Zaterdag 6 oktober 2012

Een nieuwe dag...

Het is de dag om een periode af te sluiten. En al hebben we elkaar in ons leven nog niet zoveel gezien, het voelt bij Harold en Luella echt als familie. Vanmorgen is het onze morgen, zegt Luella en neemt me mee naar haar kringloop waar ze vrijwilligster is, ze brengt bloemen naar de chiropracter wat ze iedere maandag doet. Het wordt erg gewaardeerd. Ze laat me een aardige shop zien waar echt mooie dingen te koop zijn, maar ja m'n koffer is overvol vooral na de Indiaanse plaid die ik kocht en de cadeautjes die we meekregen.
Eenmaal thuis zet Luella ons een luch voor met een soort taco, gevuld met iets pittigs, lekker en vooral veel fruit erbij.

Nog even een kort bezoekje aan Twila die op de Highschool werkt als secretaresse. Haar man Kevin had zo'n mooi tegeltje beschilderd voor ons. Ook boven de eettafel bij Harold en Luella heeft hij met prachtige letters Eet Smakelijk geschilderd. Het bleek wel even lastig te zijn hoe het precies geschreven moest worden. Met het 'goeiemorgen' van Harold zijn dat de enige Nederlandse woorden die we hebben gehoord. Went gauw...

We gaan op weg naar Mankato waar we bij de Happy Chef Berdena en Curtis zullen ontmoeten. Hier is de plek waar zoveel Egginks van auto wisselden. Vaak werd het bezoek vanaf de airport hier naar toe gebracht door Curtis en Berdena en werd daar opgewacht door Herman en Nettie.
Het is goed om hen weer te zien maar hier gaan we afscheid nemen van Harold en Luella die ons zo verwend hebben. We bieden hen dinner aan, kunnen we eens wat terug doen en dat wordt gewaardeerd. Dan nemen we afscheid en gaan we met Berdena en Curtis op weg naar Minneapolis. Die hebben intussen twee verjaardagen gevierd. Will was jarig en vierden ze afgelopen zaterdag. Zondag was Curtis' birthday en ging hij met zijn kinderen Janeen, Tim en Pamela naar een Baseballwedstrijd. Berdena ontfermde zich over Will en Bennie en dat is haar wel toevertrouwd.
Deze avond praten we nog lang bij over cultuurverschillen en natuurlijk onze families. Erg fijn om hier te zijn.
En de volgende morgen zit Wim al weer op wacht om te zien of er al weer een eekhoorn in de kooi zit.
Wim probeert de eekhoorns bij de birdfeeder vast te leggen.

'Did they even like the squirrels', had Tim gevraagd, toen Berdena hen vertelde dat we de dieren in het wild zo konden waarderen. Hier hebben ze er een hekel aan omdat er zoveel zijn dat ze de hele tuin op de kop zetten. Vanmorgen zelfs had Curtis er één gevangen in een kooi. Wanneer hij dan weg gaat zet hij hem in het park er weer uit. Maar toen wij wakker werden zagen we de partner van de eekhoorn al weer bezig. Die zal morgen dus aan de beurt zijn.

Curtis is intussen jarig geweest en hij is erg blij met de Rembrandt tulpen die we vanaf Schiphol al meegebracht hebben. Meteen wordt er al een perkje klaargemaakt.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 23:02 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zaterdag 6 oktober 2012

Leroy's farm en Hermans place

Denk niet dat we er voor vandaag zijn. Harold laat ons nu Herman en Nettie's farm zien. Het is de plek waar veel van de familie op bezoek zijn geweest, in elk geval de Voortmans, de Groot-Nuelends, tante Jantje en ome Jan. Later mama en vader Hein samen met tante Hermien en oom Sjoerd. Zo goed te zien hoe ze hier rondgelopen hebben.
Nu woont Heather er met haar man Loren, maar binnenkort verhuizen ze naar een eigen bungalow met bijgebouwen om wat varkens te kunnen houden. Natuurlijk gaan we dat ook bekijken.

