Cabela's

De woensdag brengt een nieuwe verrassing. Na breakfast gaan we op pad en we gaan nu een uurtje noordelijk naar een plaats St Cloud. Er zijn een paar prachtige tuinen vlak naast elkaar. Berdena en curtis hebben het ook nog nooit gezien, maar hebben het net in een krant ontdekt. De ene tuin is een schaduwtuin met veel hosta's: The Munsinger Gardens. Mooi, met uitzicht op de Missisippi. Maar de tweede krijgt veel meer zon en is een plaatje: The Clemens Gardens, naar Engels voorbeeld. Ben en Diny zouden hun vingers er bij aflikken.



Deze tuinen behoorden tot de Clemens familie. Hij liet het aanleggen voor zijn vrouw en liet zoveel geld na dat de tuinen ervan onderhouden en vernieuwd kunnen worden. Er lopen een aantal tuinlieden rond.





Berdena en Curtis tussen de bloemetjes




Op een plek in de tuin ontwaren we een bordje: ' Grace has her 75th birthday today. When you see her wish her luck'. Even later zien we een tuinvrouw en vragen haar naar Grace. It is her en ze zegt iets als: Als ik ze te pakken krijg! Maar eigenlijk vindt ze het best leuk wanneer we haar feliciteren en na ons weer anderen. Ze ziet er anders niet uit als 75. Ze was op haar 65e van plan om een paar jaar door te gaan met haar werk hier, maar ze is er nog steeds.



Ter ere van het echtpaar Clemens is er dit beeld van hen te zien, een zorgzame heer voor zijn invalide vrouwtje.


Op papier stond er dat er 1000 verschillende rozen te zien waren maar volgens een tuinvrouw waren er nu meer dan 1600 verschillende rozen. De rozengeur komt je tegemoet als je hier binnenkomt.

Het is intussen het eind van de middag en Chris en Tim verwachten ons. De boekjes van Moniek en Scotty die nu beide vertaald zijn worden door Will erg gewaardeerd. het belletje doet er altijd goed aan. Hij is nu 5 jaar en iedere avond wordt er in huize Ackerman voorgelezen. We maken een avondwandeling in Linden Hill, ook wel Liberal Hill genoemd. Allemaal No voor Obama. Maar het is een mooie wijk met echt leuke winkels en alles wat je nodig hebt. Will laat ons een speciale boekwinkel zien met een kleinere deur in de grote voor de kinderen. Dat is nog niet alles. Er zijn heel wat dieren in deze kinderboekwinkel. Er liggen katten te slapen, er loopt een kip, een leguaan in een terrarium en er wordt iedere week voorgelezen. De kring om de voorleester is dan propjevol. De voormalige brandweerkazerne is een restaurant geworden maar de glijpaal van de brandweerlieden is er nog net als veel foto's uit de tijd ervoor.







Nee de jongens wilden er niet voor gaan zitten. Een ontspannen plaatje....

Denk niet dat we er voor vandaag zijn. Harold laat ons nu Herman en Nettie's farm zien. Het is de plek waar veel van de familie op bezoek zijn geweest, in elk geval de Voortmans, de Groot-Nuelends, tante Jantje en ome Jan. Later mama en vader Hein samen met tante Hermien en oom Sjoerd. Zo goed te zien hoe ze hier rondgelopen hebben.
Nu woont Heather er met haar man Loren, maar binnenkort verhuizen ze naar een eigen bungalow met bijgebouwen om wat varkens te kunnen houden. Natuurlijk gaan we dat ook bekijken.




Dan nemen we afscheid. Denk maar niet dat we alles gezien hebben. Harold neemt ons mee naar zijn voormalige boerderij waar nu Leroy met zijn gezin woont. Alleen het woonhuis is opnieuw gebouwd. Twee rijen met melkkoeien ik tel er wel 48 en dan komt er een stal met jongere vaarzen en buiten loopt ook nog heel wat. Harold is trots op het bedrijf en daar heeft hij gelijk aan. We zien alle machinerie voor we verder gaan.



Dit was de farm van Harold en Luella, nu van neef Leroy


Lange rijen koeien in de stal van Leroy, waar ze ook gemolken worden. Grote ventilatoren zorgen voor frisse lucht.




