Mount Rushmore

We volgen niet alleen het spoor van Lewis en Clark, maar ook Ben en Diny. Zes jaar geleden gingen ze met Harold en Luella deze kant op om de Black Hills te ontdekken. Na opnieuw een hééél eind rijden komen we in een bijzonder stadje Wall Drug, op de grens met de Black Hills en de Badlands, waar van alles te beleven valt. Je valt van de ene verbazing in de andere: cowboy-, Indiaans- en meer invloeden. Veel shopjes, bars en dergelijke. We komen weer even tot rust. Dit beest nodigde de mannen blijkbaar uit om er in te klimmen, want ze deden het alledrie. Het is me zo'n driemanschap. Ze kunnen het best met elkaar vinden. Wim geniet me volle teugen.

Tja... dit soort plaatjes kun je er schieten...

De Holsteiners voor Harold

Zo zit je nog in St Pauls, de tweelingstad met Minneapolis en even later in de Iowa. Zondagmorgen zijn we hier naar de kerk geweest, een bijzondere kerk zowel van uiterlijk als de sfeer. Je voelde je heel welkom en we maakten kennis met verschillende vrienden van Berdena en Curtis. Eén had net een rondreis achter de rug door Nederland en Belgie en waren inderdaad verder gekomen dan Amsterdam en omstreken. Ze hadden een mooie indruk van ons land gekregen. We vielen trouwens met de neus in de boter. Het was een soort startzondag voor het nieuwe seizoen en er was een lunch buiten: broodjes met 'pig of hamburger', verschillende groentes en een sweetcornkolf waar je u tegen zegt. Met een beetje zout was het heel lekker.
Daarna was het inpakken en wegwezen want we hadden nog 4 uur rijden voor de boeg. Pamela kwam nog even kijken of ze me op weg kon helpen met de foto's maar ik had me al gered met een memorystick die ik aan kon sluiten op de laptop van Berdena.

Curtis heeft de sjas er goed in en we rijden in één ruk door naar Sibley in Iowa. Het is heel wat anders om hier te rijden: brede rechte wegen en weinig verkeer.
Sibley is een dorp dat wel alle voorzieningen heeft. We rijden langs de kerk, het ziekenhuis, een school, de straat waar Herman en Nettie woonden nadat ze van de farm af waren. En dan zijn we er. Ook hier worden we hartelijk ontavangen. Harold is behoorlijk afgevallen na zijn hartproblemen en operatie. Luella is een ster in smakelijke maar supergezonde maaltijden klaar maken en daar genieten we al gauw van. Maar eerst een rondje door het huis.

Wij mogen in de tulpenkamer slapen. Het is allemaal tulp wat de klok slaat. Tulpen op de quilt die over het bed ligt, tulpen aan en op de wand en overal maar wat iets neergezet kan worden is het iets met tulpen. We voelen ons vereerd.....

Er is zo ook een kamer met Delfts blauw. Ik denk niet dat je ooit zoiets gezien hebt. Het thema is strak doorgevoerd en ik denk dat menig Nederlander er een steentje aan bijgedragen heeft. Maar er is nog een thema. Dat is de ruimte met koeien. Dat Harold iets met koeien had en heeft is in een andere kamer goed te zien. Daar is de koe het thema...

Mijn schilderij met de nieuwsgierige Holsteiners viel bij Harold in goede aarde, net als het tulpen en molenbord van Diny en de zak met echte Rembrandt-tulpenbollen die ik van Schiphol had meegebracht.

Chris met Bennie...

... een echte reunie. Alleen heb je de helft nog nooit gezien terwijl het toch voelt als familie. Will en Bennie, de zoontjes van Tim en Chris stelen natuurlijk de show. Bennie loopt al op handen en voeten en staat zelfs, heel trots is hij en zwaait dan naar iedereen. Pamela's vriend Brad is een grafisch kunstenaar en is een rustig type. 's Avonds komt hij helemaal los wanneer de kinderen weg zijn en hebben we een gezellige voortzetting.
Ik gebruik hier Curtis' computer maar de sleutel en het password kloppen niet. Morgen zoekt hij nog even en anders kan ik bij Luella wel foto's invoeren.
Ja... morgen is het zover. We gaan eerst naar de kerk waar Curtis en Berdena zich thuisvoelen, een Zweedse variant van onze eigen Protestantse kerk. En dan... gaan we op weg naar IOWA, naar Harold en Luella.Hij heeft Berdena al puntsgewijs doorgemaild wat hij gedacht heeft om te gaan zien wanneer we op weg gaan in de richting van de Black Hills. Er wachten ons nog heel wat verrassingen.
Groeten van ons allemaal.... Dag!