Dan nemen we afscheid. Denk maar niet dat we alles gezien hebben. Harold neemt ons mee naar zijn voormalige boerderij waar nu Leroy met zijn gezin woont. Alleen het woonhuis is opnieuw gebouwd. Twee rijen met melkkoeien ik tel er wel 48 en dan komt er een stal met jongere vaarzen en buiten loopt ook nog heel wat. Harold is trots op het bedrijf en daar heeft hij gelijk aan. We zien alle machinerie voor we verder gaan.

Dit was de farm van Harold en Luella, nu van neef Leroy

Lange rijen koeien in de stal van Leroy, waar ze ook gemolken worden. Grote ventilatoren zorgen voor frisse lucht.

Bij de ingang van de farm de vlag, de E van Eggink èn natuurlijk een Holstein koe

Daarna gaan we verderop en bezoeken de begraafplaats waar herman en Nettie begraven zijn. een eenvoudige steen is op hun graf met nun namen en geboorte en sterfdatum, net zoals ze wilden. We zien nog een graf maar nog niemand ligt er gelukkig in. Het is in deze streek de gewoonte om je goed voor te bereiden. Dus Luella en Harold hebben al een steen staan met hun geboortedatum er op en op de achterkant hun naam met een voorstelling van hun boerderij. We praten bij over Herman en Nettie en over al wat je in het leven overkomt. Goed om ook hier te zijn.

Dit is de achterkant van de steen voor het graf van Harold en Luella. Het schijnt hier in Sibley de gewoonte te zijn om dit van te voren al te regelen. Op de voorkant staan hun namen en geboortedata en de namen van hun kinderen.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 22:52 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 5 oktober 2012

Charlie

Even tijd om te verkleden en dan gaan we richting Charlie. Nog even langs de nieuwste wijk van Sibley en dan gaat het richting Allendorf waar de familie Eggink in een prachtig verbouwd huis woont dat daarvoor als kerk diende.
Ook hier worden we hartelijk ontvangen. De lunch staat klaar met allerlei lekkere dingen zoals ham en mais en salade. Daarna laat Charlie ons aan de hand van heel veel foto's hun reis meebeleven naar Alaska. Ze hebben nooit gereisd, maar dit is erg goed bevallen. Wie weet komen ze nog eens onze kant op.

De voormalige kerk is met eigen handen opgeknapt door handyman Charlie

De Ford van Richie, zijn hobby

De Ford van binnen is helemaal o.k

Op een Fair zag Charlie dit en eenmaal thuis ging hij aan de slag. Hij is zó handig. Hij vertimmerde zo ook zijn eigen huis.

Opa Charlie met Jacob

En natuurlijk wordt er een foto van de hele familie gemaakt met Charlie en Leone in het midden. Jammer dat Twila en Keith al weg zijn. Amanda neemt de foto. Zij maakt ook professioneel foto's van bruiloften.

Charlie en Leone met dochter Charlette en kleindochter Amanda en kleinzoon Jacob

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 23:52 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 5 oktober 2012

Dressed up

Midden in Sibley is het Courthouse an ernaast is het Veteran Memorial, een indrukwekkende plek waar alle veteranen van de County die in conflicten gediend hebben worden geëerd. We willen natuurlijk Harolds naam zien. Hij diende in Korea. Hij zoekt het voor ons op. Ook Henry Eggink vinden we èn Curtis Ackerman. Is het ònze Curtis. Dat moeten we hem vragen want morgenavond vertrekken we weer richting Minneapolis.