Bij de ingang van de farm de vlag, de E van Eggink èn natuurlijk een Holstein koe


Daarna gaan we verderop en bezoeken de begraafplaats waar herman en Nettie begraven zijn. een eenvoudige steen is op hun graf met nun namen en geboorte en sterfdatum, net zoals ze wilden. We zien nog een graf maar nog niemand ligt er gelukkig in. Het is in deze streek de gewoonte om je goed voor te bereiden. Dus Luella en Harold hebben al een steen staan met hun geboortedatum er op en op de achterkant hun naam met een voorstelling van hun boerderij. We praten bij over Herman en Nettie en over al wat je in het leven overkomt. Goed om ook hier te zijn.



Dit is de achterkant van de steen voor het graf van Harold en Luella. Het schijnt hier in Sibley de gewoonte te zijn om dit van te voren al te regelen. Op de voorkant staan hun namen en geboortedata en de namen van hun kinderen.

Even tijd om te verkleden en dan gaan we richting Charlie. Nog even langs de nieuwste wijk van Sibley en dan gaat het richting Allendorf waar de familie Eggink in een prachtig verbouwd huis woont dat daarvoor als kerk diende.
Ook hier worden we hartelijk ontvangen. De lunch staat klaar met allerlei lekkere dingen zoals ham en mais en salade. Daarna laat Charlie ons aan de hand van heel veel foto's hun reis meebeleven naar Alaska. Ze hebben nooit gereisd, maar dit is erg goed bevallen. Wie weet komen ze nog eens onze kant op.




De voormalige kerk is met eigen handen opgeknapt door handyman Charlie


De Ford van Richie, zijn hobby


De Ford van binnen is helemaal o.k


Op een Fair zag Charlie dit en eenmaal thuis ging hij aan de slag. Hij is zó handig. Hij vertimmerde zo ook zijn eigen huis.



Opa Charlie met Jacob


En natuurlijk wordt er een foto van de hele familie gemaakt met Charlie en Leone in het midden. Jammer dat Twila en Keith al weg zijn. Amanda neemt de foto. Zij maakt ook professioneel foto's van bruiloften.



Charlie en Leone met dochter Charlette en kleindochter Amanda en kleinzoon Jacob

Midden in Sibley is het Courthouse an ernaast is het Veteran Memorial, een indrukwekkende plek waar alle veteranen van de County die in conflicten gediend hebben worden geëerd. We willen natuurlijk Harolds naam zien. Hij diende in Korea. Hij zoekt het voor ons op. Ook Henry  Eggink vinden we èn Curtis Ackerman. Is het ònze Curtis. Dat moeten we hem vragen want morgenavond vertrekken we weer richting Minneapolis.








'When we are going to church we always dress up', zei Harold. En zo was het. We bezochten de eerste kerkdienst, de meer traditionele. En er waren meer bezoekers so nice dressed up, maar ook veel zoals wij. Wim had immers zichzelf beloofd om nooit meer een kostuum met stropdas te dragen. Hij maakt een uitzondering voor speciale bruiloften. Dat wel...
We maakten kennis met veel van hun vrienden. De laatste dagen hebben we geen woord Nederlands gehoord tot we kennis maakten met een paar meisjes, één ervan was Iris. Ze bezochten de Highschool en ik vroeg of ze ook in Sibley woonde. 'Nee', zei ze, 'in Den Bosch'. Ze bleek met een uitwisseling mee te doen en zou nog het hele schooljaar blijven. De heimwee begon al op te spelen, maar zei ze, ik heb er zelf voor gekozen. Ze heeft volgens Luella een erg leuk gastgezin waar nog drie andere meisjes zijn.Dat zal dan wel goed komen.





Bij het ontwerpen en maken van dit wandkleed hielp Luella natuurlijk mee...


Mooie glas in loodramen in de kerk

's Avond wordt er bij de dieren geslapen. Er schijn vuurwerkt te zijn tegen half 11, waarbij de dieren allemaal in de benen komen en er een troep van maken die daarna opgeruimd moet worden. Daarna slapen ze in een geïmproviseerde hoek bij de dieren. ook Harold en Luella deden dat vroeger. 's Morgens worden de kruiwagens met stro en koeienstront afgevoerd en zijn ze klaar voor een nieuwe dag.