We zijn intussen helemaal tot rust gekomen, alleen onze monden staan niet stil. Er is zoveel nieuws uit te wisselen over onze families dat we nog steeds niet uitgepraat zijn.Onze dagen waren ontspannen met een koffiebrake en een lunch onderweg. De grappigste wc's kom je zo tegen met behang in alle vormen.
Wim en Curtis kunnen het ook uitstekend met elkaar vinden.
Hier begon een Nederlander zijn bakkerij en liet deze voorstelling op de muren schilderen. Leuk. Wij dronken hier natuurlijk een kopje koffie met iets lekkers erbij!
Even later kopen we organic apples bij een speciale apple farm. Leuke mensen met een mooie levensvisie

Vanmiddag gaan we na wat inkopen richting Lake om een ontspannen begin aan onze vakantie te hebben. Curtis heeft een klein woordenboekje Ned.- Engels en omgekeerd en zoekt woorden die hij op ons vindt slaan. Voor Wim had hij peaceful- de vreedzame gevonden, maar na wat verhalen begon hij naar een ander woord te zoeken. Voor mij had hij saint in gedachten, maar ik hielp hem meteen uit de droom. Nu zal hij weer op zoek naar iets anders. Bij het Lake is geen internet maar volgens Berdena zijn er wel internet cafe's. Zij weet dat ik graag de boel een beetje bij houdt.Met foto's moeten jullie nog even geduld hebben want er moet eerst een speciale stekker gekocht worden voor gebruik in de U.S. Dan kan ik mijn eigen notebook hier gebruiken. Zaterdag gaan we bij Pamela op bezoek. Ik ben benieuwd naar haar plekje. En volgende week zijn de Black Hills aan de beurt, het tripje dat Harold en Berdena zo gepland hebben. Dat gaan we met z'n zessn ondernemen. Dat was het even voor dit keer. Tot gauw!

Natuurlijk het Delfts blauw bord van Diny hing al gauw op een speciaal plekje, naast de klok die Herman en Nettie ooit kregen van hun Nederlandse familie ter gelegenheid van hun 50-jarig huwelijk.

' Dat heb ik weer', is zo'n gezegde van Wim dat hij uitte in het vliegtuig. Een brullende tweeling van iets meer dan een jaar zat een paar plaatsen voor ons. Maar voor de rest liep alles gesmeerd. Icelandair kunnen we iedereen aanbevelen. Het was comfortabel vliegen tegen een redelijke prijs. En net als bij Ben en Diny de vorige keer was IJsland in een mist van regen gehuld.
Wim was natuurlijk vergeten dat je in je handbagage geen vloeistoffen mee mag nemen. Zijn shampoo werd getraceerd en ingepikt. Wat speet hem dat!
Maar eenmaal in Minneapolis werden we warm en met open armen ontvangen door Curtis en Berdena. Meteen werden we meegenomen naar een Mexicaans restaurant- ja Ben and Diny were here last time-, een gezellig en smakelijk begin van ons Amerikaans avontuur.
We kregen hun eigen slaapkamer ensuite, wat een luxe en we konden niet langer wachten en gaven onze meegebrachte cadeautjes en vele groeten van familieleden. Dat viel allemaal erg in de smaak en vanmorgen hing het schilderij van de three Eggink-sisters al aan de muur, net als het Delfts blauwe bord dat Diny meegaf.We hebben heerlijk op het dek gezeten met koffie en yoghurt en ons ontbijt met scrambled eggs net genuttigd.

Het begint er nu om te spannen. Gisteren nog even een barbecuetje bij Gerhard en Judith, Wim kon met Valerius nog even zingen in de Kapel, zo kon de inpakkerij nog even vooruitgeschoven worden, maar nu is het zover.
"Waar is onze blauwe koffer?' O... die zal nog bij Rick op zolder staan... Wij hebben wel ruimte op ons erf, maar niet een echte zolder. Vanavond gaan we die maar halen en kunnen dan meteen gedag zeggen. We missen in deze komende 18 dagen wel de verjaardagen van Judith en Rick,... echt niet express, maar dit is een mooie vakantiemaand voor ons, niet te warm. In Canada noemen ze het zelfs de Indian Summer.
Je wilt niet weten hoe het er bij ons boven uitziet. Een uitdragerij is er niks bij..... Maar als ons lijstje is afgewerkt en de stofzuiger straks zijn werk heeft gedaan... hoop ik.... Nou ja!
In elk geval: America... here we come!

‘Kunnen jullie er nog een paar bij hebben?’ Rob belde even voor hij onze kant op komt. Hij wil er een paar ophalen die hij verkocht heeft en de vier Drentse heideschapen die hij gekocht heeft brengen. Ze komen van het Balloërveld waar een poosje terug de schaapskooi verbrand is. Er is een heel aparte bij met een kop die half rooïg en half zwart is. Grappig gezicht! We hadden hem pas door toen hij al een paar vergeefse pogingen gedaan had om de beide Schoonebekers te pakken die mee moesten. Het zijn een paar wilde, daarom wil hij er van af. Dat is mislukt en morgen of maandag komt hij daarvoor terug en gaat hij met hekken werken. Man je moet zien dat je een hond krijgt, raad ik hem aan. Maar ik geloof dat hij niet zoveel met honden heeft. Jammer dat we Scott er niet meer is. Die zou ze zo het hok in gedreven hebben. Wim heeft pony Amber verpatst aan Jans en Geesje. Daar loopt ze in de kudde, is veel beter voor haar. We houden het nu maar bij de schapen van Rob, nu kunnen er volgend jaar een paar extra bij.
Vanavond bij ons vuurtje zien we ze grazen bij de volle maan. De Drentjes dicht bij elkaar terwijl de Schoonebekers zich telkens met hen gaan bemoeien, net mensen.