'When we are going to church we always dress up', zei Harold. En zo was het. We bezochten de eerste kerkdienst, de meer traditionele. En er waren meer bezoekers so nice dressed up, maar ook veel zoals wij. Wim had immers zichzelf beloofd om nooit meer een kostuum met stropdas te dragen. Hij maakt een uitzondering voor speciale bruiloften. Dat wel...
We maakten kennis met veel van hun vrienden. De laatste dagen hebben we geen woord Nederlands gehoord tot we kennis maakten met een paar meisjes, één ervan was Iris. Ze bezochten de Highschool en ik vroeg of ze ook in Sibley woonde. 'Nee', zei ze, 'in Den Bosch'. Ze bleek met een uitwisseling mee te doen en zou nog het hele schooljaar blijven. De heimwee begon al op te spelen, maar zei ze, ik heb er zelf voor gekozen. Ze heeft volgens Luella een erg leuk gastgezin waar nog drie andere meisjes zijn.Dat zal dan wel goed komen.

Bij het ontwerpen en maken van dit wandkleed hielp Luella natuurlijk mee...

Mooie glas in loodramen in de kerk

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 11:53 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 5 oktober 2012

Orange City

Op de terugweg liet Harold ons de Lakes zien, een vakantieplek bij uitstek en op de terugweg naar huis konden we de Jerseys nog even bekijken, een farm met 3500 koeien. Van al die koeien bleef er één lang en vol aandacht naar me kijken en dat is deze.

Er is geen plek te vinden in Nederland die meer Nederlands is dan Orange City: molens in alle soorten, tulpen, sinterklaas en alle Delfts blauw dat je maar bedenken kunt. Heel apart. Natuurlijk zijn er veel Nederlandse namen: Vanderlinden, Vermeer, Hoftijzer enz., Maar nederlands wordt er bijna niet meer gesproken.

Wat ga je in Iowa maken als je boom door een storm afgebroken is? Kan niet missen in dit land van de corn en de soybeans: een maiskolf.

We moesten op het hoogste punt van Iowa er nog wel even aan geloven. Onze hoofden op de goede plek... vooruit maar.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 11:46 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 4 oktober 2012

De dag van de Clay Fair

's Avond wordt er bij de dieren geslapen. Er schijn vuurwerkt te zijn tegen half 11, waarbij de dieren allemaal in de benen komen en er een troep van maken die daarna opgeruimd moet worden. Daarna slapen ze in een geïmproviseerde hoek bij de dieren. ook Harold en Luella deden dat vroeger. 's Morgens worden de kruiwagens met stro en koeienstront afgevoerd en zijn ze klaar voor een nieuwe dag.

Vrijdagmorgen heel vroeg vertrekken Berdena en Curtis, want Curtis heeft een meeting in Minneapolis. Wij maken ons op om naar de Clay Fair te gaan in Sheldon. Het moet iets heel bijzonders zijn. Het is een uur rijden maar dat vinden ze hier maar weinig. Op de parkeerplaats staan de golfkarretjes klaar om ons naar het Fair terrein te brengen en eenmaal daar gaat Harold met ons in zijn kielzog regelrecht naar de barn waar de koeien van de Egginks te zien zijn. Leroy, de zoon van Charlie legt net aan een groep kinderen de werking uit van een melkmachine.
Denk niet dat we in een streep naar de Fair zijn gereden. Harpld laat ons verschillende interessante plekken zien. De eerste is de plek waar Herman begon te boeren. Hij rijdt zomaar een stukje richting mais, wel een kleine oprit maar verder niks, alles is allang weg. De tweede plek is de plaats waarze zondags naar de kerk gingen in Melvin. En deze kerk is er nog, weliswaar opgeknapt. Een speciaal gevoel als je weet dat ook opa Eggink daar in 1932 vaak geweest is en hield van het zingen van de hymnen.
De derde plek is het huis van buurman Knocks, het huis is veranderd maar de plek is er nog. Herman en Nettie woonden een 150 m. verderop, het huis waar Harold en Charlie geboren zijn. De vrouw van Andy Knocks fungeerde als midwife zoals ze een baker daar noemen. ook opa is vaak bij buurman Knocks op bezoek geweest die van origine Duits was. Dit huis van Herman en Nettie is er ook niet meer... corn, corn zover je kunt kijken.