Vrijdagmorgen heel vroeg vertrekken Berdena en Curtis, want Curtis heeft een meeting in Minneapolis. Wij maken ons op om naar de Clay Fair te gaan in Sheldon. Het moet iets heel bijzonders zijn. Het is een uur rijden maar dat vinden ze hier maar weinig. Op de parkeerplaats staan de golfkarretjes klaar om ons naar het Fair terrein te brengen en eenmaal daar gaat Harold met ons in zijn kielzog regelrecht naar de barn waar de koeien van de Egginks te zien zijn. Leroy, de zoon van Charlie legt net aan een groep kinderen de werking uit van een melkmachine.
Denk niet dat we in een streep naar de Fair zijn gereden. Harpld laat ons verschillende interessante plekken zien. De eerste is de plek waar Herman begon te boeren. Hij rijdt zomaar een stukje richting mais, wel een kleine oprit maar verder niks, alles is allang weg. De tweede plek is de plaats waarze zondags naar de kerk gingen in Melvin. En deze kerk is er nog, weliswaar opgeknapt. Een speciaal gevoel als je weet dat ook opa Eggink daar in 1932 vaak geweest is en hield van het zingen van de hymnen.
De derde plek is het huis van buurman Knocks, het huis is veranderd maar de plek is er nog. Herman en Nettie woonden een 150 m. verderop, het huis waar Harold en Charlie geboren zijn. De vrouw van Andy Knocks fungeerde als midwife zoals ze een baker daar noemen. ook opa is vaak bij buurman Knocks op bezoek geweest die van origine Duits was. Dit huis van Herman en Nettie is er ook niet meer... corn, corn zover je kunt kijken.




Wim z'n kaart werd niet gelezen door de pinapparaat in Sibley. Harold ging meteen naar zijn eigen particuliere bank waar ook Herman al bij was. De boss himself, Benz, kwam hem en ons begroeten en ging er achteraan. Het was wel niet zijn bank daar in Sibley en gaf advies waar we het nog eens konden proberen. Als dat niet lukte moesten we hem maar bellen. Zoveel service zie je niet vaak.



Harold ontdekt hier zijn vroegere buurmeisje, de dochter van Andy Knocks. Wat is het hier een kleine wereld. Ze herinnert zich de verhalen over het bezoek van opa. Haar vader en opa konden erg goed met elkaar overweg. Een leuke ontmoeting.



Hier dan farmer Leroy die de kinderen uitlegt hoe een melkmachine werkt.


Het is een hele familiebijeenkomst in de Egginkshoek van de cattle barn. Charlie zit er op de achtergrond een scheermachine te repareren. Hij is de handyman in de familie. Verder is Charlotte er met beide dochters Amanda en Heather die net een kudde koeien heeft gevoerd. Ook Rodney is er met een paar koeien. Hij heeft een paar Holsteiners en Jerseys. Maar deze Holsteiner van Leroy is de beste, een enorm hoog beest, nog nooit zoiets gezien.





Na een warme hap in een eettent van een varkenshouder zien we wat er verder te zien is en ontdekken vlakbij de paarden. Er worden jonge stiertjes gevangen met lasso's. We zijn hier echt in cowboycountry.
Terwijl de een de lasso om de horens van de jonge stier gooit, probeert de ander met de lasso de achterpoten te pakken. De dame op paard op de achtergond is de jury met een rode vlag. leuk om te zien...



Natuurlijk is er ook aandacht voor de handige dames. Bloemstukken, quilten en zoals hier te zien is : het tafeldekken. Er zijn heel mooie ontwerpen bij, leuk voor een speciale gelegenheid. Je kunt de spullen hiervoor huren.


Maar er is meer te zien. Enorme machines zijn hier die op het land dienst doen. Je kunt aan Wim wel zien wat de afmetingen zijn. Deze wordt gebruikt voor het oogsten van de soybeans.


Deze kon niet meer zolang wachten...en valt bij haar varken vast in slaap.

En dan is het tijd om weer richting Sibley te vertrekken. We hebben het goed gehad in dit Rushmore Express Hotel. Harold heeft geen haast en belooft ons nog een mooie stop onderweg.



