Categorie: Vakantie algemeen

Ons arrangement hier was niet duur maar we spenderen nogal wat aan de overtochten met de veerboot. Toen we hier naartoe reden dacht ik nog dat Kestert aan de linkerkant van de Rijn lag maar toen ik de kaart eens goed bekeek bleek het juist aan de andere kant. Wanneer we dus naar onze favoriete plekjes willen moeten we de pont nemen of… omrijden via Koblenz of zoals gisteren via Mainz. Vandaag werd het dus gewoon de pont en we laten Ben en Niesje alle mooie plekjes zien die we kennen. Via Utzenhain naar Emmelshausen en daar vieren we vast het 42 jarig standhouden van Ben en Niesje met cappuccino en gebak. Dan is Badenhard aan de beurt en terwijl we ons rondje langs het huisje maken zien we een oudere dame aankomen. Wim zet de auto netjes aan de kant en ziet dan dat het Frau Steeg is. Ze is stomverbaasd. Ich hab’gerade an euch gedacht’, zegt ze. Er zijn een paar huizen hier aan de Ferienstrecke verkocht aan Nederlanders en ze bedacht ineens dat ze ons dit jaar nog niet gezien had. En ziet ineens Wim uitstappen. Ze stapt bij ons in en even later legt Gerhard Steeg zijn gereedschap neer in de varkensstal om mee naar binnen te gaan om ons weerzien te feiern. We brengen een aangenaam uurtje door met koffie èn wijn en zijn weer helemaal op de hoogte van het wel en wee van de familie waar we nu precies 40 jaar regelmatig contact mee hebben. We hebben het natuurlijk nog over de tijd dat de jongens bij hen over de vloer kwamen in de stal en dat Mark zelfs bij ze had “Kaffee getrunken’. Ooit hadden we uit de grap nog geopperd dat we er wel eentje konden omruilen. Zij hadden vier dochters en wij drie zonen. Ach… nu zijn ze 81 en 78 jaar en zien er nog fit uit. Arbeiten macht jung, zegt Gerhard. Maar hij had ook liever gehad dat hij een flinke schoonzoon in z’n bedrijf had gekregen.




Aan de koffie... en een glaasje wijn bij de fam. Steeg in Badenhard




Frau Elfriede Steeg, een schat van een vrouw...

In een park in Minneapolis.

A spoon and a cherry is een artistieke uiting voor de stad Minneapolis. Denk maar aan mini en apple.

Nee... niet 't peerd van ome Loeks. Ik dacht eerst dat het een paard was van afvalhout, maar het is van brons. Blijft wel langer goed.

' Tomorrow we'll have a sleep in', vertelt Berdena. Ze bedoelt een sleep uit. Curtis heeft een meeting en zal pas om 10 uur of later weer thuis zijn. En dat doen we . Tegen half tien zijn we present en met een kop koffie en bekijken we een aantal brieven en kaarten. Er komen veel herinneringen boven. Er is een stapel brieven van ene Betty Harmsen waar ze geen idee van had wie dat was en die elk jaar uitgebreid brieven stuurt met kerst nadat herman overleed. Berdena stuurt trouw het een en ander terug maar had geen idee wie het was. Ik speurde de brieven door en ontdekte dat het een dochter is van Herman Jansen van Piepenbelt, die in 1959 naar Canada emigreerde, dus een achternichtje van ons beiden. Dat verheldert de zaak.
We zien een brief die Diny schreef in 1980 waarin ze vertelt over de reis van mama en pa naar Herman en Nettie wat ze zo fijn gevonden heeft, vooral om hen beter te leren kennen. Het was een uurtje met een lach en een traan. Dat kun je je misschien voorstellen.


We hebben een lekker ontspannen dagje. We lezen wat en Berdena laat me de brieven zien die Herman vanuit Nederland meebracht van tante Jantje, dezelfde die hij ooit naar huis schreef. Ze zijn allemaal bewaard gebleven. Hij heeft ze toen hij veel ouder was vertaald voor zijn kinderen en dat is een indrukwekkend boekwerk geworden. Erg interessant om te lezen hoe hij de eerste tijd doorbracht. Hij dacht zelfs dat opa hem nog zou volgen maar de manier waarop er geleefd werd, de meisjes met hun korte haar en andere kleding, deed hem twijfelen. Mevr. Niessen, de familie waarvoor hij werkte had zelfs een jurk met een wat lage hals aan. Dat vond hij maar niks. Hij bezocht de Fair in 1925 en ging zelfs een paar dagen op stap met een paar jongens naar het Corn Palace in Mitchel waar toen een soort feest was. Zo leuk om allemaal te lezen zoals hij het beleefde.






Na de middag gaan we Minneapolis in en zien de stad vanaf grote hoogte. Bij het Guthrie Theatre is een enorme roltrap die ons bijna boven brengt. We hebben een prachtig uitzicht over deze stad en bewonderen de nieuwe brug die vlak na het bezoek van Ben en Diny in 2006 instortte en waarbij heel wat mensen omkwamen.
Een aardige jongeman bij de receptie vertelt dat hij ook in Amsterdam geweest is omdat zijn grootvader in de oorlog daarvandaan vluchtte. Hij had wel twee kisten met tulpenbollen bij zich waarin hij in Minneapolis een handel begon... en met succes.Het is echt een prachtige stad met veel groen en de Missisippi die er dwars doorheen slingert.





We worden nu verwacht bij zoon Tim en zijn gezin, zijn vrouw Chris en de beide zoontjes Will en Bennie, die geboren is met het syndroom van Down. Will is helemaal gek van Spiderman en kreeg dit pak voor zijn verjaardag