Wim z'n kaart werd niet gelezen door de pinapparaat in Sibley. Harold ging meteen naar zijn eigen particuliere bank waar ook Herman al bij was. De boss himself, Benz, kwam hem en ons begroeten en ging er achteraan. Het was wel niet zijn bank daar in Sibley en gaf advies waar we het nog eens konden proberen. Als dat niet lukte moesten we hem maar bellen. Zoveel service zie je niet vaak.

Harold ontdekt hier zijn vroegere buurmeisje, de dochter van Andy Knocks. Wat is het hier een kleine wereld. Ze herinnert zich de verhalen over het bezoek van opa. Haar vader en opa konden erg goed met elkaar overweg. Een leuke ontmoeting.

Hier dan farmer Leroy die de kinderen uitlegt hoe een melkmachine werkt.

Het is een hele familiebijeenkomst in de Egginkshoek van de cattle barn. Charlie zit er op de achtergrond een scheermachine te repareren. Hij is de handyman in de familie. Verder is Charlotte er met beide dochters Amanda en Heather die net een kudde koeien heeft gevoerd. Ook Rodney is er met een paar koeien. Hij heeft een paar Holsteiners en Jerseys. Maar deze Holsteiner van Leroy is de beste, een enorm hoog beest, nog nooit zoiets gezien.

Na een warme hap in een eettent van een varkenshouder zien we wat er verder te zien is en ontdekken vlakbij de paarden. Er worden jonge stiertjes gevangen met lasso's. We zijn hier echt in cowboycountry.
Terwijl de een de lasso om de horens van de jonge stier gooit, probeert de ander met de lasso de achterpoten te pakken. De dame op paard op de achtergond is de jury met een rode vlag. leuk om te zien...

Natuurlijk is er ook aandacht voor de handige dames. Bloemstukken, quilten en zoals hier te zien is : het tafeldekken. Er zijn heel mooie ontwerpen bij, leuk voor een speciale gelegenheid. Je kunt de spullen hiervoor huren.

Maar er is meer te zien. Enorme machines zijn hier die op het land dienst doen. Je kunt aan Wim wel zien wat de afmetingen zijn. Deze wordt gebruikt voor het oogsten van de soybeans.

Deze kon niet meer zolang wachten...en valt bij haar varken vast in slaap.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 15:35 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 4 oktober 2012

Sioux Falls

De laatste stop is in Sioux Falls, al aardig dichtbij thuis. Er ligt een spelletje op tafel waar Wim zich over ontfermt, de man die zogenaamd niet van spelletjes houdt. Je moet net zolang de pionnetjes slaan tot je er maar een overhoudt. heet dat niet solitaire. Volgens Berdena is hij een genius, want het lukt hem. Natuurlijk gaat Curtis in de weer, maar hij komt toch niet verder dan twee. We eten er lekker dan gaan we verder.... om 9 uur 's avonds zijn we thuis.

Behalve een restaurant is dit tegelijk een winkel èn museum.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 15:15 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 4 oktober 2012

De Badlands

En dan is het tijd om weer richting Sibley te vertrekken. We hebben het goed gehad in dit Rushmore Express Hotel. Harold heeft geen haast en belooft ons nog een mooie stop onderweg.

De Indianen noemden dit al Badlands omdat het een omgeving is waar praktisch niks groeit. Toch zagen we nog wat antilopen in de verte. Je weet niet wat je ziet. We maken er een rondrit waarbij we telkens een stop maken om van het uitzicht te genieten.

En nog één van de Badlands met een stuk prairie. Het was een bijzondere belevenis. Het is een stuk land met een aparte energie. Heel mooi om dit te mogen beleven met onze Amerikaanse familie.

