te steunen. We besluiten samen op een terrasje en dan is de middag op z’n eind. We wensen Ben en Diny nog een fijne week hier en wij maken ons op voor een laatste diner. Vanavond om 10 uur kunnen we ons ontbijtpakket ophalen bij de receptie want om half 7 morgenvroeg staat de bus voor om ons naar het vliegveld in Faro te brengen.
We hebben deze week langzamerhand kennis gemaakt met verschillende medereizigers en het lijkt een groep gelijkgestemden te zijn. Heel gezellig!
Ik denk dat we dezelfde warme trui weer aantrekken die we op de heenweg droegen. Dan schrikken we niet zo wanneer we op Airport Eindhoven ons hoofd buiten de vliegtuigdeur gaan steken.

Vasco heeft zijn informatie bijna helemaal doorgegeven. Nu zijn de schoorstenen aan de beurt die overal op de huizen te zien zijn. Ze hebben iets weg van een minaret en sommigen denken dat het iets uit de tijd van de moren is die hier tot de 13e eeuw nog waren. Maar Vasco denkt van niet want dan zouden ze ook in Spanje moeten voorkomen. Hij denkt dat het heeft te maken met het welvaartsniveau van een familie. Hoe groter het huis, hoe rijker, hoe meer schoorstenen. Maakt niet uit, ze zijn prachtig om te zien.
Eenmaal terug in ons hotel gaan we in een streep naar de bar bij het zwembad voor een lekkere lunch. Johan en Joke lopen even later over het strand naar Albufeira, want gisteren hè…. zag Joke nog iets moois. Even kijken of ze het nog steeds wil! Heerlijk vinden ze het… dat lopen langs de zee. Het is nog steeds prachtig weer… genieten dus!

De kathedraal.

Het is intussen al zaterdag, de dag van de verjaardag van Mark en Frank. Dat worden snel sms’jes sturen, want om 9 uur staat de bus weer voor om ons naar Faro en het oude vissersplaatsje Olhao te brengen. We nemen vandaag de kustweg en onderweg vertelt onze gids Vasco wat meer over de economie van de Algarve die vroeger in stand gehouden werd door de visserij en de fabrieken die de vis verwerkten en de fabrieken die de kalk uit de stenen van de streek verwerkten tot o.a. cement.
Nu zijn er van de 25 visfabrieken bij Olhao zijn er nu nog 5 over . De meeste vis wordt nu in Noord Afrika verwerkt omdat de arbeidskrachten daar goedkoper zijn. Verder zijn er nog de zoutpannen, maar het belangrijkste middel van bestaan is hier het toerisme dat in de 80-er jaren een enorme vlucht begon te nemen. Vooral Nederlanders, Britten en Duitsers zijn hier te vinden. Het is ook een heerlijk klimaat hier. Verder zien we langs de weg tuincentra en verschillende autobedrijven ook de wijn geeft een bron van inkomsten al is de wijn die iets noordelijker geproduceerd wordt van wat betere kwaliteit. De druiven hier zijn te zoet en wordt het alcoholpercentage te hoog. ‘Van een kleine fles wijn wordt je al Lazarus’, vertelt Vasco.

Onder de sinaasappelboom op het plein bij de kathedraal in Faro.

Misschien heb je je afgevraagd hoe we de rest van de week in onze kamer konden als het kleine magneetsleuteltje weg is. Dat werd een reservesleuteltje met een extra 10 euro borg. De volgende dag kregen we echter een sms-je van Ben. Die had nog eens op het strand gekeken, maar daar was het zoeken naar een speld in de hooiberg. Op de terugweg ging hij even bij het winkeltje vragen waar we die dag wat inkopen hadden gedaan en Wim zijn tas op de kop had gezet op zoek naar z’n portemonnee. Toen hij over een klein rond dingetje begon, dook de winkeldame meteen op de kop in de prullenmand
. Ze had waarschijnlijk die morgen bij het aanvegen van haar shopje een raar dingetje gezien. En jawel hoor… het bewuste sleuteltje was terug.

Na alle consternatie van riemen af, controles, jassen uit, enz. zie ik Johan kijken naar de opvolgers bij de controle. Hij schiet in de lach als hij een man de broek zo'n beetje tussen de knieën ziet zakken.
We zijn intussen de reisdrukte te boven, hebben lekker geslapen en na een uitstekend ontbijt krijgen we de uitleg van Anneke van de OAD. Er blijkt hier genoeg te zien en te beleven, ook in de wintertijd. Onze plannen zijn voor morgen al klaar. Het wordt een gecombineerde safari/ boottoer rondom Faro. We hebben er zin in.
Johan belt Ben dat we klaar zijn. Die zit meteen in de auto om ons op te halen... Dan zoenen we onze overwinteraars. Erg leuk en gezellig om zo een dagje bij elkaar te zijn. We wandelen lekker naar beneden naar het strand, eten broodjes en drinken een portje en een pilsje voor de mannen. Het is wonderlijk om zo midden in de winter in de stralende Portugese zon te zijn en allerlei mensen in zwembroek te zien zonnen. Nee.. zover gaan we niet maar wel zoeken we het strand weer op om nog even in de namiddag wat zon te pakken.

‘En het is ook nog geen Adonis’, merkt Niesje op. We staan even bij een tankstation voor we de reis beginnen naar huis en zien een man met een afgezakte broek naar zijn auto lopen waar hij zich net achter het stuur wil zetten. ‘Eén zucht en de broek zakt hem tussen de knieën’, had ik net opgemerkt. De broek houdt het net en de bilspleet blijft bedekt.
Een uurtje later maken we opnieuw een stop. Ditmaal bij AbdijKirche und Benedictiner Kloster bij Maria Laach. Hier heb ik wat memories liggen. Het was mijn eerste kennismaking met het buitenland tijdens een excursieweek van het Baudartius. En dat maakt indruk. Hierna zouden we Trier bezoeken en Luxemburg en ook daarvan blijven de Porta Nigra en Burg Hollenfels vast in mijn geheugen geprent. Het werd nu een ontspannen stop zonder de meute die er zomers te vinden is. Het is een mooie en goed onderhouden kerk, waar we een kaarsje branden ter gedachtenis aan onze ouders. Natuurlijk is dit een R.K Kerk en Niesje krijgt de herinneringen aan haar deels r.k familie waar ze ook met de knieën op de kokosmatten meedeed aan het avondgebed bij haar tante Marie waarvan ze zich nog herinnert: ’Heilige Blazius, genees ons van keel- en andere kwalen.'
Dan gaan we natuurlijk de shop in waar nu eens echt mooie kunst verkocht wordt, maar de prijzen zijn er ook naar en we herinneren elkaar regelmatig aan de opmerking van Ben uut Luttenberg:’He’j d’r gebrek an?’ Er staat wel een prachtige bijbel met illustraties van Chagall.

Bij de ingang van de weg naar de kerk en het klooster stond een beschermengel. Hier wilden we allemaal wel even bij op een foto.