Zo ging het waarschijnlijk, het bouwen van een hunebed. We gissen het want er werd nog niet geschrevn in die tijd.Wim en Frank proberen het uit.

Natuurlijk... de naam van het café is geheel in stijl. De broodjes zijn lekker en op tafel ligt een doosje met een puzzel. Het wordt een plaatje uit de Steentijd. Het is waarschijnlijk om de kinderen zoet te houden met een educatief tintje

Het kleine schilderijtje van een herder met schapen is geschilderd door tante Hermien en als het in de vitrine past, gaat het ook mee.

Mensen houden van verzamelen. Ik heb wel eens een hele verzameling sigarenbandjes gezien en postzegels. Dat had voor mij weinig zin want pa rookte volgens mij alleen Willem II. Een goede kennis van ons heeft meerdere verzamelingen in vitrines in haar woonkamer. Dat zijn wel kleine dingetjes want anders zou de kamer te klein worden: vingerhoedjes, allemaal met een verhaal. En poesjes waarvan ze er twee in levende lijve heeft en de rest bestaat uit beeldjes en schilderijtjes.
Het zal jullie niet verbazen dat het bij mij schapen geworden zijn. Niet dat ik dat van plan was, ik zie ze natuurlijk het liefst in levende lijve, maar zo ongemerkt kwam er in de loop der jaren een klein formaat schaap bij op de plank in het kleine kamertje. Bijna iedere vakantie vind ik er wel een die ik niet kan laten staan en de reis naar huis meemaakt. En dat is onderhand een echte verzameling geworden met o.a. exemplaren uit Wales, Engeland en Schotland en Canada. Natuurlijk red ik er af en toe ook één uit een kringloopwinkel.
Toen de man die de exposities verzorgt in ‘het Hoefijzer’, het dorpshuis in het mooie oude Zuidbarge, me vroeg om te exposeren, leek me dat wel wat. ‘We hebben ook een vitrinekast’, zei hij. ‘Daar zoeken we ook nog wat voor… heb jij misschien een idee?’
En ineens schoot me de verzameling schaapjes in de gedachten. Ik zou het kunnen combineren met wat je met schapenwol kan doen. Dat gaat dus deze week nog gebeuren. Gisteren heeft een schoonmaakploeg vrijwilligers het dorpshuis de jaarlijkse schoonmaakbeurt gegeven voor de nieuwe start van het seizoen. En dan is de expo aan de beurt. Ik heb al het een en ander klaar staan. Bij de schilderijen moet de Canadian Moose de blikvanger worden en de vitrine wordt helemaal ‘Schaap’.

Onze trouwe oppassers Ben en Niesje waren natuurlijk van de partij.

Zondagavond--Ik kan me niet herinneren dat het zulk slecht weer was op 26 augustus, wel dat we door de warmte bij de Kota onder de bomen gingen zitten. Maar desondanks leek het wel een inloophuis vandaag. De felicitaties via post, mail, telefoon en facebook stroomden binnen en kwamen familie en vrienden langs.
Ik werd weer bijgepraat over George,het duivenkuiken die het goed doet en steeds mooier wordt.
Robin kwam wat eerder tussen de buien door om nog even zijn Frans op te poetsen voor de anderen kwamen. Hij doet het goed op school, maar Frans is lastig, vindt hij.
Ik heb weer nieuwe bloemen voor binnen en buiten en allerlei aardigheidjes. Robin en Eva gingen ogenblikkelijk aan de gang met spelletjes, Master mind en Levensweg doen het nog steeds goed.
‘Voel je je nu echt jarig?’, vroeg Wim me straks. Ik kan het alleen maar beamen. De geplande barbecue is vanwege het weer voor het eerst op mijn verjaardag omgezet naar een stevige pan nasi mèt…. pindasaus.
En dat ging er prima in. De Finse kota werd ook dit keer gebruikt voor een hapje en een drankje, maar op een gegeven moment kwam het mannelijk deel in ganzenpas weer naar binnen. Het was precies 7 uur, denk je dat het voor die heerlijk ruikende nasi is, maar ze zaten ogenblikkelijk in het gelid voor de voetbal.
De buurtjes met Frank, Daan en Tim waren intussen ook gearriveerd en Eva wierp zich op als entertainer voor de kids en organiseerde rondjes hardlopen. Zelfs Daan zette zijn beste beentje voor.
Intussen zijn Ben en Niesje en de kinderen weer op huis aan. Alleen Rick bleef nog even voor een kopje koffie en dan is de rust weergekeerd in Huize Schoolpad. Ook mooi!