The girls

Three hats

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 15:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 3 oktober 2012

De goudmijn

De grootste goudmijn is hier dichtbij en Harold laat het ons zien. Het is sinds 1998 gesloten maar via een film volgen we de hele geschiedenis. Het is een enorm gat en ik meen dat ze tot op 1100m diep hebben gegraven, dus ook via tunnels. Toen de goudprijs zakte en de mijn minder opleverde ging hij dicht

De dagen vliegen voorbij. Wat een bijzondere vakantie met een bijzondere familie. We lachen er wat af. Aan het eind van de dag zijn we terug in Keystone en shoppen wat, zien een heel aparte voorstelling van een Indiaan, de zesde generatie van Sitting Bull. Hij gaf een spectaculaire dans te zien en vertelde na die tijd over zijn spirituele achtergrond. Wat lijkt het allemaal op elkaar. Mooi!
De avond besluiten we in Ruby's Restaurant, niet gek!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 20:40 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 2 oktober 2012

Deadwood

We zitten net in de auto en Harold is zojuist de grote weg naar Deadwood opgedraaid wanneer er een grote kat over de weg sprint. We stoppen omdat Luella haar camera mist en als er achter ons een ranger stopt en ons vraagt: Did you see that mountain lion?, kunnen we dat alleen maar beamen Hij werkt hier al 5 jaar en had er nog nooit een gezien. Wij komen even een dagje langs en... bingo!
De straten in Deadwood zijn een aaneenschakeling van saloons, tevens bars, gokpaleizen en eettentjes

De reis gaat verder richting Deadwood. Wat een afstanden rijden ze hier. Harold draait z'n hand er niet voor om. Deadwood is een stadje in de stijl van de Wild West. Allemaal Saloons met gokapparaten. Luella waagt er zich aan, Curtis blijft niet achter en ik probeer het ook nog eens. Ach, je krijgt wat punten maar je bent ze zo weer kwijt. Alleen Curtis wint 5,75 dollar en int het graag. Bij deze zelfde Saloon zit een aparte vent buiten en als ik hem vraag hoe hij heet komt hij in de benen en stelt zich voor als Wild Bill. Hij nodigt ons uit om de voorstelling bij te wonen. Wij doen het. Voor een bomvolle zaal nodigt hij een paar medespelers uit en wordt opgevoerd hoe hij wordt neergelegd door een andere wild-west figuur Dirty Jack.

De stoel van Wild Bill waarop hij zat toen hij werd vermoord

Wat een gokpaleizen...

Een echte saloon girl

Nee in Deadwood geen oversteekplaatsen met een stoplicht, maar een voetgangersbord met deze tekst eronder. Vooral dat laatste: Thank the driver!

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 19:15 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 2 oktober 2012

Wildlife

Welkom in Bear Country.

Iedere dag is weer een verrassing voor ons. Vandaag bood onze gastvrouw hier aan om ons een paar speciale kamers te laten zien boven. Dat was pas echt chique. Eén kamer met allemaal opgezette koppen van dieren aan de wand en prachtige schilderijen. In november gaat haar man weer naar Afrika om te helpen in vluchtelingenkampen en zijzelf gaat onderwijzers trainen zodat ze van plek tot plek kunnen gaan met een voorraad lesmateriaal. Jammer dat ik de camera niet bij me had. Luella stelde nog even voor om met z'n allen onze kamers te gaan upgraden en de bovenverdieping te betrekken.
Maar het is tijd om op pad te gaan. Harold heeft een goede herinnering aan een weg de natuur in. En binnen een kwartier zien we herten, pronghorns, rendieren en een heel wat koppels wilde kalkoenen. Zo mooi!

Herten

Een rendier

Wolven, geen lievertjes al zou je dat hier bina denken.....

Een zwarte beer...

Even een middagslaapje

Herinnering aan een mooie dag in Bear Country

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 18:44 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 2 oktober 2012

Nog steeds Custer Parc

Hé... donkeys.. Ineens verschijnt er in dit prachtige landschap een hele groep ezels die voor een deel gewend zijn om uit je hand te eten aan je autoraam.