De Indianen noemden dit al Badlands omdat het een omgeving is waar praktisch niks groeit. Toch zagen we nog wat antilopen in de verte. Je weet niet wat je ziet. We maken er een rondrit waarbij we telkens een stop maken om van het uitzicht te genieten.






En nog één van de Badlands met een stuk prairie. Het was een bijzondere belevenis. Het is een stuk land met een aparte energie. Heel mooi om dit te mogen beleven met onze Amerikaanse familie.




 The girls



Three hats

Welkom in Bear Country.

Iedere dag is weer een verrassing voor ons. Vandaag bood onze gastvrouw hier aan om ons een paar speciale kamers te laten zien boven. Dat was pas echt chique. Eén kamer met allemaal opgezette koppen van dieren aan de wand en prachtige schilderijen. In november gaat haar man weer naar Afrika om te helpen in vluchtelingenkampen en zijzelf gaat onderwijzers trainen zodat ze van plek tot plek kunnen gaan met een voorraad lesmateriaal. Jammer dat ik de camera niet bij me had. Luella stelde nog even voor om met z'n allen onze kamers te gaan upgraden en de bovenverdieping te betrekken.
Maar het is tijd om op pad te gaan. Harold heeft een goede herinnering aan een weg de natuur in. En binnen een kwartier zien we herten, pronghorns, rendieren en een heel wat koppels wilde kalkoenen. Zo mooi!



Herten




Een rendier


Wolven, geen lievertjes al zou je dat hier bina denken.....



Een zwarte beer...


Even een middagslaapje



Herinnering aan een mooie dag in Bear Country

Voor we ons bed induiken willen we nog wel iets drinken na zo'n lange reisdag en Wim wil ons daarop tracteren. We vinden uiteindelijk een café in cowboystijl met Jonny Cash liederen, life gezongen door een man met een grote zwarte hoed. Dan kan het voor vandaag wel weer.
We spreken af : om 8 uur ontbijt want Harold heeft een programma voor die dag in z'n hoofd.
En zo gebeurt het. Een wonderlijk ontbijt met veel zoete dingen, havermout die je zelf kunt koken in een magnetron en toastbrood met jam, maar nergens de door ons zo geliefde kaas. Maakt niet uit. We passen ons gewoon aan.
Het is wel een bijzondere dag want Nine Eleven wordt herdacht. Er wordt veel aandacht aan besteed en overal om ons heen hangen de Amerikaanse vlaggen halfstok.
Harold vertelde dat een buurman van Herman toen hij in Sibley woonde hem heel lang voor het huis zag staan met een fototoestel. Het bleek dat hij net zolang wachtte tot zijn Amerikaanse vlag, mooi vol te zien zou zijn zodat hij hem helemaal op de foto kon krijgen.

Een nieuwe dag met een prachtige start. We gaan Mount Rushmore verkennen waar de prachtig gebeeldhouwde koppen van vier belangrijke presidenten van Amerika te zien zijn: George Washington, Thomas Jefferson, Abraham Lincoln en Theodore Roosefelt. Het museum is prachtig opgezet met aansluitend een mooie wandeling over brede houten bruggen waarbij je telkens de koppen in een andere compositie ziet.



Nine Eleven






Ooit gedacht dat ik met twee van de kinderen van uncle Herman hier zou staan?

We volgen niet alleen het spoor van Lewis en Clark, maar ook Ben en Diny. Zes jaar geleden gingen ze met Harold en Luella deze kant op om de Black Hills te ontdekken. Na opnieuw een hééél eind rijden komen we in een bijzonder stadje Wall Drug, op de grens met de Black Hills en de Badlands, waar van alles te beleven valt. Je valt van de ene verbazing in de andere: cowboy-, Indiaans- en meer invloeden. Veel shopjes, bars en dergelijke. We komen weer even tot rust. Dit beest nodigde de mannen blijkbaar uit om er in te klimmen, want ze deden het alledrie. Het is me zo'n driemanschap. Ze kunnen het best met elkaar vinden. Wim geniet me volle teugen.

Tja... dit soort plaatjes kun je er schieten...