Wilde ezels... overal

Behalve herten en een hele familie kalkoenen zagen we een paar keer dit soort, volgens de brochure moeten het prawnhorns zijn. Het was heel hele bijzondere dag. Ook de avond gaf wat extra's. We gingen opnieuw naar Mount Rushmore voor een 'lightshow by night'. Een uitleg, een film Freedom over Amerika en daarna werden alle voormalige soldaten die betrokken zijn geweest bij de een of andere oorlogstaak. 'Harold will not go', fluisterde Luella. Harold was ooit in Korea. Maar honderden mannen en vrouwen kwamen op het podium om hun naam en afdeling te noemen en zo geëerd te worden.
Tot slot stopten we bij een bar dichtbij het hotel. Wat hebben we gelachen. Als je ooit zoveel plezier wilt hebben zou je een Mr Rogers kunnen bestellen zoals Berdena deed. Het is een mix van Jack Daniels, cola en grenadine. ik moet er niet aan denken, maar hier zijn het veel mixdrankjes.

Het Blue Bells Restaurant midden in het Custer Parc was een goede keus voor een lunch

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 18:31 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 1 oktober 2012

Mount Rushmore

Voor we ons bed induiken willen we nog wel iets drinken na zo'n lange reisdag en Wim wil ons daarop tracteren. We vinden uiteindelijk een café in cowboystijl met Jonny Cash liederen, life gezongen door een man met een grote zwarte hoed. Dan kan het voor vandaag wel weer.
We spreken af : om 8 uur ontbijt want Harold heeft een programma voor die dag in z'n hoofd.
En zo gebeurt het. Een wonderlijk ontbijt met veel zoete dingen, havermout die je zelf kunt koken in een magnetron en toastbrood met jam, maar nergens de door ons zo geliefde kaas. Maakt niet uit. We passen ons gewoon aan.
Het is wel een bijzondere dag want Nine Eleven wordt herdacht. Er wordt veel aandacht aan besteed en overal om ons heen hangen de Amerikaanse vlaggen halfstok.
Harold vertelde dat een buurman van Herman toen hij in Sibley woonde hem heel lang voor het huis zag staan met een fototoestel. Het bleek dat hij net zolang wachtte tot zijn Amerikaanse vlag, mooi vol te zien zou zijn zodat hij hem helemaal op de foto kon krijgen.

Een nieuwe dag met een prachtige start. We gaan Mount Rushmore verkennen waar de prachtig gebeeldhouwde koppen van vier belangrijke presidenten van Amerika te zien zijn: George Washington, Thomas Jefferson, Abraham Lincoln en Theodore Roosefelt. Het museum is prachtig opgezet met aansluitend een mooie wandeling over brede houten bruggen waarbij je telkens de koppen in een andere compositie ziet.

Nine Eleven

Ooit gedacht dat ik met twee van de kinderen van uncle Herman hier zou staan?

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 23:11 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 1 oktober 2012

Needles Highway en Custer Parc

Er zijn hier veel mooie tochtjes te maken. De afstanden zijn alleen niet te vergelijken. We nemen de Needles Highway met prachtige rotspartijen. Af en toe stoppen we om van het uitzicht te genieten. Dit wordt ook wel 'the Needles Eye' genoemd. Je ziet wel waarom.

De eerste buffalo in het wild

The Needles Eye wordt deze plek genoemd en je ziet wel waarom.

Wim en Curtis kunnen goed met elkaar overweg.

Zie je ze... de chipmunks, razendsnelle beestjes, lijken wat op eekhoorns

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 30 september 2012

Wall Drug

We volgen niet alleen het spoor van Lewis en Clark, maar ook Ben en Diny. Zes jaar geleden gingen ze met Harold en Luella deze kant op om de Black Hills te ontdekken. Na opnieuw een hééél eind rijden komen we in een bijzonder stadje Wall Drug, op de grens met de Black Hills en de Badlands, waar van alles te beleven valt. Je valt van de ene verbazing in de andere: cowboy-, Indiaans- en meer invloeden. Veel shopjes, bars en dergelijke. We komen weer even tot rust. Dit beest nodigde de mannen blijkbaar uit om er in te klimmen, want ze deden het alledrie. Het is me zo'n driemanschap. Ze kunnen het best met elkaar vinden. Wim geniet me volle teugen.

Tja... dit soort plaatjes kun je er schieten...

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 22:57 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 30 september 2012

Chamberlain

En eindelijk zijn we in Chamberlain op de plek waar ooit de ontdekkingsreizigers Lewis en Clark, uitgezonden door president Jefferson, hun reis naar het westen begonnen. Hier was het land van de Indianen en de buffalo's. In Chamberlain is een Tourist info dat ons van alles vertelt over deze ontdekkingsreis, erg interessant.

De brug over de Missouri naar het westen... Indianenland

In het Tourist Info Centre is van alles te ontdekken over deze streek en de ontdekkingsreizigers Lewis en Clark

Een echte Tipi

De brug over...

en de prairie begint...

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 22:48 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 30 september 2012

De reis naar de Black Hills

Dan gaat de reis beginnen. Het is niet te vergelijken met Nederland. Overal mais zover je kunt kijken. Harold brengt ons naar Zuid Dakota naar de plek waar vader Herman ooit begon in Volga. We worden hartelijk ontangen door vrienden van Herman en Nettie die ook met de familie Levenkamp bevriend waren. Adriana Kleinjan ontvangt ons hartelijk met haar jongere zuster Wilma en we praten over de tijd dat Herman en Nettie hier kwamen. Wat een mooi begin.

Berdena en Harold praten met Adriana Kleinjan, ooit een vriendin van hun ouders

Ze heeft er nog een aandenken aan want dit eerste kerkje bestaat allang niet meer. Dit is de plek waar Herman en Nettie elkaar hebben ontmoet.

De wegen hier zijn lang, oneindig lang. Denk niet dat je zomaar in de Black Hills bent. We halen herinneringen op aan vader Hein en mama die op zo'n tocht in 1975 gezegd moet hebben:'As wie-j bie-j ons zo wied mossen riejen waren wie-j al in Rusland ewes'.

Het schijnt hier mode te zijn om sterversieringen aan te brengen. Niemand weet waarom... gewoon een rage....

Harold rijdt ons met vaste hand verder. We rijden comfortabel in een soort 'van'zoals ze die noemen. Drie keer twee ruime zitplaatsen achter elkaar. De bedoeling is dat we telkens van plaats wisselen, maar Wim heeft het voorrecht van de guest om voorin op de bijrijdersplaats te zitten en fungeert als butler voor de chaffeur. We gaan nu richting Mitchell waar een cornpalace te vinden is. Een belangrijk gebouw waar de gemeente kantoor houdt en waar een grote hal is waar rodeo's en basketbalwedstrijden werden gehouden. De buitenkant was geheel versierd met mais in allerlei kleuren en ieder jaar met een ander thema. Erg mooi!

De buitenkant van het Cornpalace is nog niet helemaal klaar dit jaar. Hier wordt nog de laatste hand aan dit onderdeel gelegd.

De grote zaal middenin dit cornpalace is nu in gebruik als basketbal zaal.De jongelui zijn er al klaar voor om te beginnen.Ook hier zijn de versieringen gemaakt van mais.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 22:34 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 29 september 2012

Luella's breakfast

Nog meer cows, but a special one: stained glass mèt de echte koe van Harold er op.Dit is de binnenkant, daarom zie je alles in spiegelbeeld.

Luella's breakfast was een verrassing. Ze moest nog even naar de chiropracter voor haar nek en ze had het een en ander voorbereid. Ze deed het even voor. Twee eieren werden stukgetikt en gingen in een afsluitbaar plastic zakje. Daarbij gingen stukjes champignons, uit, kaas en tomaat. Zakje ging dicht en je masserrde de hele boel. Daarna gingen alle zakjes , met onze naam erop in een grote pan kokend water. Na 13 minuten was je ontbijtje klaar. Aan tafel kreeg je er een muffin bij en klaar was Kees.
Daarna begon onze reis in de voetstappen van uncle Herman.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 21:53 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 29 september 2012

Pig of... hamburger.

De Holsteiners voor Harold

Zo zit je nog in St Pauls, de tweelingstad met Minneapolis en even later in de Iowa. Zondagmorgen zijn we hier naar de kerk geweest, een bijzondere kerk zowel van uiterlijk als de sfeer. Je voelde je heel welkom en we maakten kennis met verschillende vrienden van Berdena en Curtis. Eén had net een rondreis achter de rug door Nederland en Belgie en waren inderdaad verder gekomen dan Amsterdam en omstreken. Ze hadden een mooie indruk van ons land gekregen. We vielen trouwens met de neus in de boter. Het was een soort startzondag voor het nieuwe seizoen en er was een lunch buiten: broodjes met 'pig of hamburger', verschillende groentes en een sweetcornkolf waar je u tegen zegt. Met een beetje zout was het heel lekker.
Daarna was het inpakken en wegwezen want we hadden nog 4 uur rijden voor de boeg. Pamela kwam nog even kijken of ze me op weg kon helpen met de foto's maar ik had me al gered met een memorystick die ik aan kon sluiten op de laptop van Berdena.

Pamela

Wim r. met neef Harold

Curtis heeft de sjas er goed in en we rijden in één ruk door naar Sibley in Iowa. Het is heel wat anders om hier te rijden: brede rechte wegen en weinig verkeer.
Sibley is een dorp dat wel alle voorzieningen heeft. We rijden langs de kerk, het ziekenhuis, een school, de straat waar Herman en Nettie woonden nadat ze van de farm af waren. En dan zijn we er. Ook hier worden we hartelijk ontavangen. Harold is behoorlijk afgevallen na zijn hartproblemen en operatie. Luella is een ster in smakelijke maar supergezonde maaltijden klaar maken en daar genieten we al gauw van. Maar eerst een rondje door het huis.

Wij mogen in de tulpenkamer slapen. Het is allemaal tulp wat de klok slaat. Tulpen op de quilt die over het bed ligt, tulpen aan en op de wand en overal maar wat iets neergezet kan worden is het iets met tulpen. We voelen ons vereerd.....

Er is zo ook een kamer met Delfts blauw. Ik denk niet dat je ooit zoiets gezien hebt. Het thema is strak doorgevoerd en ik denk dat menig Nederlander er een steentje aan bijgedragen heeft. Maar er is nog een thema. Dat is de ruimte met koeien. Dat Harold iets met koeien had en heeft is in een andere kamer goed te zien. Daar is de koe het thema...

Mijn schilderij met de nieuwsgierige Holsteiners viel bij Harold in goede aarde, net als het tulpen en molenbord van Diny en de zak met echte Rembrandt-tulpenbollen die ik van Schiphol had meegebracht.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 21:50 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 29 september 2012

Het is bijna...

Chris met Bennie...

... een echte reunie. Alleen heb je de helft nog nooit gezien terwijl het toch voelt als familie. Will en Bennie, de zoontjes van Tim en Chris stelen natuurlijk de show. Bennie loopt al op handen en voeten en staat zelfs, heel trots is hij en zwaait dan naar iedereen. Pamela's vriend Brad is een grafisch kunstenaar en is een rustig type. 's Avonds komt hij helemaal los wanneer de kinderen weg zijn en hebben we een gezellige voortzetting.
Ik gebruik hier Curtis' computer maar de sleutel en het password kloppen niet. Morgen zoekt hij nog even en anders kan ik bij Luella wel foto's invoeren.
Ja... morgen is het zover. We gaan eerst naar de kerk waar Curtis en Berdena zich thuisvoelen, een Zweedse variant van onze eigen Protestantse kerk. En dan... gaan we op weg naar IOWA, naar Harold en Luella.Hij heeft Berdena al puntsgewijs doorgemaild wat hij gedacht heeft om te gaan zien wanneer we op weg gaan in de richting van de Black Hills. Er wachten ons nog heel wat verrassingen.
Groeten van ons allemaal.... Dag!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 21:36 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van hetty's site